7 oktober 2006

Komkommer

Enige tijd geleden werd ik door een studiegenoot herinnerd aan de waarde van komkommers. Tijdens een college politicologie zat hij er een te eten. Een kleine. En hij vroeg of ik er ook een wilde. Natuurlijk, best lekker zo'n komkommer. Nu vraag ik nog wel eens aan hem of hij toevallig niet zo'n ding bij zich heeft als ik m tegen kom. Om nou zelf komkommers mee naar college te gaan slepen gaat me iets te ver, maar als het me wordt aangeboden, geen probleem!

En blijkbaar straal ik dat uit. Toen ik vannacht na een lange invalsessie bij Camino om 03:50 uit de nachtbus stapte en naar huis liep, stapte ik bij mij in de straat in voortvarende tred voorbij een grote zwarte meneer. Het volgende deed zich voor:

"Hey meisje, ik heb hier een komkommer voor je."

Owjee, dacht ik.. wat gebeurt er nu?!

"Ja, want ik kom net van een feestje en ze hebben me twee komkommers meegegeven."

"Wil je 'm hebben?"

Een seconde lang hadden de twee dubbelfrismannetje op mijn schouders ruzie. De een zei "Hallo, je bent toch niet gek? Het is verdorie vier uur 's nachts, deze man is overduidelijk niet meer helemaal helder en dit is niet echt een goede wijk. Overweeg je nu serieus om een komkommer van hem aan te nemen?", en de ander zei "Ach, chelle, die aardige man biedt je een komkommer aan, hij wil aardig zijn, aardigheid moet met aardigheid beloond worden, neem maar aan!".

Het laatste dubbelfrismannetje won.