29 oktober 2009

Suf

Voor de zakenkabinet-bijeenkomst van Denktank Prospect van vanavond schreef ik ter voorbereiding het volgende stuk over het thema 'Sociale cohesie & generaties'. Het moge duidelijk zijn dat het No Impact Experiment zijn invloed gehad heeft...

Ingegeven door zorgen over criminaliteit en radicalisering, richtte de discussie rond sociale cohesie zich lange tijd vooral op het integratievraagstuk: hoe betrek je nieuwe Nederlanders bij de maatschappij? Maar, is de afname van sociale cohesie ook in bredere zin een probleem? Voor groepen die de tegenhanger van sociale cohesie, namelijk sociale afzondering of eenzaamheid, ervaren is dat zo. Voor groepen die hechten aan hun vrijheid, die alle gewenste spullen & diensten kunnen inkopen en grote afstanden kunnen overbruggen om hun sociale relaties te onderhouden, is het antwoord op deze vraag minder duidelijk.

Waar deze discussie over sociale cohesie in bredere zin lange tijd uit de weg gegaan is, dient nu de noodzaak zich aan om er wel over te spreken. Dit komt voornamelijk omdat de grenzen aan wat de overheid kan doen om verantwoordelijkheden van mensen over te nemen bereikt zijn. En dat is maar goed ook, want de geëmancipeerde burger is meer dan in staat om een aantal verantwoordelijkheden terug op zich te nemen. Nu moet hij alleen nog even de bereidheid tonen.

En hier dient zich het probleem aan. Naar huidige maatstaven is sociale cohesie suf en tijdrovend. Wie zit er op te wachten om op bezoek te gaan bij eenzame ouderen, om het beroep van leraar te kiezen, om die vervelende buurman te leren kennen, om vrijwilliger te zijn bij de tennisvereniging, om de kinderen in de buurt in de gaten te houden, om mensen die zich niet gedragen aan te spreken, ... ? Er zijn zaken die in ons veeleisende leven sneller de benodigde satisfactie bieden.

Maar als nu blijkt dat alle ingewikkelde structuren die door de overheid zijn ingericht om deze verantwoordelijkheden van ons over te nemen duur en inefficiënt zijn? Als blijkt dat wij veel dingen beter kunnen doen in een sfeer van gezamenlijkheid en betrokkenheid, zonder alle ingewikkelde (geldelijke) systemen om verantwoording af te leggen? Wat dan? Dan is het laatste nog altijd suf.

Kuddedieren als we zijn werken we liever hard om geld te verdienen en om carrière te maken, zitten we liever achter tv en computer om actualiteit en achterklap in Verweggistan of Lutjebroek te volgen, brengen we onze vrije tijd liever door in winkelstraten en outlet centra om de economie te stimuleren, koken we liever hap snap snel na snel boodschappen te hebben gedaan bij de Ap, en reizen we liever de wereld over alsof het de speeltuin om de hoek is. Hierbij stellen we onszelf zelden echt de vraag of al deze dingen werkelijk bijdragen aan ons geluk.

De vraag die wij ons moeten stellen is: Wat is het goede leven? Wie weet, heel misschien, bestaat dat wel uit een beetje suffe dingen.

26 oktober 2009

Eigenlijk willen we gewoon allemaal een Backstreet Boy zijn

Gedicht van Dichter W.

Zo nu en dan krijg ik het voor elkaar Dichter W. te inspireren tot dichterij! Zie hier!

vooruitgang/progress

de scharensliep komt niet meer langs
de melkman komt niet meer langs
de voddenboer, de schillenboer; zij komen niet meer langs
de hondenkar is lang geleden al verboden
een koets is niet langer een gebruiksvoorwerp
wel komt nog, om de zoveel dagen
de vuilniswagen


Meer van Dichter W. op:
http://nietpersepoezie.blogspot.com/
http://dag-vers.blogspot.com/

25 oktober 2009

We are what we eat

Geweldig verhaal van Carolyn Steel, een Britse dame met bijbehorend accent en humor. Auteur van 'Hungry City'. Heerlijk om naar te luisteren!

Wat quotes:
- 'We need people who can stare at a pile of raw vegetables and actually recognize them.'
- 'Food has to be part of the social life of the city.'
- 'Cows with a view'
- 'Projects that try to reconnect us with nature are extremely important'
- 'If the city looks after the country, the country will look after the city.'

No Impact Week Dag 4-6: Voedsel, Energie, Water

Dag 4: Voedsel
- Stel grenzen aan wat je eet: stop met het eten van vlees, of eet enkel lokaal (in een straal van ... van waar je woont) geproduceerd voedsel, of...
- Ga naar een boerenmarkt, probeer nieuwe recepten uit.

Dag 5: Energie
- Loop rond in je huis en noteer welke spullen energie verbruiken (elektriciteit, batterijen, etc.).
- Bepaal wat je nog wel gaat gebruiken, en wat niet.
- Probeer eens een tijdje met alles uit door te brengen en kijk wat er gebeurt.

Dag 6: Water
- Kijk kritisch naar hoeveel water je gebruikt vanaf het moment dat je je wekker uit drukt.
- Probeer in al die handelingen de hoeveelheid water die je verbruikt te verminderen.

De laatste dagen van het No Impact experiment waren lastiger dan de eerste, vooral omdat elke dag een uitdaging aan de vorige toevoegde. Zo was het stoppen met het kopen van in plastic verpakte spullen op zich niet zo'n probleem. Het hielp zelfs met het niet meer snacken van chips en balisto's op kantoor. Maar toen ik op dag 4 verder moest gaan met het aanpassen van mijn eetgewoonten, werd het lastiger. Vlees eet ik al amper, dus dat telde niet. Dan maar biologisch proberen te kopen, maar zoals gezegd zit dat bij de Ap allemaal in plastic en bij Ekoplaza ook. De biologische markt die blijkbaar elke woensdag op de Hofweg bij het Binnenhof staat miste ik. Dus van lokaal voedsel eten kwam het niet echt. Ik hield het bij mijn bammetjes met pesto, feta en tomaat. En fruit, veel fruit.

Op dag 5 was het de bedoeling kritisch naar mijn energieverbruik te kijken. Maar goed, wat heb je daar voor invloed op als je de hele dag op kantoor zit? Daar hebben alle lichten bewegingssensoren en moet de laptop toch echt de hele dag aan blijven. Pas toen ik 's avonds thuis kwam kon ik iets met het thema van de dag doen. Het witte vriendje bleef gesloten. De lichten bleven uit. Omkleden, tanden poetsen, stukje schrijven (met pen!), boekje lezen &, jaja, naar het toilet, bij kaarslicht. Het was opvallend hoeveel licht er toch nog door mijn zolderramen naar binnen kwam, hoeveel ik nog kon zien. Ik vraag me alleen af of de kaars wel zo duurzaam was.

Dag 6 was gericht op water. Het werd door sommigen op het forum de belangrijkste dag genoemd omdat drinkbaar water de komende decennia steeds schaarser zal gaan worden en we eigenlijk dus zo min mogelijk moeten verspillen. Dat betekent zuinig douchen: kraan aan, even eronder, kraan uit, schoonpoetsen, kraan aan, afspoelen, kraant uit. Niets geen 10 minuten wakker worden onder de pomp. Catherine Keyl had het ooit ergens nog over een emmer in de douche om het eerste veel te koude water op te vangen voor andere doeleinden, maar een emmer past niet in mijn badkamertje. Het betekent ook kraan uit terwijl je je tanden poetsten & handen wassen, zuinig zijn met water tijdens het afwassen, en de wasmachine enkel laten draaien als ie vol zit. Allemaal niet zo moeilijk.

Moeilijker wordt het als je na moet gaan denken over het kopen van producten waarvoor veel water is gebruikt bij het maken. Dat vergt uitzoekwerk, dat kost tijd. Hetzelfde geldt voor het kopen van lokaal geproduceerd voedsel. Als ik mijn gewoonten aan wil passen om meer No Impact te worden, moet ik eigenlijk bereid zijn te investeren. Helaas gaat het niet vanzelf.

22 oktober 2009

Kinotrailer Plastic Planet

21 oktober 2009

No Impact Week Dag 3: Vervoer

Het thema van gisteren, vervoer, is natuurlijk eigenlijk een thema voor mensen met auto's. Vast een moeilijk thema voor al die NoImpact-Amerikanen met grote, benzine slurpende, SUV's enzo. Niet voor mij, want ik fiets. Fiets naar mijn werk, fiets naar de kroeg, fiets naar het strand, fiets overal heen. Verbranden die calorieën, buns of steel (!), en bergen inspiratie als ik op de fiets zit. Niets dan voordelen. Zelfs dat regenbuitje verwelkom ik lachend!

Maar goed, zoals mijn collegaatje maandag ook al zei, ik ben een mooie. Kom ik zondagochtend terug vliegen uit New York en begin ik zondagmiddag met het No Impact Experiment. Wat las ik ergens? Een intercontinentale vlucht levert evenveel CO2-uitstoot op als een jaartje autorijden? Die greenseat 40 euro extra die ik betaalde voor mijn vlucht, is eigenlijk niet meer dan een aflaat. Net als al die bomen die geplant worden en windmolenparken die gebouwd worden voor de kust van India dat zijn. Wij transporteren onszelf fijn verder zoals we dat altijd deden, en gooien wat geld richting een goed doel. Geweten gesust.

Maar goed, eigenlijk hebben we het in Nederland allemaal best goed op orde, komt vooral door onze fietstraditie. Fietspaden, fietsenstallingen, stoepen, OV-fietsen, bakfietsen... Ja, vooral de bakfiets, doet het tegenwoordig ook internationaal goed. Waar ter wereld kom je een voorstel van een politicus tegen om fietspaden zo breed te maken dat bakfietsen elkaar veilig kunnen passeren?

En ook de rest van het milieuvriendelijke vervoer in het vaderland doet het goed. Mijn collega's complimenteerden vandaag de NS met het op tijd laten rijden van de meeste treinen. Ikzelf zweer bij de trein & tram, want in auto (en bus) kan ik niet lezen... beetje zonde van je tijd dan toch? Toch, ook ik geniet van scheuren over Franse tolwegen, maar niet van Hollandse files. Laatst hoorde ik een commentator zeggen dat files goed zijn voor mensen omdat ze dan tenminste nog die tijd gebruiken om alleen te zijn en wat op het leven te reflecteren. Jeez, zover is het dus al gekomen.

Goed, laat ik maar ophouden, ik kan niet zoveel met dit onderwerp. Het enige verbeterpunt dat ik kan bedenken is het vaker nemen van de trap in plaats van de lift. Heeft iemand andere tips?

20 oktober 2009

No Impact Week Dag 2: Afval

"Dag twee van het experiment, raak geen vuilnisbak aan!" Ai.

Zondag moest ik al mijn afval bewaren. Dus niet het diepe donkere gat van de vuilnisbak in, maar in het zicht. Plastic flesje van het vliegveld, plastic verpakking van een sandwich, plastic verpakking van de croutons, wattenschijfjes, the usual. Veel van de dingen gebruikte ik niet langer dan vijf minuten, behalve de lege tube tandpasta dan. Bizar ook hoeveel plastic er tussen zat. Gft maar even apart in een bak gedaan, wellicht dat ik ergens een compostbak kan vinden, de rooftop farm heeft me geïnspireerd ;)

De opdracht voor dag twee was:
- zorg ervoor dat je geen weggooi-artikelen hoeft te gebruiken (servetten, plastic bekertjes, plastic bestek, zakjes, tasjes etc.). Stop de duurzame varianten hiervan in je tas;
- vermijd alles wat ervoor zorgt dat je afval achterlaat.

Echt bizar hoe moeilijk dit was. Ik schreef gisteren al over de onmogelijkheid van het kopen van niet in plastic verpakte artikelen bij de Ap. Gisteren en vandaag kwam ik er vooral op het werk achter hoeveel afval ik normaal eigenlijk veroorzaak zonder er ook maar bij na te denken: de koekjes (per stuk verpakt) tijdens vergaderingen, het zakje chips uit de automaat om 16uur, de worst (per 3 plakjes verpakt) tijdens de lunch, het plastic soepbakje (als de normale soepkommen op zijn), het plastic bekertje voor water, de papieren servetten, etc. etc.

Extra (plastic) boodschappentas heb ik standaard in mijn tas, maar om elke dag een van de leuke Japanse zakdoeken die ik heb mee te nemen en te gebruiken als servet is lastig. Geen koekjes of chippies eten op het werk, is ook lastig (maar het is gelukt!). Ook de vergaderlunches die ik vaak mag nuttigen blijken off limits. Waar ik dacht dat deze (luxe) broodjes van een cateraar kwamen waar het vlees/kaas van de snijmachine het broodje op ging , vertelde een collega me vandaag dat het beleg hetzelfde is als dat in de kantine, dus per stuk verpakt. Misschien dat een kaassoufflé wel kan?! Lunch meenemen van thuis helpt in elk geval bergen, en het klokhuis van de appel kan weer mee terug naar huis in de broodtrommel voor op de gft-berg... Het kost een beetje moeite, maar dan heb je ook wat, ofzo.

Grootste opmerkelijke puntje van vandaag was dat er in de biologische, organische, duurzame supermarkt Ekoplaza, waar ik was om onverpakte groenten te kopen, verder niets te krijgen is dat niet in plastic verpakt is. Ik had toch echt geitenkaas en kaneelstokjes nodig voor de pompoensoep. En heeft iemand ooit slagroom gezien die niet in zo'n bekertje of pakje verkocht werd? Dus toch gezondigd vandaag. Wellicht compenseert het groente- en fruitpakket dat ik heb besteld dat weer een beetje.... :)

De vriend die vanavond kwam eten is een behoorlijke carnivoor en werkt sinds kort voor een oliebedrijf. Ha, dat beloofde een stevige discussie te worden. Maar hij vond de pompoensoep lekker, en gelukkig was er ook een trouwerij om over te praten (die van hem welteverstaan!). Ook had hij hazelnootgebakjes bij zich, van een banketbakker. Verpakt in karton en papier. Yum!

19 oktober 2009

No Impact Week Dag 1: Consumptie

De eerste opdracht van het No Impact Experiment was 'Consumptie', of liever 'Consuminderen':
- Maak een lijst van alle dingen die je deze week moet kopen, streep de dingen weg die niet echt nodig zijn.
- Probeer deze week niet te gaan winkelen, koop geen nieuwe dingen. Probeer de tijd die je uitspaart te besteden met vrienden en familie.

Niet de grootste uitdaging voor mij. De veel te dure, doch zeer duurzame (volgens Ing) winterjas was afgelopen vrijdag immers al gekocht bij Macy's. Verder geen plannen om te gaan winkelen, of telt uit eten gaan hier ook mee?! Anyways, het enige dat ik deze week echt in handen moet krijgen is het boek 'De Prooi' over ABN Amro. Dat is namelijk het volgende leesclubboek, en het is best dik.

Vanochtend bedacht ik me dat een collega een paar weken terug enthousiast over 'De Prooi' vertelde. Toevallig had ik vandaag een vergadering met hem, misschien dat ik het wel kon lenen. Ik vroeg het hem aan het begin van de vergadering. Helaas, helaas, zijn zoon was het aan het lezen en het was dus niet in huis. Mijn collegaatje haakte er wel leuk op in door te enigszins schertsend te vertellen over mijn No Impact gedoe. Ik vertellen wat ik dan aan het doen was. Een aantal collega's had herkenning bij mijn verhaal, en bij het doel van het experiment. Plots ging het in de saaie TNT-vergaderzaal over monniken, oude katholieke vast-gewoonten en broeken die op de groei werden gekocht. De vergadering begon 10 minuten later, toch een leuk effect van No Impact :)

Een ander onverwacht effect trad gisteren op toen ik bij de Albert Heijn alvast probeerde te winkelen volgens de opdracht van vandaag: 'Trash'. Probeer als je gaat winkelen geen dingen te kopen die in plastic verpakt zijn. Dat is nog best een opgave. Ik had al bedacht dat elk gerecht met vlees niet ging lukken, dus werd het een vegetarische variant van Turkse Smurrie, velen wel bekend. Groente is bij de Ap immers nog redelijk onverpakt te verkrijgen. Behalve aardappelen, toch best een cruciaal ingrediënt. Alleen de zoete variant lag naakt in de krat. Vooruit. Ook de crème fraîche mocht niet in mijn mandje, vanwege de verpakking. Dan maar feta, uit een glazen potje. Turkse Smurrie met zoete aardappelen en feta, dat beloofde wat.

Nadat de cassiere toch ietwat vreemd had gekeken toen ik met 4 losse Jonagold aankwam, ('Die dingen rollen zo vervelend weg nadat ik ze gescand heb'), laadde ik mijn tas vol en sloeg ik thuis aan het koken. En wat bleek: zoete aardappel > Yummy! (vooral ook los!). Feta > Yummy! Prettige verrassing!

Mijn braaf gesmeerde bammies waren ook heerlijk vandaag met dat kopje melk uit de TNT kantine. En het lokte ook nog eens een compliment uit van die leuke jongen.

Tenslotte was mijn bezoek vanavond ook blij met de No Impact Turkse Smurrie, dus mijn dag 1 van het experiment kan niet meer stuk!

18 oktober 2009

De uitdaging van deze week: The No Impact Experiment

Koud terug uit New York staat het volgende event alweer te wachten: No Impact Week. Jaja, van No Impact Man. Trouwe volgers van mijn blog weten dat ik al een tijdje fan ben van deze figuur. Zo jatte ik het filmpje met de dansende huwelijksgasten van hem, en ook het filmpje met de piano stairs van van de week. De reden dat ik No Impact Man, a.k.a. Colin Beavan een held vind, is dat hij zonder belerend te worden laat zien hoe een gelukkiger, gezonder en groener leven er uit kan zien. Een jaar lang probeerden hij, zijn vrouw en zijn kleine dochtertje de planeet zo weinig mogelijk tot last te zijn (CO2 uitstoot zwaar verlagen, geen afval, veel minder kopen/grondstoffen verbruiken), midden in New York City. Voor hem was het resultaat dat hij minder geld en tijd besteedde aan zaken waar hij toch niet gelukkig van werd, gezonder was door het vele bewegen, en meer tijd had voor zijn gezin en vrienden.

En nu zijn eigen jaar voorbij is, er een boek ligt en een documentaire, is het tijd om alle fans ook aan het werk te zetten. Dus niet simpelweg de successen van No Impact Man posten op mijn blog, maar zelf aan de bak! Aargh.. Hoe moeilijk is het om boodschappen te doen bij de AH zonder producten te kopen met een plastic verpakking?! Naja, ik zal hier berichten!

Colin omschrijft het Experiment zelf zo: The No Impact Experiment is a one-week carbon cleanse. It is a chance for you to see what a difference no-impact living can have on your quality of life. It’s not about giving up creature comforts but an opportunity for you to test whether the modern “conveniences” you take for granted are actually making you happier or just eating away at your time and money.



17 oktober 2009

Van Macy's naar de Rooftop Farm

Als er iets is dat ik de afgelopen week geweldig gevonden heb aan deze stad, is het wel de grote verscheidenheid. Aan mensen, aan wijken, aan bouwstijlen, aan mate van opgepimpt zijn, etcetera.

Gisteren wilde Ingrid shoppen. Dus togen we naar Macy's, waar je als buitenlander zomaar 10% korting krijgt op alles, no questions asked. Toen wandelde ik naar de Public Library, een indrukwekkend gebouw (leeszaal!) met een interessante tentoonstelling: "Mapping New York's shoreline". Toen via Queens naar Greenpoint in Brooklyn. Dit bleek ook weer zo'n gedeelte van de stad te zijn dat de laatste jaren enorm aan populariteit wint (en waar de huizen inmiddels ook niet meer te betalen zijn). Omdat nog niet alles gerenoveerd is, is de overgang van oud & industrieel naar nieuw & hip er goed te zien. Op een dak in deze wijk bevindt zich de Rooftop farm van Annie & Ben, een experiment dat ik in het kader van de follow-up van SynCity graag wilde bezoeken. Erg indrukwekkend! En het prachtige uitzicht op Manhattan was ook niet weg natuurlijk. De dag eindigde in een kroeg in de Lower East Side, alwaar ik danste met Ing's LL.M.-vrienden op Top40-muziek van even terug.

Al met al veel gezien hier en veel nieuwe ideeen opgedaan. Geïnspireerd keer ik vanavond weer terug naar huis. Dank lieve Ping, for having me!


















































































16 oktober 2009

Piano stairs

Funny. Makes me think of the scene in Tom Hanks' "Big"...



Via No Impact Man & TheFunTheory.com

15 oktober 2009

All I Really Want to Do Is Read Good Books in Interesting Places

It's raining in New York today. Have been reading Eric Brende's "Better Off - Two people, one year, zero watts - Flipping the switch on technology" in the Hungarian Pastry Shop down the road from where Ingrid lives. Didn't join that Facebook 'hyve' for nothing after all...


cheruchan en de stormkoning

Ooit vertelde een uit Nieuw Zeeland afkomstige huisgenoot dat zij meer met natuur dan met cultuur had. Kon ik me wel enigszins in vinden. Dat hele begrip mimesis heb ik sowieso nooit begrepen, ondanks de veelvuldige uitleg-inspanningen van dichter W.

Toch heb ik sinds ik in mei Otterlo bezocht een nieuwe voorkeur op cultuurgebied: de beeldentuin. Op advies van iemand die mimesis wel snapt offerde ik daarom vandaag een dagje New York City op voor een dagje in het Storm King Art Center. Best een eindje weg, dus ik was blij toen ik erachter kwam dat er een bustour vanuit de stad heen ging.

Vanochtend vroeg op om richting busstation te gaan. Daar was het best nog even zoeken naar de juiste gate. De bus vulde zich rap met allerlei lui, toeristen, ook wat artistiek volk, dacht ik. De jongen naast me leek wel een goede beelden-bekijk-partner, dus ik knoopte een gesprekje aan. Al snel was ik zo onder de indruk van het veranderende landschap dat het gesprek stokte, en we genoten van de prachtige kleuren naast de snelweg.

De buschauffeur sloeg af en de bus stroomde leeg. Maar, er was in velden of wegen geen beeld te bekennen. Wel een enorme outlet-stad. De angst sloeg me om het hart, had ik nou toch de verkeerde bus gepakt, was ik gedoemd om een dag door te brengen tussen gucci, ralph en gap tegen gereduceerd tarief? Gelukkig stelde de chauffeur me gerust met de boodschap dat dit slechts een tussenstop was. Een erg populaire tussenstop, dat wel. Mensen kwamen zelfs uit Europa voor de koopjes hier.

Mij niet gezien. Ik genoot van de Amerikaanse dorpjes langs de route en was blij toen ik, als enige, de bus uitstapte. Zelden zag ik een mooiere combinatie van cultuur en natuur. Het weer, de indian summer, de beelden, de bomen. Adembenemend.