27 december 2010

21 december 2010

Haagse Winterparel: Sunny Court

Ik heb hier vast al eens verteld dat ik vroeger gefascineerd was door The Secret Garden. Hoge muren, weelderige tuin, spannende momenten. Zoiets was niet echt te vinden op het Brabantse platteland. Toen de leraar in groep 8 eens over zo'n tuin in Dordrecht vertelde, heb ik er naar gezocht elke keer dat we daar waren. En nu woon ik in Den Haag en is dit fenomeen ineens helemaal niet meer zo vreemd. Emma's Hof wordt aangelegd, Sunny Court is er al.

Na een vroege ochtendwandeling moest ik hernieuwd buurmeisje Ing Sunny Court natuurlijk even laten zien. In het wit bleek de tuin, verscholen achter een kleine poort in een LvM-uitstulping, een nog intensere stadsparel. Ing had het koud, maar ik zag de schommel. En wat doe ik liever dan schommelen? Weinig. Later ook nog van de glijbaan, winterpret!















































19 december 2010

15 december 2010

C2C-tafels in Maastricht

Vorig weekend, ja toen met die sneeuwstorm in de Randstad, besloten mijn zusje en ik af te reizen naar Maastricht. Gewoon omdat het kon. Na een lekker nan-broodje bij Zondag, een verwondering over de kracht van de natuur bij de Bisschopsmolen, een bevestiging van mijn groothoofdigheid bij het plaatselijke hoedenhuis en het bewonderen van de Selexyz boekenkerk, hadden we het echter wel gehad met de mensenmassa's en glibberige weggetjes. Wat nu, was de vraag.

We sloegen een rustigere straat in en liepen richting de Maas. We keken naar binnen bij een atelier en lazen het gekreukte A4tje dat tegen het raam hing. CradletoCradle tafels, las ik. En dat we binnen mochten komen. Binnen vertelde de meubelmaker zelf over zijn werk. Max Jungblut is zijn naam en wat maakt deze man een kunststukjes.
























Bekijk hier zijn nieuwste portfolio.

29 november 2010

Georganiseerde pret

De mission statement van Improv Everywhere klinkt zo:
Improv Everywhere is, at its core, about having fun. We’re big believers in “organized fun”. Our missions are a fun source of entertainment for the participants, those who happen to see us live, and those who read this website. We get satisfaction from coming up with an awesome idea and making it come to life. In the process we bring excitement to otherwise unexciting locales and give strangers a story they can tell for the rest of their lives. We’re out to prove that a prank doesn’t have to involve humiliation or embarrassment; it can simply be about making someone laugh, smile, or stop to notice the world around them.
Daar slaagt deze actie toch best wel heel redelijk in.



17 november 2010

11 november 2010

In Trouw: Duurzaam doen kan ook best leuk zijn

Bron: Trouw, 11 november 2010

Meer naar de natuur leven hoeft niet te betekenen dat je moet inleveren. Integendeel, de winst kan meer levensgeluk zijn.

Zo’n duizend Nederlanders proberen deze week zo min mogelijk impact op het milieu te hebben. Ze kopen niets (behalve eten), produceren geen afval, verplaatsen zich liefst op eigen kracht en verminderen water- en energiegebruik. De impact die ze toch hebben, compenseren ze met een goede daad voor mens of planeet. Dit alles onder de noemer ’No Impact Week NL’.

Hiermee treden deze mensen in de voetsporen van Colin Beavan. Deze New Yorker kwam er tijdens zijn ’no impact’-jaar achter dat een levensstijl die beter is voor de planeet een prima of zelfs een beter leven oplevert. Duurzaamheid kan behalve goed ook leuk zijn.

Die combinatie, ’duurzaamheid’ en ’leuk’ kom je zelden in dezelfde zin tegen. Duurzaam wordt vaker geassocieerd met ’moeten’ en ’minderen’ dan met ’willen’ en ’meer’. Maar waarom kan duurzaamheid niet leuk zijn?

Als je kijkt naar het grotere plaatje van maatschappelijke problemen van deze tijd zijn er ruwweg twee categorieën te maken. Er is een ’crisis van de planeet’. We hebben te maken met klimaatverandering, het opraken van grondstoffen, een enorm verlies aan biodiversiteit enzovoorts. Het gaat niet goed omdat we met steeds meer mensen te veel gebruiken en verspillen zonder hierbij de kringlopen van de natuur te volgen.

Dan is er een ’crisis van de mens’. In materiële zin zijn we rijker dan ooit, maar we zijn ook altijd druk. We hebben basale taken uit de menselijke kringloop als opvoeden, koken, schoonmaken en zorg uit tijdgebrek uitbesteed. Het opbouwen van een gemeenschap of het leveren van een bijdrage zien we niet als een noodzaak, laat staan als een plicht of verantwoordelijkheid. Ondertussen staan er grote groepen in de samenleving langs de zijlijn. Het gaat niet goed omdat we denken elkaar minder nodig te hebben.

