25 augustus 2009

Beatrix doopt 'Beatrix'

Jaren in het Leidse hadden mij toch moeten leren dat op gelegenheden waar Hare Majesteit haar opwachting maakt flink uitgepakt wordt. Toen mijn moeder mij vroeg met haar af te reizen naar Delfzijl alwaar de koningin het laatste schip waarop mijn vader voor zijn pensionering zou varen kwam dopen, had er een belletje moeten gaan rinkelen. Maar nee, geenszins was ik voorbereid op de festiviteiten die mij wachtten in het hoge noorden.

Het parkeerterrein buiten Delfzijl bestemd voor de gasten van DelfSail hoefden we niet te gebruiken en rechtstreeks reden we door naar het terrein van Wagenborg. Hier stond een overduidelijk randstedelijke studentenpopulatie ons op te wachten om ons te voorzien van een goede parkeerplek en de betere borrelhap. Het zeemanskoor, wat heren op stelten en andersoortig evenementenplezier maakte het geheel compleet. Een hand van de directeur, en de partay kon beginnen. Gelukkig hadden andere mensen wel hun feestelijke kledij aangetrokken.

Erg mooi om verhalen van de dame achter ons over de Emmense hockeyende dochters van de directeur aan te horen, maar uiteindelijk kwamen mijn moeder en ik niet voor het feestje en bijbehorende praat, maar voor onze chief engineer. En o wat waren we verheugd toen het schip de haven binnen kwam varen. Blijer nog toen de vader ons tussen het feestgedruis spotte!

De koningin werd per helikopter ingevlogen en niet met een fles champagne, maar met een druk op de knop doopte ze de 'Beatrix': 'I name this ship Beatrix. May God bless the Beatrix and all who sail on her.' Het vuurwerk barstte los en de nieuwe slogan van Wagenborg verscheen: 'Sign of solutions'. Prachtig resultaat van een goede brainstormsessie, denk ik zo. De directeur of zijn compagnon complimenteerde de koningin nog even met haar 'koninklijk' en 'charmant' gesproken woorden en toen was het wachten op Hans Klok.

Mijn moeder en ik hadden het toen wel gezien met het feestje en vertrokken richting de Eemshaven om na alle vrolijkheid onze nuchtere zeeman, en zijn collega's in rode overal, nog even te zien in hun natuurlijke habitat.































































1 opmerking:

Anoniem zei

Ja dochter, je hebt het weer fantastisch verwoord allemaal en ik ben dan ook weer heel blij met dit compacte commentaar op een voor mij toch wel emotionele gebeurtenis : papa's laatste reis op een zojuist door de Koningin gedoopt schip.... Enfin, ik moest toch wel even een traantje wegpinken na mijn bijna 35-jarig
'zeevrouwenbestaan' Bedankt, mama.