15 december 2009

Verras me

Ik ren door Utrecht CS naar de trein naar Den Haag en vind een plekje in de voorste coupé. Het is druk, mensen lezen, luisteren of slapen. Tis eigenlijk wat laat voor al deze mensen die morgen vast weer om zeven uur op moeten. Alleen het artistieke middelbare stel schuin achter me roert zich, die twee kwebbelen als verliefde pubers.

Ik vind een plekje in een tweezits. Naast me een jongen die speelt met zijn telefoon. Aan de andere kant van het gangpad zit een charmante, wat ielige jonge man in krijtstreep pak. Hij kijkt hoe ik mijn jas en warme trui uittrek en op het bagagerek leg. Van vrienden leerde ik ooit de twee seconden-regel. Spreek een aantrekkelijke partij binnen twee (of was het iets meer?) seconden aan, anders komt het er niet van.

Maar nee, niet nu, nog even geen behoefte aan. Ik doe mijn shawl af, de NS stookt flink door, en pak mijn boek. De man kijkt naar mij. En dan weer naar het slapende blonde meisje naast hem. Dan pakt hij een boekje uit zijn mooie aktetas. Hij zet zijn bril op. Wel knus, zo samen lezen. Ik zie Kluun. Ah, zeker dat pamflet over het atheïsme. Interessant, op zich. Af en toe voel ik zijn blik.

We stoppen in Gouda en de jongen die naast me zit, wil eruit. Ik sta op en voel opnieuw dat de man me bekijkt. Ik kruip in het hoekje en lees verder over de pest in Noord-Afrika. De man heeft het boekje inmiddels enigszins ostentatief tussen opklaptafeltje en stoel voor hem geschoven. Je ziet alleen nog 'god'. Hij heeft zijn ogen dicht.

Voorbij Zoetermeer voel ik opnieuw zijn blik. Die van mij kruist die van hem, en ik schenk hem een kleine lach. Zal ik dan toch...? Nee. Hij kijkt naar zijn boek, en naar het meisje naast hem.

Voorbij Voorburg doe ik mijn shawl weer om. Voordat ik op kan staan om mijn jas te pakken, pakt de man zijn boek en geeft het aan me. Of ik het wil hebben. Mooie stem, denk ik. Dat doet hij wel vaker met boeken, laten liggen in de trein voor een onbekende. Thuis staat het toch alleen maar in de kast. Mensen komen hem weleens achterna, omdat ze denken dat hij zijn boek vergeet. 'Is het wat?', vraag ik. De man zegt dat het wel vermakelijk is, maar dat Kluun er wel iets meer aandacht aan had mogen besteden.

We lachen. Ik bedank hem. En we wensen elkaar een fijne avond.

Wel grappig, beaten at my own game...

1 opmerking:

Mathilde zei

Hm, 2 seconden? Zal er de volgende keer aan denken als ik in zo'n situatie zit :)

Superleuk, zoiets maakt je hele dag goed vind ik altijd.