Zelden wordt er een link tussen de twee categorieën gelegd. In het publieke debat gaat het enerzijds vaak over milieuproblematiek, smeltende ijskappen, CO2-emissierechten etc., anderzijds over zaken als individualisering, integratieproblematiek, eenzame ouderen, verschillen tussen arm en rijk.

Maar zie de laatste onderwerpen nu eens als gevolg van dat we onszelf buiten de natuurlijke kringloop plaatsen. Dan zouden we begrijpen dat deze houding onherroepelijk effect heeft op de natuur.

Wat gebeurt er als we weer wel onderdeel worden van die natuurlijke kringloop? Een levensstijl die beter is voor de planeet moet in de eerste plaats een goed leven opleveren, anders wil niemand er aan. Een goed leven wordt binnen een duurzame(re) levensstijl echter niet in eerste instantie gebaseerd op materiële of geldelijke maatstaven. Kenmerken zijn eerder een focus op menselijke relaties, begrip van en zich onderdeel voelen van de natuur, en niet verspillen – in welke vorm dan ook.

Dit betekent geenszins het simpelweg opgeven van de gemakken en verworvenheden van deze tijd. Het betekent enkel het heroverwegen of deze zaken wel het geluk opleveren dat ze beloven of dat ze enkel veel tijd en geld kosten.

Deze levensstijl schept tijd en ruimte voor het onderhouden van menselijke relaties die uiteindelijk het belangrijkst zijn voor ons levensgeluk. Er kan rust en vertrouwen komen, die nodig zijn voor een open houding richting vreemden of andersdenkenden. Ten slotte biedt inzicht in het kringloopdenken kansen, ook voor het bedrijfsleven.

Rachelle Eerhart is mede-initiatiefneemster No Impact Week NL

N.B. Dit stuk is een bewerking van de blog die eerder verscheen bij 'Achter de Publieke Zaak'

7 november 2010

Hoe dingen kunnen lopen - No Impact Week NL

Het begon allemaal ergens in juni. De leden van de commissie van young professionals van Leaders for Nature lieten allemaal een filmpje zien over wat duurzaamheid voor hen betekent. Ik toonde de trailer van 'No Impact Man'. De vrees om afgeserveerd te worden als een geitenwollensokken-consuminderaar was ongegrond, de commissie vond het filmpje geweldig! Gelijk gingen er stemmen op om in de week van de Dag van de Duurzaamheid
met de commissie No Impact Week te doen en hierover te bloggen.

Een paar dagen later kreeg ik een mailtje met hierin het idee om het plan veel breder te trekken. Het eerste voorstel lag er toen pas eind juli. Daarna ging het snel. Desiree en ik legden contact met No Impact Man en zijn No Impact Project in New York en hoorden: "we're thrilled that our message has reached your shores and inspired your initiative." We praatten met Urgenda, de organisator van de Dag van de Duurzaamheid, en ik bleek een uitstekende verkoper te zijn > ze waren enthousiast! Het projectplan was toen snel geschreven.

Toen kwam het lastige gedeelte: sponsoring. Desiree was op vakantie en ik was aan het afronden bij TNT, maar gelukkig was het eind september toch geregeld. De uitgever van de Nederlandse vertaling van het boek 'No Impact Man', IUCN NL en veel mensen uit mijn persoonlijke netwerk leverden een bijdrage. Later kwam daar nog de Iona Stichting bij.

De handleiding was de volgende stap. Die moest vertaald en aangepast aan de Nederlandse context. Met hulp van een aantal mensen klaarden we die leuke klus. Website, Twitter, Facebook, alles kwam toen snel in orde. Ook maakten we een remake van het Amerikaanse No Impact Week filmpje met Public Cinema. Toen kon de promo echt goed van start.

De avond dat 'Taste the Waste' op TV was begon ik een waar Twitter-offensief. Het leverde een interview voor de jongerensite van de Boeddhistische Omroep op en veel volgers. Geweldig om te zien hoe anderen No Impact Week NL ook gingen promoten. De aandacht groeide gestaag: van TEDx The Hague & de 10:10 bijeenkomst in het Haagse Nutshuis in oktober, tot de NOS en Radio 2 deze week. Ook schreef ik een stuk over No Impact Week NL voor de blog van de Publieke Zaak. Vanochtend is er via het ANP zelfs een bericht uit gegaan.

