15 mei 2007

‘Girl meets boy’ of ‘Het zoutloze leven’

In tijden van (zelfopgelegde) zoutloosheid, verschuift mijn focus als vanzelfsprekend naar wat de mensen om mijn heen op liefdesgebied meemaken. Interessant zijn de verhalen uit het dorp waar ik opgroeide. Mijn moeder is daar nog altijd een van de netwerkkoninginnen en voorziet me dus regelmatig van verhalen over mensen met wie ik vroeger ‘speelde’ maar die ik al jaren niet meer spreek. Zo bleken mijn beste vriendinnetje en mijn beste tennisvriendinnetje vorig jaar getrouwd te zijn. Ook hoorde mijn moeder laatst via via dat de jongen die ze al jaren voor mij in haar hoofd had inmiddels ook uit de markt genomen is.

Afgelopen zondag was ik alweer in de kerk, ditmaal bij mijn ouders. Natuurlijk dé plek om te zien wie tegenwoordig met wie gaat. Al geldt dat natuurlijk niet echt meer omdat jonge stelletjes de kerk nou eenmaal niet meer en masse bevolken. Maar zondag was het raak, een trouwaankondiging! Klasgenootje gaat trouwen met mijn oude overbuurjongen. Jaja. En tijdens het napraten op de parkeerplaats (zelfs naar de kerk nemen wij de auto...) bereikte mij het feestelijke nieuws dat ook de mooie blonde jongen tegen wie ik in de kerk altijd aankeek een huis heeft gekocht met zijn lief.

Als ik eens in mijn huidige vriendenkring rondkijk valt op dat de ontwikkelingen toch een paar jaar achterlopen. Studenten doen er blijkbaar wat langer over om hun kindertijd van zich af te schudden. Voor de dames geldt dat ze in die jaren ook goed leren reflecteren op alles wat met liefde en de prins op het paard te maken heeft. Of dit altijd even bevordelijk is voor een goede afloop betwijfel ik de laatste tijd. Daarnaast is er natuurlijk het gewend raken aan de comfortabele situatie van het alleen rekening houden met jezelf en de daarmee gepaard gaande opbouw van angst als je kritische ik je steeds belet te springen.

Toch is er de laatste tijd een kentering merkbaar. Gesprekken over samenwonen. Of je dat nou moet doen omdat het vooral handig is en je eigenlijk niet meer precies weet of je het eigenlijk wel wil. Gesprekken over kinderen. Wanneer en in wat voor staat van stabiliteit? Gesprekken over verliefdheid. Is dit ‘m nou echt of geeft hij me gewoon wat extra zekerheid en comfort?
Stelletjes die bij elkaar komen omdat ze dezelfde filosoof adoreren. Stelletjes die bij elkaar komen omdat de date waar juist niet teveel gechat aan vooraf ging eigenlijk erg leuk was. Stelletjes die elkaar zien en het weten.

En gisteren bereikte mij het verhaal over het meisje dat simpelweg aan het werk was. Het meisje is mooi, prachtig, maar ze is ook erg gehecht aan de veiligheid van haar eigen wereld. Soms, zo twee keer per jaar, komt er een jongen langs die het meisje eventueel die wereld wel zou willen binnenlaten. Ze ziet het aan zijn ogen, aan zijn haar, aan hoe hij loopt. De vorige keer gebeurde het op een terras. Hij praatte met een ander meisje maar zocht wel steeds haar blik. Helaas vallen jongens op terrassen moeilijk te googlen dus toen geen van beide de sprong waagde restte er niets dan nog een tijdje reflecteren.

De jongen, nee de man, die ze vorige week zag was er ook één. Zij keek, hij keek, maar er volgde geen gesprek. Gelukkig werden ze de volgende dag bij het fietsenrek gedwongen tot een intieme conversatie. Hij was blij haar weer te zien. Zij was blij dat ze hem zag, maar moest aan het werk. Hij zei dat hij haar zondag wel op zou komen zoeken. Zondag kwam en ging voorbij. Gelukkig was deze meneer wel googlebaar. Het werk is immers geen terras en de namen van de collega’s, ook de tijdelijke, zijn bekend.

En omdat het meisje bij het zien van een man van dit kaliber een ongekende zekerheid voelt, stuurde ze hem een sms. Zijn telefoonnummer had ze via Google gevonden.

De man belde direct. Hij was vergeten dat het zondag moederdag was en had moeten afzien van het langsgaan bij het meisje omdat hij zijn moeder en haar slechte knie diende te bezoeken. Na het wat onwennig toepraten naar een date besloot het meisje niet op te hangen, maar te proberen er een fijn gespek van te maken. Dat lukte. De man bleek meer te doen dan enkel het tijdelijke werk dat zij had gezien en hun interesses kwamen behoorlijk overeen. Toen ze spraken over een gemeenschappelijke bekende, bleek deze derde bij allebei om de hoek te wonen. Waar woon je dan, en waar woon jij? Nou, ze hadden telefoonkosten kunnen besparen door simpelweg een lijn te spannen tussen hun balkons om daar briefjes langs te vervoeren of blikken aan te knopen. De man woont zo ongeveer in de slaapkamer van het meisje.

Woon je al jaren op nog geen tien meter van elkaar af! En de ontmoeting vindt niet plaats in de buurtkroeg, op straat of op de buurtbarbecue, maar via de website van de man. Tsja, je zou zeggen dat ze elkaar in de armen hadden kunnen vliegen. Maar het wuiven door de ramen was behoorlijk apart, vooral omdat het meisje niet wilde dat de man haar bril zag en zij hem dus niet zag. Ze besloten te wachten tot de date en wensten elkaar weltrusten. Het meisje kon natuurlijk niet slapen. Hoe veilig is je eigen wereldje immers nog als er zo’n man op tien meter afstand neergezet wordt. Hallo! Hier ben ik.

Niet wegrennen meisje, niet wegrennen.

3 opmerkingen:

Marijke zei

Mooi.

Caryn zei

Wow, bijzonder!

jaak zei

where did we go wrong?