30 september 2009

Aan wiens kant?

Als iemand mij vraagt, zoals Noortje gisteren deed, hoe ik nou tegen die hele Mees/Marike/Aaf/Burgertrut-discussie aankijk, moet ik altijd aan de woorden van Marianne Fredriksson denken. Ik plaatste dit eerder al elders, en daar lokte het een redelijk pittige reactie uit. Ik ben echter niet van de aanval op dit gebied. Ik ben simpelweg van mening dat er een balans moet zijn tussen het mannelijke en het vrouwelijke in mensen, tussen waarden die van oudsher met het mannelijke en het vrouwelijke geassocieerd worden. Die balans werd voor de tijd van het feminisme aan vrouwen opgedrongen, en het feminisme is daarom een nuttige beweging geweest. Nu vrouwen en mannen echter de vrije keuze hebben om te doen wat ze willen, en vrouwen ook zoals Aaf zegt, mensen zijn en de ene keer het ene en de andere keer het andere willen, moet er een nieuwe balans gezocht worden. Gelukkig worden de eerste tekenen daarvan de laatste tijd meer en meer zichtbaar.

Marianne Fredriksson (1993) Als vrouwen wijs waren, p. 30-31.

Ik wil niet
zo ontzettend blij zijn
wanneer ik je stem hoor
je stem die zo veel meer
belooft dan hij kan houden.
Ik wil niet
in mijn hart geraakt worden
door de stomme smeekbede van jouw hulpeloosheid
en door jouw lach
die snel uitwist
wat je nooit hebt gezegd.
Ik wil niet
de bedelares van een bedelaar zijn.

Cordelia Edvardson De glimlach van Jeruzalem

'Geeft het de gespletenheid van vrouwen in onze tijd weer? Is het een lied over de onmogelijkheid van de liefde?

De laatste decennia hebben vrouwen bewezen dat ze het kunnen, dat ze net zo doortastend en intelligent zijn als mannen. Vrouwen hebben het werkende bestaan veroverd, en daarmee is een grote overwinning behaald. Maar die verovering is totstandgekomen op de voorwaarden van het patriarchaat; vrouwen zijn gedwongen om te worden als mannen. Het klinkt paradoxaal, maar soms denk ik wel eens dat de bevrijding van vrouwen extra kracht heeft gegeven aan het mannelijke denken en aan de eenzijdige manier waarop het Westen met de wereld en de werkelijkheid omgaat.

Maar zoals altijd is er ook nu een compenserende kracht: steeds meer mannen durven voor de waarden van het matriarchaat uit te komen.

En niet alleen zoals die door Maria worden gesymboliseerd.

In de heidense tijd in ons land, ver voor het tijdperk van de lieftallige maagd, was de heilige bron van al het leven te vinden aan de wortel van de wereldboom Yggdrasil. Dat de Bron van Urdr. Daar woonden drie vrouwen: Urdr, Verdandi en Skuld, en vandaaruit beschikten zij over het lot van ieder mens.

Maar hun voornaamste taak was om het water over de wortels van de wereldboom te gieten wanneer deze door de draak beschadigd was.'

29 september 2009

Ook Aaf doet een duit in het zakje

Met dank aan Noortje.

Aaf Brandt Corstius - Liefst in een leuke jurk - NRCnext 29/9/09

Het is een nieuw soort beroep geworden: iets shockerends over vrouwen roepen, daar een boek over schrijven, op de cover van dat boek gaan staan met een integere, maar scherpe blik en vervolgens tot in lengte van dagen je punt (en eigenlijk alle punten die vagelijk raken aan het onderwerp ‘vrouw’) in talkshows verdedigen tegen de mannen aan tafel, liefst in een leuke jurk.

Heleen Mees bedacht dit beroep een paar jaar geleden, en nu doet sinds kort Marike Stellinga het ook. Heleen Mees riep dat al die deeltijdwerkende moeders zich uit hun bakfietsbestaan moesten losscheuren en een fulltime topfunctie bij de ABN Amro moesten ambiëren. Marike Stellinga, het andere vrouwelijke geluid, roept precies het tegenovergestelde: dat vrouwen minder ambitie hebben dan mannen, dat er daarom geen quota voor vrouwen aan de top gesteld hoeven te worden, want ze willen niet naar de top, en dat bijvoorbeeld kinderopvang ook niet gratis hoeft te zijn.

Vrouwen, zegt Marike Stellinga, zijn dolgelukkig met hun parttime banen en hun kostwinnende mannen en hun vele moederuren. Dus hou op met dat feminisme.

Ik denk dat minder parttime werkende moedervrouwen Marike Stellinga zullen willen overrijden met hun bakfiets dan indertijd Heleen Mees. Ze maakt in ieder geval weinig agressie los. Wat ze misschien best jammer vindt.

Maar ik denk ook niet dat Marike Stellinga veel volgelingen krijgt. De Mezen en Marikes van deze wereld krijgen vooral veel airplay, maar ik geloof niet dat er vrouwen zijn die willen leven volgens hun leer, of dat nu de leer ‘als een speer naar de top’ of ‘lekker fruttelbaantje en veel thuis met de kinderen’ is.

Mees en Marike, ik zal jullie iets uitleggen. Sommige vrouwen willen een topbaan. Sommige vrouwen willen een deeltijdbaan. Sommige vrouwen willen geen baan. Sommige vrouwen zijn ambitieus. Sommige vrouwen zijn niet ambitieus. Sommige vrouwen hebben kinderen. Sommige vrouwen hebben geen kinderen. Sommige vrouwen kunnen veel. Sommige vrouwen kunnen weinig. En veel vrouwen – ja, je gelooft het haast niet – veranderen tijdens hun leven een paar keer van mening over hoeveel ze willen werken, hoeveel ze thuis willen zijn, en hoeveel ze willen verdienen.

Ja, Mees en Marike, want vrouwen zijn net mensen. Met hun eigen mensenwensen. En hun eigen mensenstreken. Maar dat komt nou nooit eens in de krant.

Want dat is een veel te genuanceerde mening om de headlines mee te halen.

27 september 2009

The art of seeing both sides

Work has been quite the challenge these past few weeks. Two sides with different motives have to be reconciled, and one side is in quite a hurry to get this done and over with. This TEDtalk helped me to understand the two sides better. Have a look!

26 september 2009

Raggamuffin

Inmiddels bekender dan in april. Goed voor dagen in je hoofd.

24 september 2009

Cordial

In mijn vroege Leidse jaren wilde het me nog weleens overkomen dat ik op een verjaardagsborrel belandde waar enkel gesproken kon worden met de 'vrienden van vroeger' danwel een andere 'een-op-een'-vriendin, omdat de cordialgenoten van het feestvarken in kwestie enkel onderling pret hadden. Veel verder dan het club- of huiskringetje werd vaak niet geïntegreerd, behalve dan met leuke exemplaren van de andere sekse, natuurlijk.

Na een lezing van Theodore Dalrymple op de Leidse rechtenfaculteit vanavond, hadden leesclubgenootje Marleen en ik zin in pizza. Het gezelschap van rechtsfilosofen had reeds beslag gelegd op de Karalis, en dus werd het voor ons Sorrento. Marleen was nog niet bekend met dit etablissement, en dus moest de gehele zaak even bekeken worden. In het achterzaaltje troffen wij een tafel met enkel jongens. Die ons uitnodigden bij hen aan tafel te komen zitten.

Waarom ook niet, dachten wij, en we pakten een stoel. De mannen vertelden ons eerst dat ze van de plaatselijke curling-club waren, maar later bleken ze een nog net niet af eerstejaars clubje Augustijnen te zijn. Ah, dat verklaarde de wat onleidse openheid. Helaas waren ze dus ook pas 18 allemaal.

Er werden wat grapjes gemaakt. Rachel Hazes passeerde de revue. Er werd gevraagd wie nou de moeder van ons twee was. Ze vonden het prachtig dat ik pakjes bezorgde voor TNT. Marleen flirtte met Yan. Ik bepleitte onder het motto 'Oma vertelt' bij Ezra dat hij misschien ook open moest staan bij potentiële cordialgenoten die wellicht nog wat onzeker meeloopgedrag vertoonden. Iemand vertelde over de sok die hij ooit breidde voor zijn blokfluit.

Maar goed, uiteindelijk restte ons weinig meer dan te opperen dat we wel de beschermvrouwen van hun cordial wilden worden. Dat vonden ze wel mooi. Heel veel meer dan dat was er met deze prachtige jongens aan het begin van hun Leidse tijd toch niet te beginnen. We mijmerden nog wat na over hoe deze mannen er over 10 jaar uit zouden zien en over wat voor jaren van lekkerheid er dan nog zouden volgen.

Zij waren toen alweer onderweg naar Augustinus voor een leuk biergooispel.

22 september 2009

Verademing

'Verademing', een goed woord. Beter dan de synoniemen 'opluchting' en 'verlichting' die Van Dale ervoor geeft. Allerlei dingen kunnen een verademing zijn. Een tijdje terug ontmoette ik een man, die ik een verademing vond. En zo komt het wel vaker voor dat iets of iemand je overkomt, misschien onverwacht, maar welkom verfrissend.

De stadsplanners in mijn wijk die een nieuwe bestemming moesten vinden voor het terrein van de oude vuilverbranderij vlakbij de energiecentrale, zullen wellicht met dezelfde motivatie de naam 'De Verademing' gekozen hebben voor het park dat ze gingen bouwen. Echt toegankelijk werd het park niet, dat het me een jaar gekost heeft er eens te gaan kijken zegt wellicht genoeg over de aantrekkingskracht.

Toen tram 3 vanavond ineens tram 4 werd en ik dus aan de andere kant van De Verademing tram 11 moest nemen, bedacht ik dat ik het stukje naar huis ook wel kon lopen. Over de voor mijn hoge hakken haast onbegaanbare keien vond ik een weg naar boven en eindigde op de galerij waar de bloem geplaatst was die ik ooit in een nabij gelegen atelier schilderde op een tegel.

Een echte verademing werd het niet, zoals anderen al voorspelden. Toch, best een bijzondere plek, zo midden in de stad. En de Conradkade maakte veel goed.































21 september 2009

'Eat this, Neelie Kroes' of 'Tegen de feministische heilstaat'

Zo, we hebben er weer een pittige opiniemaakster op het gebied van mannen, vrouwen en dat soort dingen, bij! Marike Stellinga schreef 'De mythe van het glazen plafond' en mocht aan tafel bij Jeroen en Paul: "feministen zijn vrouwonvriendelijke seksisten met een bemoeizuchtige inslag". Hier bepleit ze geen scheiding van kerk en staat, maar een scheiding van feminisme en staat. Poeh poeh, wel een aanrader, erg boeiende discussie. Let ook op hoe de mannen aan tafel kijken...

15 september 2009

Groene lijm

Afgelopen zondag kwamen twee van mijn favoriete thema's van de laatste tijd samen: een straatfeest, Emma's hoftour, ter ere van de nieuwe stadstuin in mijn wijk.



















































12 september 2009

'SynCity follow-up' or 'Vertical Gardener'

The aim of the SynCity event of last Wednesday was to come up with fresh and out-of-the-box ideas in the field of sustainable urban development. My group decided to emphasize 'Beauty' as one of the most important elements in thinking about a 'greener' urban-future, as, in the end, people have to be 'seduced' into changing their habits. And what seduces people more easily than beautiful things do?

Our ideas were wild, from green terraces over monorail-ways and playgrounds with fountains made of old cars, to parks with art over car parks and sustainable dance events. In the coming weeks will we work on making these ideas a bit more concrete. For this, some research is needed. Therefore I will check out Emma's Hoftoer this weekend fo find out what people are doing in my neighborhood to 'green' it up. And, I will also check out what people in New York City are up to in this field, when I visit Ingrid next month.

For now, I just wanted to post a link here which one of the people I met on Wednesday sent me just now: "8 Story Anti Gravity Forest Facade Takes Root", check it out!

PS No idea why this post is came out in English...


11 september 2009

SynCity pics



7 september 2009

Young professional

Eén van de perks van het werken bij een club als TNT is dat je plotseling in allerlei clubjes van zogenaamde young professionals kunt gaan rondhangen. Ook zorgt de schaal van het bedrijf ervoor dat er enorm veel activiteiten op diverse gebieden voor werknemers opgezet worden. Nu ben ik natuurlijk de koningin van de nevenactiviteiten, dus over het afgelopen jaar wordt het werk bij OR steeds meer gecombineerd met allerhande bijkluswerk. Leiden all over again, ofzo.

Zo stond ik voor de klas op basisscholen om voor een door TNT opgezette stichting, Kids Moving the World, les te geven over klimaatverandering en duurzaamheid. Ook ging ik in de redactie van het blaadje van Young TNT, de Be Young. Mijn volgende artikel gaat over de omgangsvormen in het hoofdkantoor van Post (groeten in alle gangen, behalve op de begane grond; 'werkse' zeggen als je de lift uitstapt; verplicht met je afdelingscollega's eten in de kantine, etc.!). Recentelijk zit ik ook in een denktank van Young TNT over energiebesparing. Erg leuk allemaal.

De leukste activiteit tot op heden echter, kwam voort uit het Young Leaders for Nature Forum waar ik in januari aan deelnam. Hier werd een groep met mensen uit verschillende grote bedrijven gevormd die concreet aan de slag wilden met duurzaamheid in stedelijke ontwikkeling: SynCity was geboren. Aanstaande woensdag krijgen we eerst een rondleiding over de Binckhorst, een wijk in Den Haag die de komende tijd herontwikkeld wordt. Daarna vindt er bij hip Billabong, een strandtent op het Noorderstrand, een brainstorm plaats die moet leiden tot synergie van alle aanwezige expertise en 5 business cases ;) We zullen zien, vooralsnog is alleen de voorpret al geweldig!

5 september 2009

De wereld: een woonboulevard

De moestuin van het Witte Huis