PlantLab

Een maand of twee geleden kreeg ik van verschillende kanten de oproep van Denktank Prospect door voor The Battle of the Cheetahs die door ontwikkelingsorganisatie NCDO werd georganiseerd. De strijd zou gaan tussen verschillende teams van young professionals die zich moesten gaan buigen over verschillende thema's op het gebied van voedselzekerheid, hier en in 'het Zuiden'. Een van de thema's was 'city farming' - natuurlijk iets voor mij. Toch aarzelde ik, ik voel de laatste tijd een sterke drang om me te richten op het lokale, op iets dat ik metmijn eigen handen kan realiseren. Dit zou weer iets zijn op een hoger abstractieniveau, iets van het hoofd. En daar wil ik eigenlijk een beetje uit. Natuurlijk schreef ik me later toch in, uit nieuwsgierigheid naar wat ik nu weer zou tegenkomen.

Een beetje teleurgesteld was ik wel toen ik niet werd toegelaten. Stiekum was het ook een beetje iets van 'hoe kunnen ze mij, de urban farmer, nou afwijzen?'. Maar goed, ik was het weer snel vergeten omdat ik me toch ging focussen op het lokale. Een week later kreeg ik een mail van NCDO en organisator De Cultuurfabriek. Of ik toch niet nog mee wilde doen in het 'City Farming' team. Ik zette de data van de battle weer terug in Outlook, vergat snel het tweede keus zijn en verheugde me op het kick-off weekend.

Het derde weekend van januari arriveerde ik, na een uurtje artikelen over stadslandbouw lezen in de trein, in Soesterberg bij conferentieoord Kontakt der Kontinenten. Het mekka van de vaderlandse ontwikkelingswerker naar het schijnt. De hal was gevuld met vooral studenten, grappig om te merken hoe die tijd echt al een behoorlijke tijd geleden is. Het weekend begon met een diner, de teams zaten bij elkaar. Ik maakte kennis met mijn teamgenoten, allemaal studenten van de Hogere Agrarische School in Den Bosch. Leuke lui, ze stelden zich voor met hun naam en met wat voor boerenbedrijf ze thuis hebben. Deed me denken aan een documentaire waar Ad Verbrugge het ooit over had. Van de teamcaptain hoorde ik dat het team eerst volledig uit HAS'ers was samengesteld en dat ze pas uit de algemene aanmeldingen moesten gaan putten van NCDO toen er een paar afvielen.

Een beetje een vreemde eend in de bijt bleek ons team wel. De andere teams waren samengesteld uit mensen uit het duurzaamheidswereldje en het Amsterdamse bkb-wereldje. BKB, Youth Food Movement, World Connectors, Nationale Jeugdraad, Groen Links, etc. Jong, hip en creatief. Voor mij bleek het een hoogst interessante kennismaking met een wereld die niet de mijne is, maar waar het in mijn wereld wel veel over gaat: die van de reguliere land- en tuinbouw. Ik merkte tijdens de gesprekken dat mijn denkwijze niet die van hen was en dat wat ik vertelde over hoe ik met stadslandbouw bezig ben (permacultuur?!) met enige scepsis werd ontvangen. Bij sommigen merkte ik ook een houding op van 'Leuk dat biologische gedoe en gekneuter op de vierkante meter, maar dat gaat de wereld niet voeden.' Ik was benieuwd naar hun wereld en hoopte stiekum de bedrijven waar ze vandaan kwamen eens te kunnen bezoeken.

De volgende dag was de echte werksessie en daar kwam nog een derde paradigma tegen de al ruw tegen elkaar aan schuivende andere twee aan liggen, die van de ontwikkelingssamenwerking. Drie werelden vertegenwoordigd door mensen die weinig idee hadden van hoe het er in de andere werelden aan toe gaat. Dat leverde interessante discussies op - een coöperatie van 20 vrouwen op microkredieten en high-tech high cost oplossingen van de HAS'ers vallen slecht te verenigen. Gelukkig had het HAS-team voor mijn komst al het middel bepaald dat ons antwoord moest gaan worden: PlantLab. Ik was het al weleens tegengekomen onder het kopje high-tech stadslandbouw. Planten groeien in een ruimte die volledig is afgesloten van natuurlijke invloeden onder blauw en rood licht en krijgen een mix van nutriënten toegediend waarop ze het beste groeien. 'Plant Paradise' wordt het genoemd. Klonk me al nooit zo prettig in de oren, maar benieuwd was ik wel. Zeker toen ik hoorde van de hoge voedingswaarde van de planten, de gesloten kringlopen en de lagere milieudruk.

De discussie resulteerde aan het eind van de dag in een mooi plan. Het idee was om PlantLab zowel hier als in China te gebruiken voor het opnieuw interesseren van gadget-jongeren in het boerenbestaan. In China zou daarnaast een grote nadruk liggen op voedselkwaliteit en voedselzekerheid. In Nederland zou het vooral gaan om bewustwording en educatie. Voor China zouden we een low-tech versie van PlantLab ontwerpen, op advies van Jan-Willem van der Schans iets als wat Growing Power in de VS doet.

In de auto terug vertelde een van mijn teamgenoten dat hij eigenlijk nog nooit gehoord had van alle dingen die ik vertelde over stadslandbouw, dat het alternatief op de reguliere landbouw eigenlijk nooit onderwerp van gesprek was op school. Ik nam me voor de groep eens uit te nodigen op Eetbaar Park.

Na het weekend raakte ik met een paar Haagse moestuinvrienden in gesprek over PlantLab. Mijn gevoel werd gedeeld, maar op zich stond men er open voor als de voedingswaarde van de planten goed was. Dat dit kon werd ook bevestigd door een Wageningse promovenda die ik toevallig op een feestje trof.

In de aanloop naar de tweede bijeenkomst van het team groeide mijn twijfel opnieuw. Inmiddels was de low-tech versie van PlantLab van de baan en gingen we voor high-tech met meer arbeid dan in het originele plan. Tijdens de tweede bijeenkomst vanavond realiseerde ik me dat ik, alle bevestigingen van onderzoekers ten spijt, simpelweg niet geloof dat eten uit een volledig van de natuur afgesloten systeem goed eten is. Maar toch, uit interesse in mijn medeteamgenoten en in het proces, wilde ik er wel bij blijven en me dan vooral richten op het Nederlandse gedeelte van het project. Totdat teamgenoot Prins Carnaval de term 'voor god spelen' in de mond nam.

Proef op de som. Naar de PlantLab-opstelling op de HAS. Ik was benieuwd wat ik ervan zou vinden als ik zelf in zo'n kamer zou staan. Ik bedacht me dat ik daarna zou bepalen of ik er nog langer bij wilde zijn. Met z'n zessen in een krappe klimaatkamer onder blauw en rood licht. Geen plantjes. De doktersjassen hingen klaar. Net een ziekenhuis. De energie in de ruimte greep me bij de keel, maar ik probeerde me goed te houden. Totdat de lieve teamcaptain vroeg wat ik ervan vond. 'Vreselijk', zei ik, 'Ik zou hier nooit iets uit eten en ik wil er nu uit.' Buiten kwam de fysieke reactie pas echt, m'n hele lijf reageerde met walging. Met tranen in mijn ogen en een brok in m'n keel legde ik aan haar uit wat hier volgens mij mis was. Dat deze oplossing volledig in gaat tegen alles wat ik de afgelopen twee jaar in de tuinen ervaren heb en wat zo goed voor mij en mijn lichaam geweest is. Dat dit mensen verder van de natuur verwijdert en dat dat juist niet is wat we nodig hebben. En dat dit nooit een oplossing voor het voedselvraagstuk kan zijn waar ik achter sta. Ik herinnerde me een tweet van iemand die reageerde op mijn tweets tijdens het weekend, iets over dat we de 'intensieve planthouderij' nooit moeten willen.

Helemaal buiten greep mijn ratio de controle weer, misschien kon ik toch nog tot het einde meedoen? Maar ik wist dat ik de reactie van mijn lijf moest volgen. Einde Battle of the Cheetahs. Helaas, ik had graag meegewerkt aan een werkelijk duurzame oplossing waarin de relatie tussen mens & natuur en holistisch denken centraal staan.

Maar weer snel verder met het lokale.

TEDxTheHague: Urban Farmer - Taking a Natural Cycles Perspective

Leaders for Nature Forum 2011 in quotes

‘We should have a healthy disrespect for the impossible’ - ‘Those who say it can’t be done should get out of the way of the ones doing it’ - ‘I didn’t come to this world to please everyone’ - ‘We have to rephrase everything related to biodiversity’ - ‘You have to change the rules of the game in order to change the paradigm’ - ‘If you pollute and you pollute less, you’re still a polluter’ - ‘Teaching kids how apples fly’ ‘Bamboo is for the poor, a balcony is for the rich – a bamboo house with a balcony is for the middle class’ - ‘Everything I’m doing is sustainable, all is inspired by nature.’ - ‘Everything that is good for the environment is expensive’. - ‘Sustainability is the capacity to respond to the basic needs of all with what we have – which is exactly what ecosystems do’ - ‘Unsustainable production and consumption adds to waste, bad health and climate change’ - ‘Discover what you’re doing with your consumption patters – do not prohibit, out-perform!’ ‘Think like an ecosystem and grow one!’ - ‘Nature knows no unemployed’ - ‘It’s not about cutting costs anymore, time has come to make more revenue, to create more value’ - ‘Some look in the other direction asking the right question’ - ‘What’s the most abundant source of energy freely available? Gravity. The sun only shines half the day on half the planet’ ‘Physics is what nature exploits first > gravity. It always works.’ - ‘If you give a man a fish, he’ll eat for a day. If you teach him how to fish, he will overfish. Old wisdoms don’t work anymore.’ - ‘Our bodies keep doing the same thing, change is hard, but learning from case studies helps!’ - ‘Use existing pylons to generate wind energy – Why not? Because it’s not our core business. Work together, co-create’ - ‘Recycling programs have been too expensive. Who pays? The customer. That is not fair. You’re creative and innovative & you can do better.’ - ‘Look at globalisation and go beyond crop export. Women empowerment should be a priority for every company. Reach the unreached.’- ‘Follow the circle of the economics of audacity – we need people who know every aspect of the system’ - ‘We need topsoil - Or do we all want to go hydroponic?’ - ‘Develop a new business model with and based on Nature’ - ‘It’s about the how, what can you do?’ - ‘In the Netherlands we have to stop the Calimero attitude, because we do have an impact. And we have creativity!’ - ‘Instead of input-output, think output-input’ ‘Get some field experience’. - ‘I wonder why it’s too hot in a room this high in the building, and why during the day the lights need to be on. Also, the carpet is a mite farm, it has to be cleaned chemically every year and the air in the room need to filtered by complicated and polluting systems. There must be other solutions.’

Voor meer info en het volledige verslag + foto's zie www.leadersfornature.nl

Opgetild - Wervelwind - Neergezet

Lang niet geschreven hier. Maar het moment voelt weer daar. Afgelopen donderdag vond het Leaders for Nature forum plaats. Het hoogtepunt van de reis die in mei vorig jaar begon. Een reis die me meer gebracht heeft dan ik ooit had durven verwachten. De afgelopen maanden ben ik opgetild, door een wervelstorm gegaan en ergens anders heel netjes op mijn pootjes terecht gekomen. Ik heb het verhaal al vele malen verteld en nu deel ik het toch ook hier.

In mei vorig jaar solliciteerde ik namens Young TNT voor de Leaders for Nature commissie - een commissie van young professionals van bedrijven uit het LFN-netwerk. Eigenlijk de zoveelste buitenschoolse klus naast mijn baan bij de OR. Ik kwam terecht in een groep mensen die later zou uitgroeien tot een geweldig team. Langzaamaan leerden we elkaar kennen en begonnen we aan de organisatie van het forum. Al snel ontstond het idee om No Impact Week naar Nederland te halen en gingen Desiree en ik daar hard mee aan de slag.

Misschien een beetje te hard, in de maanden voor de zomer was er een baan die steeds minder goed paste maar wel veel vroeg, een commissie waarvan de activiteiten groeiden, een moestuin die aangelegd werd en een vriendschap die verloren ging. De twee weken vrij begin augustus kwamen dan ook als geroepen. Ik bleef thuis in Den Haag, deed m'n buitenschoolse klusjes, maar hing ook veel aan het strand en las een boek dat ik van een collega had geleend. De rust en het boek leerden me veel en met frisse energie (mede door het vele werken in de tuin) ging ik weer aan het werk.

Een week later ofzo vond het Leaders for Nature SAIL-diner plaats. Met mensen uit bedrijfsleven en ngo-wereld praatten we over het belang van het leven in oceanen. Aan mijn tafel ging het echter vooral over urban farming en No Impact Week NL. Aan het eind van het diner mocht ik de laatste zelfs pitchen voor alle aanwezigen. Na afloop raakte ik aan de praat met de directeur van IVN, een club die ik niet kende. Hij vertelde me dat IVN de dingen die ik buitenschools deed ook doet en zei me hem eens te bellen als ik ooit op zoek ging naar een andere baan. Ik wuifde het wat weg en zei dat ik zeker tot na het Leaders for Nature forum bij TNT zou blijven. Daar had ik immers net een contractverlenging tegen uitstekende voorwaarden aangeboden gekregen.

Maar het liep anders. Toen mijn collega Monica op 30 augustus na haar vakantie bij mijn bureau kwam staan en ik haar zei dat het 'morgen' mijn laatste dag zou zijn, schrok ze. 'Grapje', zei ik, 'ik heb alleen mijn nieuwe contract nog niet gezien'. Direct belde ze de voorzitter, mijn baas. Die zei haar dat ik hem best wel hiernaar had kunnen vragen want we hadden elkaar tijdens zijn vakantie ook regelmatig gesproken. En toen, toen realiseerde ik me dat ik het moment van het ondertekenen van dat nieuwe contract weken voor me uit aan het schuiven was geweest. Ik besloot het contract te tekenen en het gelijk op te zeggen.

Waarom nu wel en niet eerder? Er was een alternatief. Dat was er eerder nooit. Het alternatief van Leaders for Nature, No Impact Week NL en de stadslandbouw in Den Haag betaalde niets, maar ik wist dat ik er veel liever mijn tijd aan wilde besteden dan aan mijn baan. Klaar. En, dat had het boek me ook wel geleerd, wat was nou het ergste dat kon gebeuren? Ik kon me weinig anders bedenken dan een baantje als barvrouw te moeten nemen om mijn huur te kunnen betalen. Met de Leidse Burcht in mijn herinnering leek me dat best een prima vooruitzicht.

Een paar dagen later vond ik het kaartje van de directeur van IVN in mijn portemonnee en bekeek ik de website. Er stond een vacature op voor een functie in Den Haag die me direct aansprak, een dag later was de uiterste inschrijfdatum. Ik schreef een brief en ruim een maand later had ik de baan.

Eind september stopte ik bij TNT, half november begon ik bij IVN. In de tussentijd organiseerden we No Impact Week NL. Een project dat ik naast mijn baan zeker niet getrokken had. Het werden geweldige weken waarin ik het duurzaamheidswereldje beter leerde kennen en onderdeel van een geweldige beweging werd. Ik kwam zelfs met een opiniestuk in Trouw!

Eigenlijk wilde ik de dinsdag na No Impact Week NL niet beginnen aan mijn nieuwe baan. Na die weken van zich opvolgende highs weer op een kantoor staren naar mijn outlook? Niet het beste vooruitzicht. Maar na een paar weken wist ik dat mijn nieuwe baan veel meer was dan dat. "Stapje voor stapje 'groen' mogen helpen positioneren als iets dat niet alleen goed is voor de planeet, maar ook voor mensen" noem ik het. Van de week deelde ik 'I love my new job' met mijn fb-vrienden. En donderdag verwelkomde ik de geweldige mensen van de delegatie van TNT op het Leaders for Nature forum.

Dus, hij's rond lieve mensen. Dat wilde ik even met jullie delen :)

Guerilla gardening in Tokyo on skateboard.

via Tokyo Green Space

Haagse Winterparel: Sunny Court

Ik heb hier vast al eens verteld dat ik vroeger gefascineerd was door The Secret Garden. Hoge muren, weelderige tuin, spannende momenten. Zoiets was niet echt te vinden op het Brabantse platteland. Toen de leraar in groep 8 eens over zo'n tuin in Dordrecht vertelde, heb ik er naar gezocht elke keer dat we daar waren. En nu woon ik in Den Haag en is dit fenomeen ineens helemaal niet meer zo vreemd. Emma's Hof wordt aangelegd, Sunny Court is er al.

Na een vroege ochtendwandeling moest ik hernieuwd buurmeisje Ing Sunny Court natuurlijk even laten zien. In het wit bleek de tuin, verscholen achter een kleine poort in een LvM-uitstulping, een nog intensere stadsparel. Ing had het koud, maar ik zag de schommel. En wat doe ik liever dan schommelen? Weinig. Later ook nog van de glijbaan, winterpret!

TED: Jessica Jackley 'Poverty, money & love'

C2C-tafels in Maastricht

Vorig weekend, ja toen met die sneeuwstorm in de Randstad, besloten mijn zusje en ik af te reizen naar Maastricht. Gewoon omdat het kon. Na een lekker nan-broodje bij Zondag, een verwondering over de kracht van de natuur bij de Bisschopsmolen, een bevestiging van mijn groothoofdigheid bij het plaatselijke hoedenhuis en het bewonderen van de Selexyz boekenkerk, hadden we het echter wel gehad met de mensenmassa's en glibberige weggetjes. Wat nu, was de vraag.

We sloegen een rustigere straat in en liepen richting de Maas. We keken naar binnen bij een atelier en lazen het gekreukte A4tje dat tegen het raam hing. CradletoCradle tafels, las ik. En dat we binnen mochten komen. Binnen vertelde de meubelmaker zelf over zijn werk. Max Jungblut is zijn naam en wat maakt deze man een kunststukjes.
























Bekijk hier zijn nieuwste portfolio.

Georganiseerde pret

De mission statement van Improv Everywhere klinkt zo:

Improv Everywhere is, at its core, about having fun. We’re big believers in “organized fun”. Our missions are a fun source of entertainment for the participants, those who happen to see us live, and those who read this website. We get satisfaction from coming up with an awesome idea and making it come to life. In the process we bring excitement to otherwise unexciting locales and give strangers a story they can tell for the rest of their lives. We’re out to prove that a prank doesn’t have to involve humiliation or embarrassment; it can simply be about making someone laugh, smile, or stop to notice the world around them.

Daar slaagt deze actie toch best wel heel redelijk in.

Reportage RTVDrente over NoImpactWeekNL

Tegenlicht: California Dreaming

TEDx Houston: Brené Brown

In Trouw: Duurzaam doen kan ook best leuk zijn

Bron: Trouw, 11 november 2010

Meer naar de natuur leven hoeft niet te betekenen dat je moet inleveren. Integendeel, de winst kan meer levensgeluk zijn.

Zo’n duizend Nederlanders proberen deze week zo min mogelijk impact op het milieu te hebben. Ze kopen niets (behalve eten), produceren geen afval, verplaatsen zich liefst op eigen kracht en verminderen water- en energiegebruik. De impact die ze toch hebben, compenseren ze met een goede daad voor mens of planeet. Dit alles onder de noemer ’No Impact Week NL’.

Hiermee treden deze mensen in de voetsporen van Colin Beavan. Deze New Yorker kwam er tijdens zijn ’no impact’-jaar achter dat een levensstijl die beter is voor de planeet een prima of zelfs een beter leven oplevert. Duurzaamheid kan behalve goed ook leuk zijn.

Die combinatie, ’duurzaamheid’ en ’leuk’ kom je zelden in dezelfde zin tegen. Duurzaam wordt vaker geassocieerd met ’moeten’ en ’minderen’ dan met ’willen’ en ’meer’. Maar waarom kan duurzaamheid niet leuk zijn?

Als je kijkt naar het grotere plaatje van maatschappelijke problemen van deze tijd zijn er ruwweg twee categorieën te maken. Er is een ’crisis van de planeet’. We hebben te maken met klimaatverandering, het opraken van grondstoffen, een enorm verlies aan biodiversiteit enzovoorts. Het gaat niet goed omdat we met steeds meer mensen te veel gebruiken en verspillen zonder hierbij de kringlopen van de natuur te volgen.

Dan is er een ’crisis van de mens’. In materiële zin zijn we rijker dan ooit, maar we zijn ook altijd druk. We hebben basale taken uit de menselijke kringloop als opvoeden, koken, schoonmaken en zorg uit tijdgebrek uitbesteed. Het opbouwen van een gemeenschap of het leveren van een bijdrage zien we niet als een noodzaak, laat staan als een plicht of verantwoordelijkheid. Ondertussen staan er grote groepen in de samenleving langs de zijlijn. Het gaat niet goed omdat we denken elkaar minder nodig te hebben.

Zelden wordt er een link tussen de twee categorieën gelegd. In het publieke debat gaat het enerzijds vaak over milieuproblematiek, smeltende ijskappen, CO2-emissierechten etc., anderzijds over zaken als individualisering, integratieproblematiek, eenzame ouderen, verschillen tussen arm en rijk.

Maar zie de laatste onderwerpen nu eens als gevolg van dat we onszelf buiten de natuurlijke kringloop plaatsen. Dan zouden we begrijpen dat deze houding onherroepelijk effect heeft op de natuur.

Wat gebeurt er als we weer wel onderdeel worden van die natuurlijke kringloop? Een levensstijl die beter is voor de planeet moet in de eerste plaats een goed leven opleveren, anders wil niemand er aan. Een goed leven wordt binnen een duurzame(re) levensstijl echter niet in eerste instantie gebaseerd op materiële of geldelijke maatstaven. Kenmerken zijn eerder een focus op menselijke relaties, begrip van en zich onderdeel voelen van de natuur, en niet verspillen – in welke vorm dan ook.

Dit betekent geenszins het simpelweg opgeven van de gemakken en verworvenheden van deze tijd. Het betekent enkel het heroverwegen of deze zaken wel het geluk opleveren dat ze beloven of dat ze enkel veel tijd en geld kosten.

Deze levensstijl schept tijd en ruimte voor het onderhouden van menselijke relaties die uiteindelijk het belangrijkst zijn voor ons levensgeluk. Er kan rust en vertrouwen komen, die nodig zijn voor een open houding richting vreemden of andersdenkenden. Ten slotte biedt inzicht in het kringloopdenken kansen, ook voor het bedrijfsleven.

Rachelle Eerhart is mede-initiatiefneemster No Impact Week NL

N.B. Dit stuk is een bewerking van de blog die eerder verscheen bij 'Achter de Publieke Zaak'

Hoe dingen kunnen lopen - No Impact Week NL

Het begon allemaal ergens in juni. De leden van de commissie van young professionals van Leaders for Nature lieten allemaal een filmpje zien over wat duurzaamheid voor hen betekent. Ik toonde de trailer van 'No Impact Man'. De vrees om afgeserveerd te worden als een geitenwollensokken-consuminderaar was ongegrond, de commissie vond het filmpje geweldig! Gelijk gingen er stemmen op om in de week van de Dag van de Duurzaamheid

met de commissie No Impact Week te doen en hierover te bloggen.

Een paar dagen later kreeg ik een mailtje met hierin het idee om het plan veel breder te trekken. Het eerste voorstel lag er toen pas eind juli. Daarna ging het snel. Desiree en ik legden contact met No Impact Man en zijn No Impact Project in New York en hoorden: "we're thrilled that our message has reached your shores and inspired your initiative." We praatten met Urgenda, de organisator van de Dag van de Duurzaamheid, en ik bleek een uitstekende verkoper te zijn > ze waren enthousiast! Het projectplan was toen snel geschreven.

Toen kwam het lastige gedeelte: sponsoring. Desiree was op vakantie en ik was aan het afronden bij TNT, maar gelukkig was het eind september toch geregeld. De uitgever van de Nederlandse vertaling van het boek 'No Impact Man', IUCN NL en veel mensen uit mijn persoonlijke netwerk leverden een bijdrage. Later kwam daar nog de Iona Stichting bij.

De handleiding was de volgende stap. Die moest vertaald en aangepast aan de Nederlandse context. Met hulp van een aantal mensen klaarden we die leuke klus. Website, Twitter, Facebook, alles kwam toen snel in orde. Ook maakten we een remake van het Amerikaanse No Impact Week filmpje met Public Cinema. Toen kon de promo echt goed van start.

De avond dat 'Taste the Waste' op TV was begon ik een waar Twitter-offensief. Het leverde een interview voor de jongerensite van de Boeddhistische Omroep op en veel volgers. Geweldig om te zien hoe anderen No Impact Week NL ook gingen promoten. De aandacht groeide gestaag: van TEDx The Hague & de 10:10 bijeenkomst in het Haagse Nutshuis in oktober, tot de NOS en Radio 2 deze week. Ook schreef ik een stuk over No Impact Week NL voor de blog van de Publieke Zaak. Vanochtend is er via het ANP zelfs een bericht uit gegaan.

Vandaag is de week van start gegaan. Alles is klaar, nu moeten de (honderden) deelnemers zelf nieuwe kooltjes op het vuur gaan gooien. Het lijkt goed te lukken. Mensen schrijven al blogs en er zijn discussies gaande op Facebook. Morgen naar Assen voor opnames met RTV Drenthe. Dinsdag en woensdag vertoningen van de film 'No Impact Man' (kom ook!). Donderdag is het dan Dag van de Duurzaamheid met 'live' Mr. No Impact Man himself tijdens de Cleandrinks borrel in Utrecht (kom ook!). En, tsja, wie weet wat deze week nog meer brengt. Zin in!

De Pompoenboerin

Een tijdje terug is er alweer een Leids vriendinnetje van me in de buurt komen wonen. Tina betrok de begane grond van het pand aan de Conradkade waar Tim de zolderverdieping al langer als zijn paleisje heeft. Tina's housewarming werd groots aangepakt: een programma, een speurtocht, een tent in de tuin en rijke versiering. Het was een heus halloweenfeest!

Een maand of wat geleden stuurde ze me een mailtje met de vraag of ze met haar feestje eigen pompoenen zou hebben als ze op dat moment zaadjes in de grond zou stoppen. Helaas werd dat een no go.

Omdat ze me al eens eerder had gevraagd naar haar tuin te komen kijken, gaf ik haar een moestuin-starterskit. Daarnaast had ik, soort van verkleed als Pompoenboerin, voor Tina en haar gasten pompoenzaad meegenomen. Dit stuitte in eerste instantie op wat hilariteit - het woord 'zaad' heeft een wat beperkte definitie gekregen in deze moderne tijden - maar de envelopjes werden toch warm ontvangen. En, best of all, de envelopjes zorgden ook voor een boeiend gesprek met twee oude Leidse bekenden, waar zowaar weer een nieuwe uitdaging uitrolt.

Volgend jaar rond Halloween dus een feestje met pompoenen uit de tuinen en balkons van Tina en haar vrienden. Plan?

The Remake: No Impact Week NL

De Crisis van de Planeet & de Menselijke Crisis

Deze blog verscheen vandaag op "Achter de Publieke Zaak".

Begin dit jaar schreef ik me in voor een cursus. Een cursus urban farming zoals ik het graag noemde, maar eigenlijk gewoon een cursus moestuin. Het thema ‘Waar komt ons voedsel vandaan?’ was me gaan boeien en ik wilde er meer over leren. Voor het Adams family-achtige pand in mijn buurt lag al maanden een stukje grond braak. Sinds ik de cursus deed koesterde ik er moestuinfantasieën over.

Op een dag kwam ik thuis en zag ik dat een nieuwe kunstenaar het pand als anti-kraak atelier betrokken had. In een plotse vlaag van daadkracht stapte ik in naar binnen. De kunstenaar vond het gelijk goed dat ik zijn tuin ging cultiveren. En zo had ik een maand of vier, tot de graafmachines kwamen, een heuse stadstuin in het centrum van Den Haag tot mijn beschikking. De 40m2 aan de Laan van Meerdervoort veranderden van een kale vlakte in een zomerparel van groen.

De buurt vond het geweldig: kinderen keken dagelijks hoe de planten groeiden, buurtbewoners hielden de tuin in de gaten en er was zelfs een mini-relletje rondom de blonde yuppenkinderen die een reuzecourgette uit de tuin pikten. Als ik er aan het werk was kwamen er mensen met me praten en sommigen gaven zelfs advies. Omdat ik tegen oogsttijd natuurlijk veel te veel bonen en courgettes had, deelde ik ze uit. Een keer kreeg ik er van de overbuurvrouw een fles biologische wijn voor terug.

Jaren voel ik me al begaan met de thema’s die De Publieke Zaak en De Slinger aansnijden. Studiegenoten in Leiden wisten precies wie er aan het woord was als de term ‘sociale cohesie’ weer eens viel in een discussie. Gaandeweg verloor ik wat van mijn naïviteit en kwam ik erachter dat het niet echt werkt om twee mensen naast elkaar te zetten en te zeggen dat ze met elkaar moeten praten. Door mijn anti-kraak moestuin was het gesprek echter ineens daar. Ik deed wat ik leuk vond en mensen leefden met me mee. Er moet blijkbaar iets zijn om óver te praten.

Toen ik Mickey Huijbregtsen een tijdje terug vertelde over mijn nieuwe project, No Impact Week NL, zei hij dat de crisis van de planeet belangrijk is, maar dat de belangrijkere crisis die van de mensen is. Voor mij zijn deze twee echter steeds meer twee zijden van dezelfde medaille. Kortgezegd zijn ze zo te definiëren:

Crisis van de Planeet – Het gaat niet goed omdat we met steeds meer mensen teveel gebruiken en verspillen zonder hierbij de kringlopen van de natuur te volgen.