Vandaag is de week van start gegaan. Alles is klaar, nu moeten de (honderden) deelnemers zelf nieuwe kooltjes op het vuur gaan gooien. Het lijkt goed te lukken. Mensen schrijven al blogs en er zijn discussies gaande op Facebook. Morgen naar Assen voor opnames met RTV Drenthe. Dinsdag en woensdag vertoningen van de film 'No Impact Man' (kom ook!). Donderdag is het dan Dag van de Duurzaamheid met 'live' Mr. No Impact Man himself tijdens de Cleandrinks borrel in Utrecht (kom ook!). En, tsja, wie weet wat deze week nog meer brengt. Zin in!

31 oktober 2010

De Pompoenboerin

Een tijdje terug is er alweer een Leids vriendinnetje van me in de buurt komen wonen. Tina betrok de begane grond van het pand aan de Conradkade waar Tim de zolderverdieping al langer als zijn paleisje heeft. Tina's housewarming werd groots aangepakt: een programma, een speurtocht, een tent in de tuin en rijke versiering. Het was een heus halloweenfeest!

Een maand of wat geleden stuurde ze me een mailtje met de vraag of ze met haar feestje eigen pompoenen zou hebben als ze op dat moment zaadjes in de grond zou stoppen. Helaas werd dat een no go.

Omdat ze me al eens eerder had gevraagd naar haar tuin te komen kijken, gaf ik haar een moestuin-starterskit. Daarnaast had ik, soort van verkleed als Pompoenboerin, voor Tina en haar gasten pompoenzaad meegenomen. Dit stuitte in eerste instantie op wat hilariteit - het woord 'zaad' heeft een wat beperkte definitie gekregen in deze moderne tijden - maar de envelopjes werden toch warm ontvangen. En, best of all, de envelopjes zorgden ook voor een boeiend gesprek met twee oude Leidse bekenden, waar zowaar weer een nieuwe uitdaging uitrolt.

Volgend jaar rond Halloween dus een feestje met pompoenen uit de tuinen en balkons van Tina en haar vrienden. Plan?

29 oktober 2010

The Remake: No Impact Week NL

De Crisis van de Planeet & de Menselijke Crisis

Deze blog verscheen vandaag op "Achter de Publieke Zaak".

Begin dit jaar schreef ik me in voor een cursus. Een cursus urban farming zoals ik het graag noemde, maar eigenlijk gewoon een cursus moestuin. Het thema ‘Waar komt ons voedsel vandaan?’ was me gaan boeien en ik wilde er meer over leren. Voor het Adams family-achtige pand in mijn buurt lag al maanden een stukje grond braak. Sinds ik de cursus deed koesterde ik er moestuinfantasieën over.

Op een dag kwam ik thuis en zag ik dat een nieuwe kunstenaar het pand als anti-kraak atelier betrokken had. In een plotse vlaag van daadkracht stapte ik in naar binnen. De kunstenaar vond het gelijk goed dat ik zijn tuin ging cultiveren. En zo had ik een maand of vier, tot de graafmachines kwamen, een heuse stadstuin in het centrum van Den Haag tot mijn beschikking. De 40m2 aan de Laan van Meerdervoort veranderden van een kale vlakte in een zomerparel van groen.

De buurt vond het geweldig: kinderen keken dagelijks hoe de planten groeiden, buurtbewoners hielden de tuin in de gaten en er was zelfs een mini-relletje rondom de blonde yuppenkinderen die een reuzecourgette uit de tuin pikten. Als ik er aan het werk was kwamen er mensen met me praten en sommigen gaven zelfs advies. Omdat ik tegen oogsttijd natuurlijk veel te veel bonen en courgettes had, deelde ik ze uit. Een keer kreeg ik er van de overbuurvrouw een fles biologische wijn voor terug.

Jaren voel ik me al begaan met de thema’s die De Publieke Zaak en De Slinger aansnijden. Studiegenoten in Leiden wisten precies wie er aan het woord was als de term ‘sociale cohesie’ weer eens viel in een discussie. Gaandeweg verloor ik wat van mijn naïviteit en kwam ik erachter dat het niet echt werkt om twee mensen naast elkaar te zetten en te zeggen dat ze met elkaar moeten praten. Door mijn anti-kraak moestuin was het gesprek echter ineens daar. Ik deed wat ik leuk vond en mensen leefden met me mee. Er moet blijkbaar iets zijn om óver te praten.

Toen ik Mickey Huijbregtsen een tijdje terug vertelde over mijn nieuwe project, No Impact Week NL, zei hij dat de crisis van de planeet belangrijk is, maar dat de belangrijkere crisis die van de mensen is. Voor mij zijn deze twee echter steeds meer twee zijden van dezelfde medaille. Kortgezegd zijn ze zo te definiëren:

Crisis van de Planeet – Het gaat niet goed omdat we met steeds meer mensen teveel gebruiken en verspillen zonder hierbij de kringlopen van de natuur te volgen.

Crisis van de Mens – In materiele zin zijn we rijker dan ooit, maar we zijn ook altijd druk. We hebben basale taken uit de menselijke kringloop als opvoeden, koken, schoonmaken en zorg uit tijdsgebrek – al dan niet naar de overheid – geoutsourced. Het opbouwen van een gemeenschap of het leveren van een bijdrage zien we niet als een noodzaak, laat staan als een plicht of verantwoordelijkheid. Ondertussen staan er grote groepen in de samenleving langs de zijlijn. Het gaat niet goed omdat we denken elkaar minder nodig te hebben.

In het publieke debat gaat het vaak over milieuproblematiek, klimaatverandering, verlies van biodiversiteit en over het vergroenen van techniek. In het publieke debat gaat het ook vaak over individualisering, kleiner maken van de overheid, probleemjeugd, integratieproblematiek, overgewicht, eenzame ouderen, verschillen tussen arm en rijk, etc. Zelden wordt er een link tussen de twee groepen thema’s gelegd.

Maar wat nou als we de laatstgenoemde onderwerpen, al was het maar als gedachte-experiment, eens zouden zien als het gevolg van dat we onszelf buiten de natuurlijke kringloop plaatsen? Wat nou als we de crisis van de mens zouden zien als een gevolg van dat we onszelf niet langer zien als deel van de vele kringlopen in de natuur, dat we denken dat we boven het grotere geheel staan? Dan zouden we begrijpen dat deze houding onherroepelijk effect heeft op deze natuur. De huidige crisis van de planeet is dan een logisch gevolg.

Zou het zo zijn dat als we onszelf weer zien als onderdeel van de natuurlijke kringlopen en onze levensstijl daarnaar aanpassen, dit goed is voor mens én planeet?

Een levensstijl die beter is voor de planeet moet in de eerste plaats een goed leven opleveren, anders wil niemand er aan. Een goed leven wordt binnen een duurzame(re) levensstijl echter niet in eerste instantie gebaseerd op materiële of geldelijke maatstaven. Kenmerken zijn eerder een focus op menselijke relaties, een begrip van en zich onderdeel voelen van de natuur, en het niet onnodig aanschaffen of verspillen van energie – in welke materiële vorm dan ook. Dit betekent geenszins het simpelweg opgeven van de gemakken en verworvenheden van deze tijd. Het betekent enkel het heroverwegen of deze zaken wel het geluk opleveren dat ze beloven of dat ze enkel veel tijd en geld kosten.

Deze levensstijl schept tijd en kansen voor het onderhouden van menselijke relaties die uiteindelijk het belangrijkst zijn voor ons levensgeluk. Het schept daarnaast de rust en het vertrouwen die nodig zijn voor een open houding richting vreemden of andersdenkenden.

Mijn anti-kraak moestuin leerde me over waar mijn eten vandaag komt. Het liet me voor het eerst heel concreet en simpel ervaren dat ook ik deel uitmaak van een groter geheel – van een prachtige natuurlijke kringloop. Daarbij was het, vooral omdat anderen dat ook vonden, geweldig om te doen. Welke grond gaat u onderhouden?

Rachelle Eerhart is lid van de ledenraad van De Publieke Zaak en vrijwlliger bij De Slinger Den Haag. De afgelopen twee jaar werkte ze als adviseur voor de ondernemingsraad van TNT Post. Momenteel organiseert ze samen met Desiree Beeren NoImpactWeekNL – een experiment van een week waarin deelnemers worden uitgedaagd erachter te komen of een duurzamere levensstijl kan samengaan met een leuk(er) leven. Kijk voor meer informatie op www.noimpactweek.nl.

28 oktober 2010

Interview met BodhiTV

Tijdens een woeste twittersessie tijdens de uitzending van "Taste the Waste" werden de commentaren van @NoImpactWeekNL opgepikt door iemand van de Boeddhistische Omroep. Een interview met mij was het gevolg!
Rita interviewt: Rachelle Eerhart 'De planeet kan mij heel veel schelen, maar ik wil in de eerste plaats een goed leven hebben', aldus de initiatiefneemster van de eerste Nederlandse No Impact Week (7 t/m 14 november).
Zie hier de rest!

27 oktober 2010

Making the Remake

Bezig in het Leidse voor de Nederlandse remake van het Amerikaanse filmpje met de uitleg van No Impact Week.

















































24 oktober 2010

A different shade of green

Bruut,
Bruter (zijnde de graafmachine die mijn bedden egaliseerde),
Bruutst:

23 oktober 2010