30 april 2010

KoninginneNach - een impressie..














































27 april 2010

Moestuin - stap 2: 'De kunst van het banjeren'

Eerder schreef ik al over mijn kennismaking met de Permacultuur. Deze denkwijze met haar ethiek van 'Zorg voor de aarde/Zorg voor de mens/Eerlijk delen' spreekt me aan.

En zo kwam het, dat ik me een zaterdag of wat geleden ineens bevond in het zaaltje van Gezonde Gronden tussen 7 mede-cursisten voor de introductie-cursus Permacultuur. Nu blijkt dit niet enkel over moestuinen te gaan, maar over een hele leefwijze die in het teken staat van het aangaan van een duurzame verbinding met mens en natuur. Wij hebben het echter alleen over de moestuin: bodem, plantengildes, ontwerp, materialen & constructies, gesloten cyclus, tijd & seizoenen. Zo.

Nu weet ik he-le-maal niets over tuinieren. Niets over de mores van de volkstuinen-elite, niets over welk plantje je bij welk plantje moet zetten, niets over beestjes in de grond. Dan is het toch best even schrikken als je oog in oog staat met de bewoners van de wormenbak. Niets 'getsie', nee, de beste composteerders die je maar kunt hebben!

Ik leerde over het belang van een rijk bodemleven, het belang van beestjes & bacteriën, van paardenbloemen & klaver, en van humus. De Permacultuur doet ook niet aan ploegen, naja, alleen in het begin iets dat 'de eerste en de laatste aardbeving' wordt genoemd. Toen er gesproken werd over het binden van stikstof, en het vastleggen van koolstof, werd het me bijna teveel. Gelukkig gingen we daarna naar buiten.

Een noordelijk stukje van het Zuiderpark, naast de kinderboerderij, is voor vijf jaar van Gezonde Gronden. Hier zal i.s.m. enkele andere Haagse partijen een Permacultuur-tuin en een paviljoen verrijzen. De tuin was gelijk makkelijk te herkennen aan de karakteristieke ronde vormen (de cirkel is zo groot als de uiteindelijke kroon van de boom die in het midden staat). De takkenbos in het midden is de zogenaamde 'zone 5', de plek waar de natuur haar gang mag gaan.

Op het stukje dat voor mijn groepje was gereserveerd, gingen we d.m.v. 'mulchen' de grond klaar maken voor gebruik (de reader zegt: 'ideaal voor het smoren van on-kruid - ter plekke composteren: weinig werk - houdt uitstekend vocht vast - geeft zeer snel bodemleven'). In de praktijk komt mulchen, tenminste in ons geval, neer op het bedekken van de grond met karton, het hierop storten van een laag kinderboerderij-mest, die op haar beurt bedekt wordt met een laag stro. Tenslotte mochten we door de mulch-laag heen wat dingetjes planten.

Alain de Botton schreef ooit een mooi stuk over slenteren. Daar moest ik aan denken toen ik bezig was in het Zuiderpark. Mijn taakje was het nat maken van karton, poep en stro. Dat betekende banjeren, banjeren in mijn voor-een-nieuwe-activiteit-bestemde Lowlands regenlaarzen, banjeren naar de sloot om de gieter te vullen, en weer terug. Heerlijk.

Kom maar door met dag 2 zeg ik.

Voor komende zaterdag moet ik de eigenschappen van minstens 20 groente en fruit beschrijven die ik graag in mijn eigen dakterras-tuintje zou willen planten. Ideeën, iemand?



































































25 april 2010

Gedicht van Reve uit 1960

Zojuist gehoord bij Het Vermoeden, voorgedragen door Mohammed Benzakour.

Roeping

Zuster Immaculata die al vier en dertig jaar
verlamde oude mensen wast, in bed verschoont,
en eten voert,
zal nooit haar naam vermeld zien.

Maar elke ongewassen aap die met een bord: dat hij
vóór dit, of tegen dat is, het verkeer verspert,
ziet 's avonds reeds zijn smoel op de tee vee.
Toch goed dat er een God is.

24 april 2010

A Farm for the Future

Met dank aan Wieke.

Te zien via YouTube, in 5 delen van 10 minuten, de film 'A Farm for the Future'. Filmmaakster Rebecca Hosking beschrijft haar zoektocht naar de beste manier om de boerderij van haar vader en oom voort te zetten. Ze vertelt over hoe de huidige manier van landbouw, en daarmee ons eten, volledig gebaseerd is op fossiele brandstoffen en hoe die wijze bedreigd wordt door stijgende olieprijzen. Er blijken boeren te zijn die al een manier hebben gevonden om voedsel haast zonder olie te produceren, en die worden prachtig uitgelicht. De natuur blijkt de oplossingen gewoon aan te bieden. Aanrader, ook voor wat betreft de prachtige wildlife-beelden!



Site van Martin Crawford: http://www.agroforestry.co.uk/

22 april 2010

De buurjongen

Het is raar om hem weer te zien na al die jaren, de buurjongen: ‘Alsof er niets veranderd is.’ Nog steeds de gulle lach, de mooie verhalen, de sigaretten.

Zijn huis ruikt zoals ik me ineens de geur van het huis van zijn ouders herinner.

Ik weet niet meer zo goed hoe ik was toen. Terug in Brabant, tien jaar geleden. Ik zeg dat de jaren me veranderd hebben. Hij zegt dat het allemaal niet zo anders is.

We praten over mensen uit het dorp, familie. Over het werk. Over vrienden. Het had zomaar een uitwisselgesprek kunnen worden.

Maar nee. Ik vertel over mijn ideeën, dromen, twijfels. En achter zijn mooie verhalen, schuilen die van hem.

Ik weet niet meer of we eerder zo praatten. Maar het voelt vertrouwd. Als vanouds, zoals ze zeggen.

17 april 2010

Interessante vragen

Voor mij dan.
  1. Wat zijn belangrijke zaken om na te streven?
  2. Waarom voelt een overdaad aan ‘leuk’ als pure verveling?
  3. Heb ik, enkel omdat ik gestudeerd heb, het recht om te verdienen wat ik verdien?
  4. Wat is ‘genoeg’?
  5. Is het een illusie om te denken dat de mens ooit genoegen zal nemen met ‘genoeg’?
  6. Zit er niets anders op dan te wachten tot de natuur zelf het evenwicht herstelt?
  7. Hoe blij moeten we zijn met onze overweldigende materiële welvaart?
  8. Welk percentage van de economische groei van de afgelopen 20 jaar is veroorzaakt door de toegenomen arbeidsparticipatie van vrouwen?
  9. Wat maken wij, na de noodzakelijke veranderingen van de tweede golf, van de derde feministische golf?
  10. Is het mogelijk om maatschappelijke status te ontlenen aan andere zaken dan seks, macht en geld?
  11. Hoe belangrijk vinden wij ‘zorgen voor’ (de planeet, het onderwijs, de zorg, ..)?
  12. Hebben we het met z’n allen qua organisatiestructuren niet een beetje te ingewikkeld gemaakt?
  13. In hoeverre is het aan de maatschappelijke bovenlaag om het goede voorbeeld te geven, en wat dient dit goede voorbeeld te zijn?
  14. Hoe verhouden iemands persoonlijke zorgen zich tot zijn/haar mening over maatschappelijke issues?
  15. Mag je kritisch zijn over zaken waar je zelf ook aan mee doet?
Dank Tim, het was niet ‘leuk’, maar dat is soms ook wel prima.

13 april 2010

'Waiting' in Japan - StopMotion

12 april 2010

Emma's Hof

Toen ik in groep acht zat, hoorde ik mijn leraar eens vertellen over een verborgen tuin in Dordrecht, een tuin die middenin een huizenblok lag, en enkel toegankelijk was voor de bewoners van die huizen. Die tuin had een haast magische aantrekkingskracht op me, en elke keer dat we naar Dordrecht gingen, zocht ik naar zo'n huizenblok. Nooit vond ik de tuin, maar de fascinatie voor verborgen tuinen bleef.

In de zomer van 2009 zag ik op het Regentesseplein een aanplakbiljet voor een straatfeest, "Emma's Hoftour". Het straatfeest was bedoeld om geld in te zamelen voor Emma's Hof, de naam die buurtbewoners hadden bedacht voor de door hun zo gewenste (open) stadstuin tussen de huizen van de driehoek Weimarstraat-Galileistraat-Beeklaan. Daar stond toen nog een oud gebouw, dat gebruikt werd als boksschool.

Ik weet niet hoeveel het straatfeest uiteindelijk opleverde, maar in de maanden erna kreeg het organiserend comité het voor elkaar om genoeg subsidies, giften en andersoortige geldbedragen bijeen te sprokkelen om het gebouw en de grond te kopen. Geweldig!

En wat ze nog beter doen, is het betrekken van buurtbewoners bij allerlei activiteiten rondom Emma's Hof. Zo werd ik een paar weken terug uitgenodigd voor een avondje knutselen met boompjes en bankjes, om zo een maquette te maken voor de stadstuin.










Deze twee foto's zijn van Nelleke Mineur


Afgelopen zaterdag was het weer feest. Het oude gebouw is inmiddels neergehaald. Wat resteert is een kinderspeelparadijs van jewelste. En heel veel stenen waarvan het oude cement moest worden losgebikt. Daar liet ik mij graag voor gebruiken. Dus spendeerde ik een uurtje of twee met een groot stuk gereedschap in mijn hand, babbelend over buurt en buurtbewoners. Best ok.











































10 april 2010

De boodschap van Pasen (verlaat)

Het is Pasen, en ik zit weer even in de kerk van mijn ouders. Aan de ene kant naast me zit mijn middelste zusje, naast haar zit mijn jongste zusje. Aan mijn andere kant zit mijn moeder, trots dat haar kroost weer eens voltallig aanwezig is. Vader had helaas andere verplichtingen.

De dominee, die ondanks haar gebrek aan charisma toch altijd wel iets weet te raken in me, preekt over de uittocht van de Joden uit Egypte. De gebeurtenis waarom de Joden Pesach vieren. Ze vertelt over hoe God het volk verbood blij te zijn om de dood van de Egyptenaren in de zich sluitende Rode Zee. En ze vertelt over hoe dit verhaal ons laat zien hoe belangrijk het is om te kiezen voor het leven. Door weg te trekken uit Egypte, alwaar de Joden slaven waren, kiezen ze voor het leven, weg uit de dood.

Mooi legt ze koppeling met vandaag. Hoe ook het vertoeven in een slechte relatie, een weinig werkvreugde biedende baan, een groep die je niet laat schitteren, of een wereld van drugs of drank, eigenlijk de 'dood' is. Dat je als mens de plicht tegenover jezelf hebt om die situatie te veranderen naar een van 'leven'. Dat het 'eeuwige leven' niet, zoals veel mensen denken, pas na de dood komt. Maar dat je het moet zoeken in dit leven.

Met deze boodschap in mijn hoofd loop ik, door mijn Brabantse dorp, naar huis.