21 december 2008

Lenen.nl - voor al uw stompzinnigheid

Altijd fijn om aan mijn reacties op dingen te merken dat ik weer aan de beterende hand bent. Hoewel, ik denk dat de wervelstorm die deze reclame in mij veroorzaakte zelfs de kerstkaarten-ijldromen had kunnen doorbreken. Ok, voordat ik doorga, eerst hier het filmpje. Het is de tweede en het gaat over Oud&Nieuw. De vrouwen zien er "chic" uit en poetsen het zilver, en de mannen gaan meteen maar even naar de nieuwe auto kijken (jaja, laat ik maar niet over de traditionele rolverdeling beginnen), want tsja "het blijven toch mannen he". In de auto bedankt de ene echte man de andere voor de fantastische tip om te gaan lenen bij Lenen.nl. En dan, aan tafel na de nieuwjaarswens van paps, de kroon op het werk, de hersenspoeling voltooid, moeder spreekt plechtig:

"En dat we volop mogen genieten van al onze nieuwe aankopen."

Daar kunnen toch geen overdenkingen over de mooie en mindere zaken van het afgelopen jaar tegenop? Op naar een nieuw jaar vol met lenen wat je niet hebt, uitgeven wat je nog moet krijgen, en vergeten dat dat nieuwe jurkje wellicht wel helemaal niet meer past in je kast.

Ach, in deze tijden van economische neergang is dit vast geen klacht die de Reclame Code Commissie gegrond vindt.

19 december 2008

Ziek

Bij mij is ziek zijn meestal zoiets als me niet lekker voelen. Gewoon even wat rustiger aan doen, misschien een dagje thuis blijven. Zo niet ditmaal. Dinsdagavond kwam de griep opzetten, en woensdag was ik ziek. Goed ziek. En dat net nu ik een paar dagen zou gaan meelopen op het TNT sorteercentrum hier in Den Haag, om de 'werkvloer' te leren kennen. Bij goed ziek zijn horen blijkbaar bizarre dromen. Geheel in thema gingen deze woensdag en donderdag over een berg kerstkaarten die toch echt uitgezocht moest worden. Steeds maar weer dezelfde droom. Inmiddels droom ik weer over meer reguliere zaken, wat vast een teken is dat het iets beter gaat.

Tsja en daar zit je dan. Je bed blijkt niet echt ingesteld op 24uurs bezetting, de bank ook niet. Met alle gevolgen voor mijn onderrug van dien. En hoewel ik echt geprobeerd heb, echt, om mijn middelbare schooltijd-verslaving van het kijken naar The Bold & The Beautiful en As the World Turns weer op te pakken, lukt dit niet en kan ik enkel concluderen dat de Nederlandse televisie werkelijk alleen maar poep te bieden heeft. Behalve Little House on the Prairie dan misschien, een heerlijk programma van grote opvoedkundige waarde! Kan iemand me trouwens vertellen of het RTL Ontbijtnieuws steeds herhaald wordt of dat ze gewoon elke nieuwe run precies dezelfde grapjes maken, het zal toch niet?

Ik vond gisteren een potje appelmoes in mijn ijskast. Over verslavingen uit de kindertijd gesproken. Heerlijk, weer in ere hersteld! Voordeel van ziek zijn zonder dat de maag en haar kompanen meedoen is dat ik mezelf zo zielig vind dat ik best veel rare dingen mag eten. Zoals witte kadetjes met veel boter en pure hagelslag. Of groene kikkertjes. Of frambozenranja met iets teveel ranja. Lief vriendinnetje dat me vandaag in de Albert Heijn trachtte over te halen tot de aankoop van soepgroenten, not. Bananen, vruchtensap, that's it. Heb toch geen puf om soep te gaan staan maken. En een gezond iemand dit ziektekiemennest in lokken om het voor me te maken lijkt me ook een slecht plan. Gelukkig heb ik nog een wintervoorraad Turkse smurrie in de vriezer, daar kom ik de komende dagen wel mee door.

Zo, blijkbaar lukt schrijven dus wel. Geen excuus meer dus om straks niet aan de afwas te beginnen... Of toch...

8 december 2008

Mensen en hun Google searches

Tis toch vreemd om te zien via welke zoektermen mensen op mijn blog terechtkomen....

- kroeg met mooie mannen in Amsterdam
- lekkende vaas
- hoe krijg je vrouw heet
- sociale oppervlakkigheid
- wie is de opvolger van beatrix
- Summer-Carnaval, Rotterdam
- ”Any masterpiece”
- meisje met komkommer
- hoe krijg je een vrouw

6 december 2008

Slenteren in Antwerpen
































































5 december 2008

Naar de Zeeuwse kust

Niet gedacht dat ik het ooit mee zou maken, maar ergens in de afgelopen dagen ben ik te betrappen geweest op het zingen van andre hazes gedurende een heftige karaoke-sessie, het participeren in een polonaise en het twisten met een 50+ collega. What can I say, vier dagen op cursus naar Renesse doet wat met je. Gelukkig waren er ook rustgevender momenten, waarvan hier het bewijs.





























































9 november 2008

Dutch fall (本物のハウステンボス)

Ok, I admit, the Dutch do not make of their fall what the Japanese make of their's. But still, fall in the Netherlands can be quite beautiful, especially when the weather is nice. This was the case this weekend, so after a long week at the office, I put on my big boots and went outside. To the 'Amsterdamse Bos' on Saturday, and to the 'Haagsche bos' today.

















































And today in The Hague:




















































7 oktober 2008

Wonen aan de Laan



Als je verliefd wordt, neem je vaak veel zaken die je anders volledig niet zouden zinnen, geheel voor lief. Mensen die dit lezen en mij ook maar een beetje kennen zullen dit zeker beamen. Ik hou van dromen, en de oneffenheden van mijn luchtkastelen vallen me nooit op. En als ik ze al zie, vergeet ik ze zodra ik het luchtkasteel weer van een afstandje aanschouw.

Toen de Haagse makelaar mij meenam met de auto langs een aantal panden die zij in de verhuur had, kon ik enkel verrast zijn door de goede service en het aardige praatje. Eerder had ik bijvoorbeeld een makelaar getroffen die een groot aantal gegadigden tegelijkertijd een veel te klein hokje liet bezichtigen. En toen de goede makelaar mij mijn huidige torenkamertje liet zien, was ik verkocht. Direct. Okee, het was wat klein en prijzig, maar het plafond was hoog, hoewel schuin, mijn prachtige spijlenbed pastte in de slaapkamer, en er was een dakterras. Ik was gelukkig, dat er geen afzuigkap was, dat het deurtje van de vriezer niet open kon omdat de deur van de koelkast verkeerd was gemonteerd en dat wat langer bezoek van het andere geslacht mijn douche waarschijnlijk niet zou overleven, dat waren van die kleine oneffenheden die mij niet konden deren.

De makelaar wilde graag dat ik snel besliste, want er ging die middag nog een andere gegadigde kijken, en aan opties deden ze niet. Goed dan, ik was erbij, want zoals gezegd, ik was als een blok voor het huisje gevallen. Dat de makelaar flink wat centjes voor de eigen diensten vroeg, ach, dat was toch gewoon.

Toen ik een week of twee enigszins vergeten was wat een financiële aderlating de eerste betaling geweest was, ging ik bij de makelaar langs om de sleutel te halen. Deze had ze niet, de aannemer was namelijk nog bezig en de sleutels zaten in de deur. Ik nam hun reservesleutel en zou deze later retourneren. De Poolse meneer die ik in mijn huis aantrof was vriendelijk en vertelde met een lachend gezicht, in het Engels, over zijn zoon voor wiens opvoeding hij in Nederland geld aan het verdienen was. Hij hoopte dat zijn zoon hem later Nederlands zou leren. Nadat hij mij beloofd had het plaatje op de tv/telefoon/elektra-aansluiting te bevestigen, en het deurtje van het vriesvak te herstellen, genoot ik nog een kwartiertje van mijn nieuwe huisje en ging daarna terug naar de makelaar, die trouwens ook de beheerder van mijn huis is, om de sleutel terug te brengen. Ik vertelde daar ook dat ik toch graag elektra in mijn keukentje en een plank over het gapende gat richting het dakterras wilde.

Na een heftige verhuizing, naar het 10e huis in mijn leven zoals mijn arme vader het me voorrekende, vielen me nog een aantal oneffenheden op. Zo was er geen licht in mijn gang, de enige plek waar het draadloze netwerk functioneerde. Ook was er geen tv-signaal, zodat ik met de snel via Marktplaats aangeschafte Samsung toch echt de laatste aflevering van Zomergasten niet kon kijken. Verder was de kroonluchter in de slaapkamer niet opgehangen, deed de intercom het niet, lagen de snoeren van de oven en koelkast onbeschermd op de grond onder het keukenblok, hield ik de gootsteenkraan regelmatig los in mijn handen, en was de wasmachine nog niet geplaatst. Natuurlijk gaf ik alles netjes door aan de makelaar.

De eerste professional die ik mocht ontvangen in mijn nieuwe huisje was Ali, de elektricien. Het klikte gelijk tussen Ali en mij. De makelaar bleek onze gezamenlijke "vijand". Ali fixte de tv, zorgde dat mijn Internet het ook in mijn appartement deed en een week later kon ik ook het beslag voor mijn befaamde taarten maken in de keuken in plaats van in de slaapkamer. Daarna hoorde ik weinig meer van Ali.

Een paar dagen later kwam ik thuis en toen lag er ineens een plas middenin mijn woonkamer. Ik keek naar het plafond, niets. Hmm, vreemd. Wat bleek, het water uit een lekkende vaas was aan de onderkant langs het tafelblad gelopen naar het laagste punt en had daar een plasje gevormd. De vloer is blijkbaar zo schuin dat het water liever met een omweg naar de vloer gaat. Jammer dat ik hier zo traag achter kwam, door de zeebenen die de schuine vloer mij al weken bezorgde had ik toch beter moeten weten.

Het volgende event begon zo tegen het krieken van de dag, weer wat dagen later. De "design fontein", waarmee de makelaar de advertentie voor deze woning op een eerder moment had opgefleurd, lekte. Mijn badkamer was een waterpaleis. Ik draaide de aansluiting op de waterleiding dicht, en belde de makelaar opnieuw. Een week en een dag later kwam ik thuis, en vond de deur op enkel slot. Er was iemand geweest. De gootsteenkraan was vastgedraaid, maar het leertje zat klem tussen aanrecht en kraan. Mijn badkamer was opnieuw een waterpaleis, want blijkbaar had de professional niet het geduld om even te wachten tot de kraan echt ging lekken. Daarnaast lagen de spullen uit het gootsteenkastje door de hele woonkamer en was mijn toiletpapier op. Pfiew, gelukkig was mijn bezoek wat verlaat. Een dag of wat later werden deze twee zaken opgelost, ditmaal door een echte professional, denk ik.

Degene die nu nog weet wat er op het todo-lijstje van mijn makelaar behoort te staan, zal me vertellen dat er nog wat dingen moeten gebeuren. Dat klopt. Hoewel, de wasmachine is inmiddels geplaatst. In een prachtig, speciaal voor de gelegenheid gecreëerd hok op de begane grond. Toen ik dit weekend mijn wasje eruit wilde gaan halen, trof ik de machine echter in de gang aan. Hij was een stukje gaan wandelen. De avond nadat ik dit, en het feit dat het slot van het hok het niet deed, doorgegeven had, trof ik een droger bovenop de wasmachine aan. Aannemende dat deze zware vriend de wasmachine wel op zijn plek zou houden, deed ik nog een wasje. Bij terugkomst bevond de droger zich echter een meter voor de wasmachine. Hij was gesprongen.

Ach, het zijn maar oneffenheden. En dit is geen luchtkasteel, maar een echt kasteel. En ik ben zo verliefd, dat de oneffenheden niet erg zijn. Ik neem ze voor lief. Maar die beheerdersbijdrage, die ga ik mooi terugeisen.

18 augustus 2008

A dazzling weekend at Lowlands Festival

It all started when Fieneke invited me to go. I had never been, but I'd heard the stories for years. So I said yes, thought it would be good to party a bit before adult life starts on the 1st of September. And it was, it was great! I danced, talked, slept, meditated, ate, observed, danced... Again next year?