10 april 2009

Lente in het Haagse

Het voelt alsof ik niet eerder zo intens verlangd heb naar het aanbreken van de lente. Aan de donkere dagen leek sinds ik begon te werken in de Groene Toren geen einde te komen. Donkere ochtenden gingen over in schemerachtige dagen op het lichtloze kantoor en de bedompte vergaderzaal op de eerste verdieping. Na vijven keerde ik dan via de deprimerende kelder door de duisternis terug naar mijn huisje, het toevluchtsoord dat de winterdepressie ver weg hield. Op sommige dagen ontweek ik de bedrijfskantine om ergens buiten een broodje te eten en zo mijzelf wat daglicht te gunnen.

Toen de dagen begonnen te lengen en de zon bij het verlaten van de Toren mij nog toelachte, merkte ik dat het wachten op de lente in een nieuwe stad, in een nieuw leven, ook een ander karakter kreeg. Het is mooi om te observeren hoe mensen hier zijn als ze zich niet meer haasten van deur naar deur om de kou te onvluchten. Het is ook mooi om op te merken hoe de bomen gaan bloeien en waar de terrasjes verschijnen. Ik vraag me af hoe het straks in de zomer zal zijn hier, met het strand zo dichtbij.

De lente heeft voor mij niet alleen de stad veranderd. Ook het huisje is nog prettiger dan voorheen nu het vergroot is met een buiten dat ook echt gebruikt kan worden. Vanaf mijn heuse bistro-setje kijk ik over de daken van Duinoord naar hoe de luchten boven de zee veranderen. Ondertussen beseffend dat ik op deze hoogte blij mag zijn dat de vogels mij het gebruik van een deel van hun territorium toestaan....


Geen opmerkingen: