30 september 2009

Aan wiens kant?

Als iemand mij vraagt, zoals Noortje gisteren deed, hoe ik nou tegen die hele Mees/Marike/Aaf/Burgertrut-discussie aankijk, moet ik altijd aan de woorden van Marianne Fredriksson denken. Ik plaatste dit eerder al elders, en daar lokte het een redelijk pittige reactie uit. Ik ben echter niet van de aanval op dit gebied. Ik ben simpelweg van mening dat er een balans moet zijn tussen het mannelijke en het vrouwelijke in mensen, tussen waarden die van oudsher met het mannelijke en het vrouwelijke geassocieerd worden. Die balans werd voor de tijd van het feminisme aan vrouwen opgedrongen, en het feminisme is daarom een nuttige beweging geweest. Nu vrouwen en mannen echter de vrije keuze hebben om te doen wat ze willen, en vrouwen ook zoals Aaf zegt, mensen zijn en de ene keer het ene en de andere keer het andere willen, moet er een nieuwe balans gezocht worden. Gelukkig worden de eerste tekenen daarvan de laatste tijd meer en meer zichtbaar.

Marianne Fredriksson (1993) Als vrouwen wijs waren, p. 30-31.

Ik wil niet
zo ontzettend blij zijn
wanneer ik je stem hoor
je stem die zo veel meer
belooft dan hij kan houden.
Ik wil niet
in mijn hart geraakt worden
door de stomme smeekbede van jouw hulpeloosheid
en door jouw lach
die snel uitwist
wat je nooit hebt gezegd.
Ik wil niet
de bedelares van een bedelaar zijn.

Cordelia Edvardson De glimlach van Jeruzalem

'Geeft het de gespletenheid van vrouwen in onze tijd weer? Is het een lied over de onmogelijkheid van de liefde?

De laatste decennia hebben vrouwen bewezen dat ze het kunnen, dat ze net zo doortastend en intelligent zijn als mannen. Vrouwen hebben het werkende bestaan veroverd, en daarmee is een grote overwinning behaald. Maar die verovering is totstandgekomen op de voorwaarden van het patriarchaat; vrouwen zijn gedwongen om te worden als mannen. Het klinkt paradoxaal, maar soms denk ik wel eens dat de bevrijding van vrouwen extra kracht heeft gegeven aan het mannelijke denken en aan de eenzijdige manier waarop het Westen met de wereld en de werkelijkheid omgaat.

Maar zoals altijd is er ook nu een compenserende kracht: steeds meer mannen durven voor de waarden van het matriarchaat uit te komen.

En niet alleen zoals die door Maria worden gesymboliseerd.

In de heidense tijd in ons land, ver voor het tijdperk van de lieftallige maagd, was de heilige bron van al het leven te vinden aan de wortel van de wereldboom Yggdrasil. Dat de Bron van Urdr. Daar woonden drie vrouwen: Urdr, Verdandi en Skuld, en vandaaruit beschikten zij over het lot van ieder mens.

Maar hun voornaamste taak was om het water over de wortels van de wereldboom te gieten wanneer deze door de draak beschadigd was.'

4 opmerkingen:

Thijs zei

laten we het eens over mannen met een deeltijd-wens hebben, wie komt op voor deze ondergesneeuwde groepering? Door de maatschappij als lui en ambitieloos bestempeld, zoeken zij hoopvol naar waardering en begrip...
En een rijke vrouw.

cheruchan zei

Waarom hebben die mannen een deeltijdwens?

thijs zei

Omdat deze mannen voorbijgaan aan vastgeroeste normen en een leven willen leiden, waar zij gevoelsmatig het dichtste bij staan. Liever tijd voor elkaar dan een booming carriere, liever rust in het hoofd dan geld op de bank.
Dat geld voor hen.
En voor mij ook wel trouwens.

cheruchan zei

Naja, dat is dus precies wat ik bedoel met een balans tussen het mannelijke en het vrouwelijke IN en tussen mensen, stellen. :)