Crisis van de Mens – In materiele zin zijn we rijker dan ooit, maar we zijn ook altijd druk. We hebben basale taken uit de menselijke kringloop als opvoeden, koken, schoonmaken en zorg uit tijdsgebrek – al dan niet naar de overheid – geoutsourced. Het opbouwen van een gemeenschap of het leveren van een bijdrage zien we niet als een noodzaak, laat staan als een plicht of verantwoordelijkheid. Ondertussen staan er grote groepen in de samenleving langs de zijlijn. Het gaat niet goed omdat we denken elkaar minder nodig te hebben.

In het publieke debat gaat het vaak over milieuproblematiek, klimaatverandering, verlies van biodiversiteit en over het vergroenen van techniek. In het publieke debat gaat het ook vaak over individualisering, kleiner maken van de overheid, probleemjeugd, integratieproblematiek, overgewicht, eenzame ouderen, verschillen tussen arm en rijk, etc. Zelden wordt er een link tussen de twee groepen thema’s gelegd.

Maar wat nou als we de laatstgenoemde onderwerpen, al was het maar als gedachte-experiment, eens zouden zien als het gevolg van dat we onszelf buiten de natuurlijke kringloop plaatsen? Wat nou als we de crisis van de mens zouden zien als een gevolg van dat we onszelf niet langer zien als deel van de vele kringlopen in de natuur, dat we denken dat we boven het grotere geheel staan? Dan zouden we begrijpen dat deze houding onherroepelijk effect heeft op deze natuur. De huidige crisis van de planeet is dan een logisch gevolg.

Zou het zo zijn dat als we onszelf weer zien als onderdeel van de natuurlijke kringlopen en onze levensstijl daarnaar aanpassen, dit goed is voor mens én planeet?

Een levensstijl die beter is voor de planeet moet in de eerste plaats een goed leven opleveren, anders wil niemand er aan. Een goed leven wordt binnen een duurzame(re) levensstijl echter niet in eerste instantie gebaseerd op materiële of geldelijke maatstaven. Kenmerken zijn eerder een focus op menselijke relaties, een begrip van en zich onderdeel voelen van de natuur, en het niet onnodig aanschaffen of verspillen van energie – in welke materiële vorm dan ook. Dit betekent geenszins het simpelweg opgeven van de gemakken en verworvenheden van deze tijd. Het betekent enkel het heroverwegen of deze zaken wel het geluk opleveren dat ze beloven of dat ze enkel veel tijd en geld kosten.

Deze levensstijl schept tijd en kansen voor het onderhouden van menselijke relaties die uiteindelijk het belangrijkst zijn voor ons levensgeluk. Het schept daarnaast de rust en het vertrouwen die nodig zijn voor een open houding richting vreemden of andersdenkenden.

Mijn anti-kraak moestuin leerde me over waar mijn eten vandaag komt. Het liet me voor het eerst heel concreet en simpel ervaren dat ook ik deel uitmaak van een groter geheel – van een prachtige natuurlijke kringloop. Daarbij was het, vooral omdat anderen dat ook vonden, geweldig om te doen. Welke grond gaat u onderhouden?

Rachelle Eerhart is lid van de ledenraad van De Publieke Zaak en vrijwlliger bij De Slinger Den Haag. De afgelopen twee jaar werkte ze als adviseur voor de ondernemingsraad van TNT Post. Momenteel organiseert ze samen met Desiree Beeren NoImpactWeekNL – een experiment van een week waarin deelnemers worden uitgedaagd erachter te komen of een duurzamere levensstijl kan samengaan met een leuk(er) leven. Kijk voor meer informatie op www.noimpactweek.nl.

Interview met BodhiTV

Tijdens een woeste twittersessie tijdens de uitzending van "Taste the Waste" werden de commentaren van @NoImpactWeekNL opgepikt door iemand van de Boeddhistische Omroep. Een interview met mij was het gevolg!

Rita interviewt: Rachelle Eerhart 'De planeet kan mij heel veel schelen, maar ik wil in de eerste plaats een goed leven hebben', aldus de initiatiefneemster van de eerste Nederlandse No Impact Week (7 t/m 14 november).

Zie hier de rest!

Making the Remake

Bezig in het Leidse voor de Nederlandse remake van het Amerikaanse filmpje met de uitleg van No Impact Week.

A different shade of green

Bruut,
Bruter (zijnde de graafmachine die mijn bedden egaliseerde),
Bruutst: