30 augustus 2009

Vrouw

Bron

25 augustus 2009

Beatrix doopt 'Beatrix'

Jaren in het Leidse hadden mij toch moeten leren dat op gelegenheden waar Hare Majesteit haar opwachting maakt flink uitgepakt wordt. Toen mijn moeder mij vroeg met haar af te reizen naar Delfzijl alwaar de koningin het laatste schip waarop mijn vader voor zijn pensionering zou varen kwam dopen, had er een belletje moeten gaan rinkelen. Maar nee, geenszins was ik voorbereid op de festiviteiten die mij wachtten in het hoge noorden.

Het parkeerterrein buiten Delfzijl bestemd voor de gasten van DelfSail hoefden we niet te gebruiken en rechtstreeks reden we door naar het terrein van Wagenborg. Hier stond een overduidelijk randstedelijke studentenpopulatie ons op te wachten om ons te voorzien van een goede parkeerplek en de betere borrelhap. Het zeemanskoor, wat heren op stelten en andersoortig evenementenplezier maakte het geheel compleet. Een hand van de directeur, en de partay kon beginnen. Gelukkig hadden andere mensen wel hun feestelijke kledij aangetrokken.

Erg mooi om verhalen van de dame achter ons over de Emmense hockeyende dochters van de directeur aan te horen, maar uiteindelijk kwamen mijn moeder en ik niet voor het feestje en bijbehorende praat, maar voor onze chief engineer. En o wat waren we verheugd toen het schip de haven binnen kwam varen. Blijer nog toen de vader ons tussen het feestgedruis spotte!

De koningin werd per helikopter ingevlogen en niet met een fles champagne, maar met een druk op de knop doopte ze de 'Beatrix': 'I name this ship Beatrix. May God bless the Beatrix and all who sail on her.' Het vuurwerk barstte los en de nieuwe slogan van Wagenborg verscheen: 'Sign of solutions'. Prachtig resultaat van een goede brainstormsessie, denk ik zo. De directeur of zijn compagnon complimenteerde de koningin nog even met haar 'koninklijk' en 'charmant' gesproken woorden en toen was het wachten op Hans Klok.

Mijn moeder en ik hadden het toen wel gezien met het feestje en vertrokken richting de Eemshaven om na alle vrolijkheid onze nuchtere zeeman, en zijn collega's in rode overal, nog even te zien in hun natuurlijke habitat.































































21 augustus 2009

Summer picknick

























































































19 augustus 2009

Food for thought?!

18 augustus 2009

Cuba

Zondag bezocht ik de tentoonstelling 'Cuba! Kunst en geschiedenis van 1868 tot Heden' van het Groninger Museum. Twee mooie werken uit dit prachtige overzicht!

Marcelo Pogolotti 'De intellectueel of jonge intellectueel' 1937.
"In dit schilderij uit 1937 wordt de aandacht getrokken door een jongeman zonder gezicht, die gebogen zit over zijn bureau met een tijdschrift zonder afbeeldingen en een typemachine zonder papier. Er is geen informatie meer voor deze intellectueel, die helemaal op zijn eigen gedachten is aangewezen. Hij heeft zich geisoleerd van de dreigende buitenwereld achter hem met het zwarte silhouet van een vogel met zeis, symbool voor honger, vervolging en dood; de zwarte tijd van het opkomend fascisme. De intellectueel zit schuin in het beeld, stevig op zijn stoel, want een intellectueel is geen slappeling, aldus Pogolotti. De voorstelling zou heel goed over hem zelf kunnen gaan: in 1938, vlak voor zijn terugkeer naar Cuba, werd hij blind. In Cuba ontwikkelde hij zich tot vooraanstaand schrijver, tot aan zijn dood in 1988."

Flavio Garciandia 'All you need is love', 1975.
"Dit schilderij geeft een zeer realistische weergave van een jonge vrouw die duidelijk geniet van liggen in het gras. De vrouw die is afgebeeld is de kunstenares Zaida del Rio. Dit werk van Flavio Garciandia verheerlijkt de luiheid van de mens. Het genieten van het lui zijn en de vrijheid om niets te doen. In het midden van de jaren zeventig ontstaat er een stroming van jonge kunstenaars die zich aangetrokken voelen tot popmuziek en dans. Er heerst ook meer dan ooit een mentaliteit van vrijheid in de kunst. Dat is ook in dit werk goed te zien, dat zijn oorsprong vindt in de popmuziek. De titel verraadt al dat het gaat om een nummer van The Beatles. De tekst sluit goed aan bij het gevoel van deze tijd. Vreemd genoeg was het nummer destijds nog verboden in Cuba."

13 augustus 2009

Dorpsfeest

Afgelopen zaterdag danste ik, op de ouderwetse manier, op een Frans dorpsfeest. Het was geweldig.

Wellicht lag dit aan de wijn die rijkelijk gevloeid had, of aan het heerlijke eten dat we kregen in de uit de kluiten gewassen partytent. Of misschien kwam het door de sfeer die onze vriendelijke Franse tafelgenoten en de muzikanten gecreëerd hadden, of door de saaie Engelsen die we wilden laten zien dat wij niet saai waren.

Ook kan het scherpe contrast met de inhoudelijke, intellectuele discussies die we de dagen ervoor hadden eraan hebben bijgedragen. Het besef dat woorden onvolkomen zijn en soms een moment van schoonheid laten vervliegen.

Misschien werd het veroorzaakt doordat we niet in Oost-Brabant, maar in de Dordogne op een dorpsfeest waren. Een Nederlandse versie van de door mannen in het paars bezette band ‘Ambiance’ had onze goedkeuring wellicht niet weg kunnen dragen.

Zeker lag het aan het fijne gezelschap van deze dagen.

En zo kwam het dat op een houten vloer naast een grote partytent, ik me liet leiden en op doodgewone franse liedjes aanklungelde met pasjes en draaitjes. Het ging goed, het was heerlijk.

Als vanzelfsprekend volgde de analyse.

Over waarom we op feestjes in het vaderland bijna, en ik denk nu aan het dansje met de professor tijdens mijn afstudeerborrel, altijd los dansen. Over hoe dansen een wijze van publiekelijk fysiek contact inhoudt die verbazingwekkend ver gaat, en toch zo natuurlijk aanvoelt. Over waarom we dit in onze race naar het summum van individualisering in hemelsnaam verloren hebben laten gaan.

Afgelopen zaterdag danste ik op een Frans dorpsfeest. En het was geweldig.




























































































En nog wat nagestuurd moois van ons Sijn: