29 maart 2007

Postbank

Een paar weken geleden bracht ik een vrijdagavond door op het Onze Lieve Vrouw College in Breda. Een leuke creatieve school waar mijn muzikale jongste zusje zich prima lijkt te vermaken. Deze avond was ik speciaal overgekomen uit het Leidse om haar op te zien treden tijdens het schoolconcert, een avond met optredens door de school heen. Nadat we haar afgezet hadden eerst nog een stukje vrijdagmiddagborrel in de kroeg om de hoek meegepikt met mijn ouders (a first!). Na deze bijzondere ervaring was het prachtig om mijn zusje te zien schitteren met haar gitaar terwijl ze een vriendinnetje begeleidde. ‘True Colors’ heeft nog dagen in mijn hoofd gezeten.

Toen haar optreden voorbij was zette mijn vader me af op het station in Breda omdat ik de volgende dag toch echt wel moest studeren. Na een praatje te hebben gemaakt met de controleurs bij de roltrap, op het perron gaan wachten. Toen mijn trein niet bleek te rijden besloot ik bij de AH-ToGo een watertje te gaan kopen en al nagenietend van het optreden en de prettige vibes van de controleurs stond ik wat dromerig geld te pinnen. Bij de koeling van de AH was de normaliter zeer simpele keuze voor een flesje Spa blauw ineens redelijk pittig en er ging een hele discussie met de vakkenvuller over de recyclebaarheid van spaflesjes vooraf aan mijn aankoop. Bij de kassa aangekomen wilde ik betalen en had ik ineens geen geld. Dat zat nog in de geldautomaat.

Niet dus. Vergeten m’n geld mee te nemen. Jaja. 40 euro pleite. 40 euro is best veel. Anyways, de jongen die bij de Burger King zijn hamburger stond te eten had niets gezien, de bewakers in de gang ook niet en bij de NS-mannen die net waren afgelost had zich ook geen eerlijke vinder gemeld. Pff, daar ging m’n vertrouwen in de mensheid!

En dan dat baalgevoel. Wat is nou 40 euro? Maarja, het zomaar weggooien is wel zonde. Het idee dat ik misschien wel iemand heel blij had gemaakt wilde er nog niet echt in. Mijn volgende trein had ook vertraging, zucht. Een lief vriendinnetje haalde me nog wel over eenmaal terug in Leiden een drankje in de Burcht te komen doen, maar het ging niet echt van harte.

In de Burcht aangekomen begon ik tegen de eerste de beste bekende mijn ultiem zielige verhaal te doen. Deze slimme man was echter zeer opgewekt in staat mijn humeur 180 graden te doen keren. “Weet je, als je dat geld er niet uit haalt, slikt de automaat het na een tijdje gewoon weer in!”. Hey, dat is nou nog eens prettige informatie. Avond gered.

En inderdaad. De volgende dag een mailtje naar de Postbank gestuurd en ik had ’s maandags al een reply. “Beste mevrouw, wat vervelend......... er wordt een betalingsverzoek opgestart, we hebben contact”. Wat vervelend, wat vervelend? Heb ik ooit eerder een bank ‘wat vervelend’ tegen me horen zeggen? Nee. Wat fijn, die Postbank. En nog geen week later, een keurige brief. Met excuses! I.H. Menzen, u bent mijn held(in)! Nu nog een goede bestemming voor die 40 euro. Iemand een idee?




3 opmerkingen:

wtr zei

Ik zou een groot bord kopen met de tekst "vergeet niet uw geld uit de automaat te halen" en dat dan boven je bed hangen:P

Carrie zei

Nee, ik weet het beter! Betaal je kaartje van de nacht van de poëzie ermee.Het is vast een teken van de kosmos :-)

Anoniem zei

wacht es even!! ben ik nu de "eerste de beste" die je aanspreekt in de burcht?? Hmm?