30 september 2007

Gewoon een weekend in Tokyo

De energie die de drank me gegeven had, ebde gedurende zaterdag wel een beetje weg. Maar gelukkig was er afleiding! Omdat Bunta, de hond over wie later zoals beloofd meer, het water dat uit de inmiddels bejaarde 20 jaar oude koelkast lekte, zo nu en dan oplebberde. En omdat Bunta slechts hondenvoer eet, moest er een nieuwe koelkast komen. En die kwam. De Japanse mannen die hem brachten waren ieniemiene, maar toch werd het kollosale geval door een van hen heel soepeltjes uit de vrachtwagen getild. Joy en ik hadden enorm veel lol en namen veel foto's..

Later kwam er ook nog een oud-collega van de school van okasan en na een half uur op en neer geprijs (door ouderejaars Japanologen wordt het zinnetje Nihongo ga jouzu desu ne ofwel 'Wat spreek je goed Japans' vaak slecht ontvangen... het wordt je bijvoorbeeld namelijk al gezegd als je slechts bedankt voor het heerlijke eten namelijk), gingen we over op het gebruikelijke conservatieve partij bashen. M'n gastouders hangen nog al aan de linkerkant van het Japanse politieke spectrum, en hoewel zeer interessant, was ik gisteren zeer blij dat ik reeds een eetafspraak had!

Ik ging namelijk op pad met sempai Daan. Door Kabukicho gelopen naar de Shabushabu-tent waar ik vorig jaar ook mijn verjaardag vierde. Lekker gegeten, gebabbeld over velerlei onderwerpen en dan natuurlijk voornamelijk over Japan. Na het eten nog een wolkenkrabber overwonnen en daarna een glaasje sake genuttigd in een echte tachinomi, een 'sta-bar'.
Vandaag gestudeerd, thuis en in het koffietentje om de hoek. Goed weekend!



















































29 september 2007

Tokyo is een feest!

Gisteren was het plots weer niet te harden qua hitte. Helaas daalt mijn productiviteit dan omgekeerd evenredig met de temperatuurstijging. Dus na gisteren maar eens flink wat documenten te hebben gedownload van de website van de LDP en me geestelijk al enigszins te hebben voorbereid over wat een tijd het moet gaan kosten die stukken te doorgronden, zei het lichaam stop en viel ik in slaap. Nu ben ik er al langer van overtuigd dat middagdutjes eigenlijk heel goed zijn, maar deze leverde wel een enorme berg energie op!

En zo zit je dan eerst 's avonds aan de monjayaki met ouderejaars tennisclubvriendinnen, waarvan er twee zwanger zijn, en later op een verjaardag met allemaal ambassade mensen. Toen ik om half vier hier om de hoek uit de taxi stapte, die her en der in Tokyo nog drie mensen ging afleveren, had ik nog wel even door kunnen gaan! Tokyo is een feest!

















































26 september 2007

Sushi

En mensen, dit is hoe sushi eruit hoort te zien! Keiko, arigato!

25 september 2007

Yakiniku 焼き肉

Ik heb toegegeven aan het studie-schuldgevoel en spendeer mijn dagen achter het witte vriendje. De ochtenden zijn voor de taalstudie, de middagen voor de scriptie. Weinig kans dus om leuke kiekjes te schieten danwel om inspiratie op te doen voor nieuwe verhalen. Ik broed nog op een stuk over de hond van de Sakamoto's.

Vanavond moest otosan overwerken, dat doet hij voor Japanse begrippen slechts hoogstzelden, en dus togen okasan, Joy en ik naar de plaatselijke Yakiniku tent om daar eens goed te genieten van wat, het woord zegt het al, gebakken vlees. De eigenaar kent mij inmiddels, want de vorige vier keer dat ik bij de Sakamoto's verbleef gingen we ook steevast bij hem eten.

Het eten was heerlijk, de bediening uitstekend en de gesprekken ook. Al is het wat dat laatste betreft moeilijk om te balanceren tussen mijn begrip voor Joy, die pas sinds maart met Japans bezig is, en het nog moeilijk vindt, en mijn wens om zoveel mogelijk met okasan te babbelen om zelf zo snel mogelijk vooruit te komen. Maar ik kan het goed met Joy vinden, het is een schatje! En een adresje in Bangkok voor later, best leuk toch ;)


























23 september 2007

Betonnen spiritualiteit

Sinds dat ik vorige week voor de vijfde keer voet op Japanse bodem zette, verbaas ik mij er dagelijks over hoe goed men hier is in het kunstmatig maken van zaken. En ik verbaas mij er in nog sterkere mate over hoe weinig dat overduidelijke kunstmatige aanzicht van vele (hier in Tokyo, alle) zaken de mensen lijkt te kunnen schelen. Dit alles komt het duidelijkst naar voren in hoe de Japanners hun tanden hebben gezet in de natuur. Er schijnen bijvoorbeeld in dit zeer bergachtige land nog slechts een handjevol rivieren te zijn die niet tussen betonnen oevers lopen. En dat terwijl de inheemse godsdienst van Japan, het Shintoisme, gebaseerd is op de vele goden die in die natuur huizen.

Met enige tegenzin nam ik vanochtend iets na achten de metro om met Sakura en Eriko Mount Takao (高尾山) te gaan beklimmen. Ik dacht dat het warm zou zijn, een berg beklimmen, en wilde liever ergens in een park hangen met de meiden om daar tenminste iets aan de studie te doen. Maar nee, het advies van een Nederlandse vriend navolgend, besloot ik toch op pad te gaan, ik wilde immers al heel lang naar deze berg.

Na in de trein getracht te hebben aan Eriko uit te leggen dat de reclameslogan 'You are what you buy' mij toch enigszins irriteerde, bracht de trein ons tot vlakbij het vertrekpunt voor de wandeling naar boven. We kwamen langs ontelbare stalletjes die leven op de vele bezoekers aan deze berg en ontweken de kabelbaan voor een wandeltocht van 90 minuten naar boven. Het weer was hier een stuk slechter dan in Tokyo en al snel vermengden zweet en regendruppels zich op mijn huid. De hele tocht naar boven liepen we in de wolken, danwel in de mist, en enig mooi uitzicht was ons niet gegund.

Achteraf was dit laatste eigenlijk heel fijn. Het ontbrekende zicht op wat zich ver van ons bevond, dwong ons te kijken naar wat dichtbij was. En dat was overweldigend. Ondanks de kunstmatige paden, de betonnen rusthokjes, de vending machines op de top en het treintje, was de natuur in haar volle glorie aanwezig. De mist gaf haar zelfs extra kracht, de berg werd mystiek. Dat dit ook het oorspronkelijke idee bij deze berg was, bleek wel toen we langs de andere kant van de berg afdaalden en door een enorm tempelcomplex liepen. Ik had wel hier en daar het gevoel dat ik de enige was die dit alles zo beleefde en ik verbaasde me over het gebrek aan aandacht voor de prachtige bomen, dieptes en planten bij de Japanners. Die leken meer interesse te hebben in de spullen die de winkels langs de route verkochten en in de foto's die ze van elkaar bij de tempel konden maken.

Omdat de route naar beneden toch wel erg glibberig was geworden, daalden we na een bak hete soba af met het treintje. Alle ontberingen moesten natuurlijk wel beloond worden, en daarom togen we naar dichtstbijzijnde depato lekker te genieten van een subliem toetje, ondertussen roddelend over de oudere man die koffie dronk met een sletterig uitziend meisje dat bij nader inzien toch niet zijn dochter leek te zijn. Wat een land.

























































22 september 2007

Kyoto

De afgelopen dagen zat ik in Kyoto. Op uitnodiging van de vrijwilligster van YFU die me tijdens mijn uitwisselingsjaar begeleidde: de inmiddels 73 jaar oude Horiuchi-san. Een werk van haar (die met het Pantheon) hing tijdelijk in een museum en dat was een goede reden voor haar om mij even te laten komen kijken. Hoewel Kyoto nog warmer dan Tokyo is, werden het drie heerlijk rustige dagen. Toen ik Horiuchi-san vertelde over het No-toneelstuk dat opgevoerd zou worden gedurende ons verblijf, spendeerden we de hele middag aan het kopen van kaartjes en aan rondwandelen door de wijk van de tempel waar het stuk opgevoerd zou worden. We kregen een uitgebreide rondleiding in een indigo-werkplaats, waar alles zo duur was dat ik me slechts wat restlapjes voor iets patchworkerigs kon veroorloven. 's Avonds aten we in een schattig klein traditioneel restaurantje. Goed eten, een goed gesprek, liefdesadvies, top! haha.

De volgende dag fietste ik alleen door Kyoto, en zag heel veel. Zo zag ik Gion, de wijk die velen zullen kennen uit Geisha. Hier zag ik ook ineens posters met het hoofd van de politicus die ik vorig jaar tijdens mijn ambassadestage ontmoette, blijkbaar zijn kiesdistrict. Wat leer je een stad toch snel goed kennen als je fietst! 's Avonds was het toneelstuk ook echt prachtig.

Maar het beste van Kyoto, zeg ik beschaamd, was de slaap. Ow en het boek over de Kabbala, wat ik in een ruk uitlas. Met de vermoeidheid uit het lijf, sta ik in de startblokken om maandag echt aan de slag te gaan!