24 december 2009

Stef Bos

Ik ken Stef Bos niet goed, soms komt er een liedje van hem op mijn iPod voorbij. Ooit zag ik hem bij Het Vermoeden, dat geweldige programma dat mensen laat zien die je nooit elders ziet, of tenminste niet op zo'n manier. Vandaag heb ik, na een tip van Aike, al drie keer het concert beluisterd dat hij gaf met het Metropole orkest op 19 december. De NCRV, die 85 jaar bestaat blijkbaar, zond het concert uit in 'In een ander licht'.

Stef Bos liet zich voor de teksten inspireren door 12 Bijbelse figuren: 'Dit is een reis door de Bijbel in 12 liederen. Ik heb geprobeerd 12 personen uit de Bijbel die mij iets vertelden te vangen in een lied en er mensen van te maken van vlees en bloed. Weg van dogma, weg van kerk, weg van godsdienst. 12 mensen van vlees en bloed, in een ander licht.'

Het lied over Maria Magdalena werd gezongen door de Vlaamse zangeres Jackobond, prachtig! Voor het nummer 'Het lied van de Prediker' dat Bos samen met Frank Boeijen zingt, draagt hij een deel van een gedicht van Fernando Pessoa voor:

Ik geloof in de wereld zoals in een bloem,
Omdat ik haar zie. Maar ik denk er niet aan
Want denken, dat is niet begrijpen.
De wereld is niet gemaakt opdat wij erover zouden denken
Denken betekent een oogziekte hebben.

Ik heb geen filosofie: ik heb zintuigen.
Als ik al spreek van de natuur, dan niet omdat ik weet wat zij is,
Maar omdat ik haar liefheb, en daarom juist heb ik haar lief,
Want wie liefheeft weet nooit wat hij liefheeft
Noch waarom hij liefheeft, noch wat liefde is...

Liefhebben is de eeuwige onschuld,
En de enige onschuld is niet denken.

Als je ook maar even de tijd hebt deze kerstdagen, bekijk dan dit concert via Uitzendinggemist of hieronder. Fijne kerst!

Get Microsoft Silverlight

23 december 2009

Misc Pics

Zo, wat random foto-materiaal van de afgelopen weken.... Gala Young TNT, Den Haag, Kroeg in Amsterdam, Innovatie-conferentie Young TNT(!), Etentje met werk, de orchidee die weer tot leven kwam, de potjes met ijs van het dakterras & kerstversiering op station Gouda.
















































21 december 2009

Karsu Dönmez - Mistress



Met dank aan Mathilde.

Slushy chaos

Vandaag veranderde de Hofstad in een grote slush puppie. De bruine smurrie spatte onder de glibberende autobanden vandaan, tegen de broekspijpen van de brutale fietsers die voor een dagje de rijbaan ook tot hun eigendom verklaard hadden. Door kniehoge smurrie, ontweek ik gevaarlijke gleuven in de ijzige ondergrond, haalde ik trage automobilisten in, en vond ik het fietspad voor een dagje te min. In mijn Lowlands 2008 regenlaarzen fietste ik vanmiddag stoer naar TNT, ondertussen genietend van alle chaos.

Dat we niet goed berekend zijn op dit soort situaties bleek vanochtend al toen de RandstadRail niet reed en de HTM-site down was. Je zou toch zeggen dat ze gisteren de hele dag sneeuw hadden kunnen verschuiven, maar nee. De werkmannen hadden vast ook met hun kinders sneeuwpoppen gerold. Thuiswerken dan maar. Maar alle ambities om medewerkers flexibel te laten werken ten spijt, op deze stroom aan thuiswerkende inloggers was het netwerk toch niet berust. Traagheid troef. Later had een ieder zijn mail gelezen en werkte men braaf aan documentjes op de C-schijf, dus toen ging het wel weer.

Na het middaguur bleek mijn afspraak toch door te gaan, dus op de fiets naar het werk. Dat vereiste concentratie! Spierkracht om het stuur recht te houden! De jongen met wie ik een stukje opfietste de Javastraat af vond het machtig mooi. En ik genoot stiekum mee. Sommigen beantwoordden mijn stralende gezicht met een glimlach. Het ritje naar kantoor was ineens een stuk boeiender dan normaal. Terwijl mijn baas tegen me sprak verruilde ik mijn regenlaarzen en skisokken voor mijn pumps.

Toen ik weer naar huis fietste, ditmaal over de Prinsegracht, verbaasde ik me over de grote hoeveelheid volk op straat. Weer of geen weer, de kerstinkopen moeten toch gedaan. Volle bushaltes, moeie gezichten. Niet iedereen deelde mijn opgetogenheid over deze plotse chaos. De frietboer wilde niet eens meer met me praten toen ik hem vroeg of hij het niet ook zulk geweldig weer vond. Nee, iedereen wil het liefst snel terug naar normaal. Ook de Haagse brandweer. Die negeerden vandaag de sneeuw volledig, hielpen niet mee aan de sneeuwruimerij. In plaats daarvan redden zij een boot uit het water bij de Conradkade.

20 december 2009

Dag van de voetganger

Sneeuw. Heel veel sneeuw. De HTM hield vandaag alle trams en bussen binnen. Auto's sneeuwden in of reden stapvoets door de stad. Fietsen was ook lastig. Spontane Dag van de Voetganger.



















































































In een blauw shirt voor de kindertjes in Malawi...

... sorteerde ik afgelopen vrijdag kerstkaarten in het sorteercentrum van TNT Post aan de Terbregseweg in Rotterdam. Ouders en vrienden opgetrommeld, de sneeuw zorgde voor wat vertraging, de blauwe WFP shirtjes lagen klaar. Want TNT doet niet alleen aan post, maar ook aan het ondersteunen van de activiteiten van het World Food Program. Er wordt logistieke expertise ingezet bij calamiteiten, er wordt ondersteund bij de bouw van scholen en bij de verdeling van voedsel, en medewerkers ver weg van het WFP zamelen op allerlei manieren geld in.

Tijdens de drukke weken voor de kerst, wanneer toch nog heel erg veel Nederlanders kerstkaarten versturen, kan je je diensten aanbieden en je loon afstaan aan het WFP. Daar worden dit jaar maaltijden (maispap?) voor kinderen in Malawi van gekocht. Goed bezig voor het goede doel, en een mooie kans om wat van de kerstdrukte op de werkvloer te ervaren!

En zo kwam het dat een oud-zeeman, een aankomend student muzikale therapie, een thuiszorgster, een scheikundige, een ondernemer, een ambtenaar, een paardrij-instructrice, een model/journalist, en ik ons op een stoel voor een kast met heel veel vakjes plaatsten. De bakken werden aangeleverd, de stempelkaart (voor het wedstrijdelement) kreeg een stempel voor elke bak, en ingooien maar. We leerden over 1e sortering (op de eerste twee cijfers van de postcode), en 2e sortering (op alle vier de cijfers van de postcode van het eigen gebied van Rotterdam). 1e sortering was leuker vond ik. Mijn moeder niet, die was blij dat ze bij de 2e sortering het halve dorp (4926) langs zag komen.

Uiteindelijk won degene met 12 bakken de prijs. Beetje laffe score als je weet dat de 'ingooinorm' zo'n vier bakken per kwartier bedraagt.



















19 december 2009

In de kerststemming

15 december 2009

Verras me

Ik ren door Utrecht CS naar de trein naar Den Haag en vind een plekje in de voorste coupé. Het is druk, mensen lezen, luisteren of slapen. Tis eigenlijk wat laat voor al deze mensen die morgen vast weer om zeven uur op moeten. Alleen het artistieke middelbare stel schuin achter me roert zich, die twee kwebbelen als verliefde pubers.

Ik vind een plekje in een tweezits. Naast me een jongen die speelt met zijn telefoon. Aan de andere kant van het gangpad zit een charmante, wat ielige jonge man in krijtstreep pak. Hij kijkt hoe ik mijn jas en warme trui uittrek en op het bagagerek leg. Van vrienden leerde ik ooit de twee seconden-regel. Spreek een aantrekkelijke partij binnen twee (of was het iets meer?) seconden aan, anders komt het er niet van.

Maar nee, niet nu, nog even geen behoefte aan. Ik doe mijn shawl af, de NS stookt flink door, en pak mijn boek. De man kijkt naar mij. En dan weer naar het slapende blonde meisje naast hem. Dan pakt hij een boekje uit zijn mooie aktetas. Hij zet zijn bril op. Wel knus, zo samen lezen. Ik zie Kluun. Ah, zeker dat pamflet over het atheïsme. Interessant, op zich. Af en toe voel ik zijn blik.

We stoppen in Gouda en de jongen die naast me zit, wil eruit. Ik sta op en voel opnieuw dat de man me bekijkt. Ik kruip in het hoekje en lees verder over de pest in Noord-Afrika. De man heeft het boekje inmiddels enigszins ostentatief tussen opklaptafeltje en stoel voor hem geschoven. Je ziet alleen nog 'god'. Hij heeft zijn ogen dicht.

Voorbij Zoetermeer voel ik opnieuw zijn blik. Die van mij kruist die van hem, en ik schenk hem een kleine lach. Zal ik dan toch...? Nee. Hij kijkt naar zijn boek, en naar het meisje naast hem.

Voorbij Voorburg doe ik mijn shawl weer om. Voordat ik op kan staan om mijn jas te pakken, pakt de man zijn boek en geeft het aan me. Of ik het wil hebben. Mooie stem, denk ik. Dat doet hij wel vaker met boeken, laten liggen in de trein voor een onbekende. Thuis staat het toch alleen maar in de kast. Mensen komen hem weleens achterna, omdat ze denken dat hij zijn boek vergeet. 'Is het wat?', vraag ik. De man zegt dat het wel vermakelijk is, maar dat Kluun er wel iets meer aandacht aan had mogen besteden.

We lachen. Ik bedank hem. En we wensen elkaar een fijne avond.

Wel grappig, beaten at my own game...

13 december 2009

No Impact Week – Terugblik

Gisteren griste ik op mijn weg uit de trein het Volkskrant Magazine en twee losse katernen van een tafeltje mee. Me ondertussen afvragend of ik er iets van zou gaan lezen, door de ervaringen van de afgelopen weken achtte ik de kans hierop redelijk klein. Maar op de bank bij mijn zusje, heerlijk opgerold in haar blauwe snuggy, werd het blad toch ter hand genomen. En wat schetst mijn verbazing? Een artikel over No Impact Man. Journalist Marie Claire van den Berg (hier & hier) deed net als ik mee aan het No Impact Experiment en schreef erover voor Volkskrant Magazine. Goed moment ook voor mij om even terug te blikken op die week in oktober.

Twee weken terug verving ik voor het eerst in een week of zes mijn vuilniszak.Niet omdat hij vol was trouwens. Als je je koopzucht in toom houdt, geen etensresten in de vuilniszak stopt en bij het boodschappen doen vooral zaken aanschaft die niet te overdreven verpakt zijn, blijft de vuilniszak redelijk leeg. Stinken en zweten doet ie ook niet, want alles wat dat veroorzaakt (food!) gaat buiten in de barbecue-turned-compostbak. Interessante processen zijn daar te aanschouwen trouwens.

Marie Claire van den Berg ervaarde min of meer hetzelfde. Maar met twee kinds, een kerel, en een hoog-consumptief huishouden was haar weg een stuk heftiger. Ze pakte het echter stukken serieuzer aan dan ik. Ze verpakte cadeaus in oude lappen (wel op de Japanse furoshiki-wijze), gebruikte de resterende lappen voor de afronding van het toiletbezoek, fietste best ver naar een biologische boer, poetste haar tanden net als No Impact Man Colin Beavan met zuiveringszout, en kocht katoenen luiers voor haar koter. Waar ik al amper vlees at, ging zij met haar hele gezin terug naar drie dagen vlees per week, een hele prestatie al was het maar wat betreft het overreden van haar vent!

Net als ik verbaasde ze zich over de tijd die het kost om relatief No Impact te leven. De tijd die het kost om te plannen wat je gaat eten, welke ingrediënten je mag kopen, waar die ingrediënten onverpakt te vinden zijn, hoe lang wat je maakt houdbaar is als het niet de vriezer in mag. Net als ik was ze verbaasd over wat een fijn gevoel het gaf om weinig afval te produceren (“Nooit gedacht dat ik nog eens zou genieten van mijn eigen afval.”). Ook voor haar voelde No Impact Week als een ontgiftingskuur. “Een keer per week naar de boer fietsen is een verademing vergeleken bij de kwelling van boodschappen doen rond het spitsuur in de supermarkt. En ik was vergeten hoe leuk het is om samen af te wassen."

Leuk ja. Als ik me iets van die week in oktober herinner is hoe ongelofelijk blij ik was. Hoe goed het voelde om uitgebreid bezig te zijn met aspecten van het leven (boodschappen doen, experimenteel koken, tijd nemen voor de mensen om me heen, ...) die ik soms in de drukte van alledag minder aandacht geef. Die ik maar even snel doe, omdat ik nou eenmaal moet eten, of omdat die afspraak nou eenmaal al drie weken in mijn agenda stond.

Op materieel gebied kwam er de afgelopen tijd weinig nieuws bij, ik leende leesclubboek “De Prooi – Blinde trots breekt ABN Amro” van mijn collega Douwe (wat overigens weer aantoonde dat paperbacks weinig duurzaam zijn – niet erg geschikt om een 2e keer te lezen – hopelijk weegt voor Douwe de persoonlijke boodschap van Jeroen Smit op tegen de extra kreuken in de kaft, ai), ik gaf Pieter, Henry, Peter, en Fre ‘doe-dingen’ (film, museum, toneel) kado, en ik ging dat leuke jurkje bij de COS niet eens passen omdat ik het toch niet nodig had. Wat me dan weer toestond om de mooiere versie van de paraplu, die ik wel echt nodig had, te kopen

Op immaterieel gebied kwam er wel veel bij. Meer bewuste quality time met mensen die belangrijk en minder belangrijk voor me zijn. Meer goede gesprekken over onderwerpen die er toe doen: zelfs opmerkingen a la ‘Doe niet zo No Impact’ schaar ik hieronder. De ontmoeting met de jongen die werkt voor de club die achter Plastic Hero zit. En natuurlijk de fijne man die er even was. Al is het causale verband met No Impact daarbij wellicht minder voor de hand liggend.

Tegelijkertijd kwamen de afgelopen weken in de aanloop naar Kopenhagen de klimaatsceptici steeds vaker in het nieuws. Toen moest ik weer denken aan de paper die ik ooit schreef voor het college Groene Filosofie van Marius de Geus bij politicologie. De klimaatconsensus was toen minder groot. Ik stelde toen dat het weinig uitmaakte of de klimaatsceptici, of de ‘strijders’ gelijk zouden krijgen. Dat het voor de mens sowieso goed is om de ‘strijders’ te geloven en zijn levensstijl aan te passen (in de richting van No Impact Man). Gewoon, omdat het voor mensen zelf beter is om te leven in een wereld van minder verspilling, minder onnodige aankopen, meer aandacht voor elkaar en de wereld, etc. Dat we dus enkel te winnen hebben bij een verandering van onze levensstijl. En dat de vrees voor het milieu ons wellicht qua acties in de goede richting duwt

Dat dacht ik ook toen ik die klimaatsceptici hoorde de afgelopen tijd. Doe nou niet, dacht ik. Misschien hebben jullie wel een beetje gelijk, who knows, maar we zitten nou net een beetje op de goede weg. Mensen denken na over hun manier van leven, raken meer bereid om kleine aanpassingen te doen. En trouwens, als het mens-als-medeveroorzaker-van-opwarming-aarde niet helemaal klopt, zijn onze zeeen nog steeds leeggevist en vol met plastic, moeten we nog steeds nadenken over het belang van rentmeesterschap.

Ik moest de afgelopen weken ook steeds denken aan wat de New Yorkse dominee in de Riverside Church zei toen ik daar een momentje van reflectie had op een zondagochtend half oktober. Wat quotes uit mijn aantekeningenboekje (persoonlijk versta ik onder 'heaven' niet een hiernamaals trouwens, maar het mogelijke hier en nu):

“We can’t always get what we want, but we might get what we need.”

“Stuff can’t buy me heaven – How much will keep me out of heaven

“What keeps me separated from the divine today, in this world

“ I am handicapped, I might be vertically challenged. I can’t get off the ground with all this stuff I have acquired"

“The beginning of justice is the redefinition of what it means to be rich.”

“Access is for those who are willing to let go, to get real close, and to share.”


De bomen van de rijkdom groeien misschien toch niet tot in de hemel, en je komt er sowieso niet van in de hemel. Heeft toch nog best wat opgeleverd dat No Impact gebeuren, vindt u ook niet?