20 februari 2010

9 februari 2010

Food Inc.

Vorige week zag ik op het Foodprint Filmfestival van Stroom in het Haags Filmhuis de documentaire Food Inc. Nu ben ik al een tijdje bezig met uitzoeken wat het precies is, eigenlijk het intiemste is dat we doen, dat we in ons lichaam stoppen, maar deze film deed me opnieuw realiseren hoe belangrijk en ingewikkeld tegelijk voedsel en voedselproductie tegenwoordig is.

Een paar quotes uit de recensie op transitionculture.org:
- "‘Food Inc’ is like suspecting that you might have a tiny patch of dry rot in the loft, and going up to find the whole roof about to collapse."
- “the food industry doesn’t want you to know the truth about what you’re eating, because if you knew you might not want to eat it”.
- "Of course some things aren’t like the US; the huge cattle lots, the broadscale GM, the Monsanto private detective harassing farmers on their own property, but many things are like that already."
- "this is a food system in which we all lose, farmers, consumers, the soils we should be building for future generations, those working in the food processing industry. It is not a happy system. Those who win are usually shareholders and captains of industry,.."

Als je de documentaire ook niet op het IDFA gezien hebt, ga 'm dan zeker elders zien als je de kans hebt. En kijk sowieso even naar de trailer hieronder!

8 februari 2010

Tegen beter weten in..

Ken je dat, dat verlangen naar een Big Mac? Soms is het er ineens. Misschien omdat het vroeger altijd een uitje was om naar de McDonalds te gaan. Lekkere shake erbij, wat frietjes, met het blaadje naar een tafeltje. Hap. Direct, spijt. Want eigenlijk is het nooit echt lekker. En dat wist ik al.

Zo wist ik vroeger in Leiden ook altijd dat ik het niet leuk ging hebben in de In Casa, niet na m'n eerste, tweede jaar. En toch, bij gebrek aan betere dansgelegenheden probeerde ik het vaak weer. Ik nam me achteraf altijd voor nooit meer terug te gaan.

Zo ging ik gisteren, eigenlijk tegen beter weten in, ook weer eens naar een debat in de Rode Hoed. Debatten stellen vaak teleur, omdat het meestal zo is dat je weinig nieuws hoort, maar debatten in de Rode Hoed zijn bovengemiddeld teleurstellend als je het mij vraagt. Van de meeste herinner ik me helemaal niets. Alleen die keer dat er na afloop een tweedegolfs feministe met kort grijs haar en weinig voorgevel naar me toe kwam staat me nog scherp voor de geest: "Jij hebt geen recht van spreken, jij hebt de strijd niet gestreden!" Haha, dat vergeet je niet.

De aankondiging voor het event van gisteren luidde 'De staat van de lokale democratie - het grote burgemeestersdebat'. Een debat tussen de burgemeesters van de vier grote steden, geleid door Pieter Broertjes, die van de Volkskrant. Klinkt goed, niet? Vier vrienden meldden zich aan om me te vergezellen.

Doordat er eentje wat laat arriveerde, kwam ik op het bovenste balkon terecht. Gelukkig maar, want al snel verzuchtten we tegen elkaar dat het saai was, en dat kan je altijd beter doen op een plek waar niemand je ziet. De vier heren waren het grotendeels met elkaar eens, maakten weinig grappige grapjes, het middelbare publiek lachte, zucht. Misschien dat je van vier burgervaders die te kampen hebben met gelijksoortige problematiek en waarvan er drie ook nog eens lid zijn van de PvdA, ook niet kunt verwachten dat ze vurig in de debat gaan, maar dat weet je dan van tevoren. Er was geen debat en ze vertelden weinig dingen die ik nog niet in de de krant had gelezen. Dat Van Aartsen nog even goede sier maakte met de allochtone jongeren die jeugdwerk doen in Den Haag was leuk, maar ook daar had ik via De Slinger al van gehoord. Ook de vragen uit het publiek waren weinig boeiend.

Toen ik Broertjes na afloop vroeg of hij het ook niet eerder een viermansinterview vond dan een debat, gaf hij me gelijk. Maarja, de jeu moet van de gasten komen he. Van Aartsen zei tegelijkertijd tegen iemand anders dat de journalist had moeten zorgen voor wat scherpe vragen.

Wat hadden ze meer van deze middag kunnen maken! Wat zonde van alle energie die erin is gestoken. Energie van het publiek, van de organisatie, van de debatleider, en vooral van de burgemeesters. Mijn gezelschap maakte mijn investering op dit gebied ruimschoots goed. Maar de Rode Hoed, nee, die krijgt van mij niet snel meer het voordeel van de twijfel. Ik had het kunnen weten..