17 juli 2017

Het Huis

Terwijl ik daar lig
Met jou
Voel ik dat mijn hart zich opent
En dat de liefde 
Stromen kan

Ik open mijn huis
Ik open mijn hart
Ik maak mijn huis mooi
Ik hoop dat je mijn hart mooi vindt

Het kleine meisje in mij
Het meisje dat dit zo vaak wilde
Maar zelden vond
Laat zich zien

Het grote meisje
Dat steeds beter weet
Hoe voor zichzelf te zorgen
En voor het kleine meisje
Ziet risico’s

Want waar is jouw huis?
Gaat jouw hart ook open?
Durf je het ook?
Ben je ook wat bang
Net als ik?

Het huis
Is niet enkel symbolisch
Ook in de kennismaking met de ander
Gaan letterlijk en figuurlijk
Samen op

26 februari 2017

Ga maar

Funny you're the broken one but I'm the only one who needed saving 
'Cause when you never see the light it's hard to know which one of us is caving 
Rihanna – ‘Stay

Hij liet me voelen hoe het is om te Zijn
Liet me zien hoe ik kón Zijn
Maar wat ik moest leren
Is dat ik ‘hem’ daar niet voor nodig heb

Het is niet hij die mij moet redden
Maar ík ben het
Die mij moet redden
Mijn eigen vangnet zijn

In stilte
In verbinding met het Al
Ben ik dankbaar voor de leermeesters
Op het pad dat ik mag lopen

Voor hoe ik op dat oneffen pad
Steeds beter leer
Vanuit rust en aarding
De ander tegemoet te treden

Hoe ongelofelijk wonderlijk het ook was
Om het symbiotische Zijn toen te voelen
Ben ik zo dankbaar
Voor de Eik en de Cypres in de nabije verte

2 juli 2016

Verder met Pleidooi voor Plek op ZinWeb

Ooit volgde ik een honours class met Sharon Hagenbeek. We bestudeerden als een antropoloog verschillende academische disciplines om te kijken hoe die op elkaar lijken en van elkaar verschillen qua aanpak en uitgangspunten. Sharon schreef er dit over.

Inmiddels is ze hoofdredacteur van Zinweb, een online magazine voor zingeving en levensbeschouwing. Een paar weken geleden nam ze contact met me op omdat ze bezig was met een reeks artikelen over vrijwilligerswerk en mij wel wilde portretteren. Dat resulteerde in een mooie correspondentie die mij weer even aan mijn #PleidooiVoorPlek-project zette. Het hele artikel is hier te lezen, hieronder het laatste deel van het artikel over mijn kijk op o.a. vrijwilligerswerk.

--

En inderdaad, het wordt pas echt goed duidelijk waarom Rachelle de prijs heeft gekregen als je haar hoort spreken over hoe we onze duurzame toekomst kunnen verwezenlijken:

“Ik denk dat we de komende decennia toch toe moeten naar een nieuwe kijk op ‘duurzame’ en ‘onduurzame’ banen, maar vooral ook naar een herwaardering van de activiteiten die we buiten het publieke en het private systeem ontplooien.”

“Het subsidiariteitsbeginsel inspireert mij om zaken te willen laten organiseren op het niveau waar ze de beste slagingskans hebben. We hebben zoveel dingen die vroeger gewoon tussen mensen werden opgelost, in de publieke of private systemen getild zodat we onze handen vrij hadden om te werken. Maar dat betekende vaak wel dat het ver weg stond van het normale sociale weefsel dat ons doorgaans hoort te verbinden. Die systemen zijn steeds verder gegroeid, met alle negatieve gevolgen van dien, je ziet die systemen aan allerlei kanten kraken (overheidsorganisaties worden te groot en complex, bedrijven worden te onpersoonlijk, etc.). Daarbij zie ik inmiddels een soort tegenbeweging ontstaan van mensen die juist weer kleinschaliger of persoonlijker bezig zijn; mensen die echt om zich heen kijken en juist niet voorbij de eigen straat gaan.”

Met andere woorden: we moeten onze interpretatie van vrijwilligerswerk veranderen, zodat er ook ruimte is voor de persoonlijke wereld van de vrijwilliger: “Als je het in deze tijd hebt over ‘vrijwilligerswerk’, dan gaat het vaak over ‘ergens heen gaan, vaak buiten je eigen directe leefomgeving, om daar te helpen ergens aan’. Ik geloof veel meer in mensen die een bijdrage leveren aan hun sociale weefsel; niet uit een vorm van opoffering, maar vanuit welbegrepen eigenbelang en plezier vooral. Zodoende zou ik iedereen willen zeggen: kijk om je heen! Hoe kun jij een bijdrage leveren om je omgeving prettiger te maken voor jezelf én voor anderen?”

“Duurzaamheid, in fysieke én in sociale zin, is daar voor mij een integraal onderdeel van. Als mensen elkaar weer kennen, daar levensvreugde uit halen, spullen delen, slim dingen samen regelen etc. Dan denk ik dat er ineens ook een stuk ‘duurzamer’ geleefd wordt. Het moet hand in hand gaan, goed voor de aarde en de mens.”

Voor Rachelle zijn projecten die echt werken aan een meer solide benadering van een duurzame toekomst, dus projecten die werken met de sociale en menselijke kant, en die bovendien oog hebben voor de houdbaarheid van het geheel: “Met Rechtstreex bouwen we bijvoorbeeld aan een korte, regionale voedselketen. Mensen kennen elkaar en hebben elkaar nodig. En doen dat zoveel mogelijk volgens principes die de aarde niet teveel belasten. Hier komen sociale en fysieke duurzaamheid en levensvreugde bij elkaar in een veerkrachtig systeem. Het is nog lang niet perfect, maar het experiment geeft me nu al heel veel voldoening!”

25 juni 2016

Brexit

Met verbazing heb ik de berichten op mijn timeline gevolgd de afgelopen dagen. Zoveel tranen, teleurstelling en onbegrip over ‪#‎brexit‬, zo weinig erkenning van de logica ervan.

En steeds denk ik weer terug aan wat ik tijdens mijn studie leerde over 'constructief patriottisme': pas vanuit een goede kennis van, binding met en worteling in de gemeenschap van de natie waar je zelf bij hoort, kan je als individu een verstandige actor zijn in het internationale verkeer.

Het lijkt me heel onverstandig om brexit/nexit-aanhangers als 'dom/debiel' weg te zetten, hoe jammer het ook is dat het mooie ideaal van de EU een klap krijgt nu.

Ik hoorde Jesse Klaver zeggen: 'Dit laat zien dat progressieve politiek niet werkt als je de mensen niet meeneemt.'

En laatst hoorde ik Marieke de Vrij zeggen: 'De reacties op de vluchtelingenstroom geven aan dat de vluchtelingen een spiegel zijn van hoe slecht wij intern verbonden zijn.'

Daar is ie dus weer, de verbinding. En ik ga nu natuurlijk ook direct nadenken over hoe je dat politiek inricht enzo, maar eigenlijk is de vraag: hoe goed ben ik verbonden? Met mezelf, met de plek waar ik ben en met de mensen (alle mensen!) die daar zijn....?

Kijk hier voor de reacties op dit bericht.

10 mei 2016

Duurzaam & sociaal gaan hand in hand!

Deze boodschap maakte ik ter gelegenheid van de lancering van het nieuwe platform www.WijSamenVoorElkaar.nl en ik wil hiermee laten zien dat duurzaamheid én versterking van het sociale weefsel van onze maatschappij heel goed samen kunnen gaan!

http://wijsamenvoorelkaar.nl/thema/duurzaamheid/

 
Rachelle Eerhart over duurzaamheid from MaatschapWij on Vimeo.

9 mei 2016

Foto's Cultuurprijs

Fotograaf Peter van Mulken maakte 18 april deze mooie foto's!

Cultuurprijs Zuid-Holland Prins Bernard Cultuurfonds 2016

1 mei 2016

Decorating your own soul

14 april 2016

In Den Haag Centraal!

Lukt inzoomen niet? Download het plaatje dan even :) Met dank aan Den Haag Centraal voor dit mooie interview!

3 april 2016

Pleidooi voor Plek krijgt vorm

Ten tijde van Groen Dichterbij ontstond bij mij een groeiende waardering voor het concept 'PLEK'. Ik schreef dit toen ik wegging vorig jaar rond deze tijd:

"De belangrijkste les is denk ik dat het allemaal gaat om de fysieke plek, daar waar mensen zijn komt alles bij elkaar. In deze tijden zijn we met onze hoofden via de schermen overal ter wereld en hebben onze banen vaak amper meer wat te maken met ons eigen leven. Ik zie de trend in de samenleving om op lokaal niveau weer meer met je handen te doen als een tegenreactie, iets waar veel mensen blijkbaar behoefte aan hebben, een balans tussen lichaam en geest die weer wat hersteld moet worden.

Als er op de plek waar mensen wonen, naar school gaan, zorgen of zelfs werken nieuwe sociale connecties worden gelegd dan kan er zoveel ontstaan. Er kan dan zoveel meer meerwaarde worden gerealiseerd op onderwerpen als groen, voedsel, gezondheid, sociale cohesie, educatie, economie, re-integratie, integratie, etc. dan je als overheid of maatschappelijke organisatie van een afstand kan bewerkstelligen. Het project op die fysieke plek is nooit van jou als maatschappelijke organisatie of overheid, het enige dat je kan doen is de mensen op die plek naar behoefte ondersteunen in de hoop en het vertrouwen dat zij er dan iets moois van te maken."

Een van de doelstellingen van mijn sabbatical was om dit idee verder uit te werken en er een pamflet over te schrijven. Maar, Rechtstreex kwam er tussendoor en mijn sabbatical werd ineens een stukje korter. Nu ik, in de aanloop naar de uitreiking van de Cultuurprijs op 18 april, aan het nadenken ben over wat ik tijdens de uitreiking ga zeggen over het overkoepelende theoretische/inhoudelijke kader van mijn uitvoerende activiteiten, komt 'plek' terug in mijn overdenkingen.

Het is lastige thematiek, en ik merk dat ik het nog niet helemaal in de vingers heb. Afgelopen woensdag mocht ik spreken bij de Creatieve Universiteit in Haarlem en daar raakte ik een beetje verstrikt in m'n eigen verhaal. Dat leverde de extreem bijzonder ervaring op van hoe kwetsbaarheid op het podium een enorme connectie met je publiek kan opleveren.

Gisteren kreeg ik een nieuwe kans bij een bijeenkomst van mijn oude werkgever IVN over natuureducatie en duurzaamheid. Ik nam de groep mee in het PLEKdenken en hoe natuureducatieve vrijwilligers een cruciale functie hebben in het mensen de verbinding met het natuurlijke systeem laten beleven. Het resulteerde in een bijzondere ontmoeting over hoe we leven, hoe dat gekomen is en hoe het anders kan. Wat een rijkdom!

Bekijk hieronder de presentatie zonder het verhaal dat ik erbij vertelde, dat hoort er natuurlijk eigenlijk bij. Tips meer dan welkom!

N.B. Bekijk de presentatie hier helemaal, onderstaande slideshow toont maar 20 van de 27 slides...

27 maart 2016

'Tomorrow' of 'Demain - le film'

Gisteren op het Movies that Matter Festival deze documentaire gezien. Nog nooit zag ik een film die 'onze' beweging beter laat zien...! Bekijk hier de website.