15 oktober 2009

cheruchan en de stormkoning

Ooit vertelde een uit Nieuw Zeeland afkomstige huisgenoot dat zij meer met natuur dan met cultuur had. Kon ik me wel enigszins in vinden. Dat hele begrip mimesis heb ik sowieso nooit begrepen, ondanks de veelvuldige uitleg-inspanningen van dichter W.

Toch heb ik sinds ik in mei Otterlo bezocht een nieuwe voorkeur op cultuurgebied: de beeldentuin. Op advies van iemand die mimesis wel snapt offerde ik daarom vandaag een dagje New York City op voor een dagje in het Storm King Art Center. Best een eindje weg, dus ik was blij toen ik erachter kwam dat er een bustour vanuit de stad heen ging.

Vanochtend vroeg op om richting busstation te gaan. Daar was het best nog even zoeken naar de juiste gate. De bus vulde zich rap met allerlei lui, toeristen, ook wat artistiek volk, dacht ik. De jongen naast me leek wel een goede beelden-bekijk-partner, dus ik knoopte een gesprekje aan. Al snel was ik zo onder de indruk van het veranderende landschap dat het gesprek stokte, en we genoten van de prachtige kleuren naast de snelweg.

De buschauffeur sloeg af en de bus stroomde leeg. Maar, er was in velden of wegen geen beeld te bekennen. Wel een enorme outlet-stad. De angst sloeg me om het hart, had ik nou toch de verkeerde bus gepakt, was ik gedoemd om een dag door te brengen tussen gucci, ralph en gap tegen gereduceerd tarief? Gelukkig stelde de chauffeur me gerust met de boodschap dat dit slechts een tussenstop was. Een erg populaire tussenstop, dat wel. Mensen kwamen zelfs uit Europa voor de koopjes hier.

Mij niet gezien. Ik genoot van de Amerikaanse dorpjes langs de route en was blij toen ik, als enige, de bus uitstapte. Zelden zag ik een mooiere combinatie van cultuur en natuur. Het weer, de indian summer, de beelden, de bomen. Adembenemend.





























































































Geen opmerkingen: