27 april 2010

Moestuin - stap 2: 'De kunst van het banjeren'

Eerder schreef ik al over mijn kennismaking met de Permacultuur. Deze denkwijze met haar ethiek van 'Zorg voor de aarde/Zorg voor de mens/Eerlijk delen' spreekt me aan.

En zo kwam het, dat ik me een zaterdag of wat geleden ineens bevond in het zaaltje van Gezonde Gronden tussen 7 mede-cursisten voor de introductie-cursus Permacultuur. Nu blijkt dit niet enkel over moestuinen te gaan, maar over een hele leefwijze die in het teken staat van het aangaan van een duurzame verbinding met mens en natuur. Wij hebben het echter alleen over de moestuin: bodem, plantengildes, ontwerp, materialen & constructies, gesloten cyclus, tijd & seizoenen. Zo.

Nu weet ik he-le-maal niets over tuinieren. Niets over de mores van de volkstuinen-elite, niets over welk plantje je bij welk plantje moet zetten, niets over beestjes in de grond. Dan is het toch best even schrikken als je oog in oog staat met de bewoners van de wormenbak. Niets 'getsie', nee, de beste composteerders die je maar kunt hebben!

Ik leerde over het belang van een rijk bodemleven, het belang van beestjes & bacteriën, van paardenbloemen & klaver, en van humus. De Permacultuur doet ook niet aan ploegen, naja, alleen in het begin iets dat 'de eerste en de laatste aardbeving' wordt genoemd. Toen er gesproken werd over het binden van stikstof, en het vastleggen van koolstof, werd het me bijna teveel. Gelukkig gingen we daarna naar buiten.

Een noordelijk stukje van het Zuiderpark, naast de kinderboerderij, is voor vijf jaar van Gezonde Gronden. Hier zal i.s.m. enkele andere Haagse partijen een Permacultuur-tuin en een paviljoen verrijzen. De tuin was gelijk makkelijk te herkennen aan de karakteristieke ronde vormen (de cirkel is zo groot als de uiteindelijke kroon van de boom die in het midden staat). De takkenbos in het midden is de zogenaamde 'zone 5', de plek waar de natuur haar gang mag gaan.

Op het stukje dat voor mijn groepje was gereserveerd, gingen we d.m.v. 'mulchen' de grond klaar maken voor gebruik (de reader zegt: 'ideaal voor het smoren van on-kruid - ter plekke composteren: weinig werk - houdt uitstekend vocht vast - geeft zeer snel bodemleven'). In de praktijk komt mulchen, tenminste in ons geval, neer op het bedekken van de grond met karton, het hierop storten van een laag kinderboerderij-mest, die op haar beurt bedekt wordt met een laag stro. Tenslotte mochten we door de mulch-laag heen wat dingetjes planten.

Alain de Botton schreef ooit een mooi stuk over slenteren. Daar moest ik aan denken toen ik bezig was in het Zuiderpark. Mijn taakje was het nat maken van karton, poep en stro. Dat betekende banjeren, banjeren in mijn voor-een-nieuwe-activiteit-bestemde Lowlands regenlaarzen, banjeren naar de sloot om de gieter te vullen, en weer terug. Heerlijk.

Kom maar door met dag 2 zeg ik.

Voor komende zaterdag moet ik de eigenschappen van minstens 20 groente en fruit beschrijven die ik graag in mijn eigen dakterras-tuintje zou willen planten. Ideeën, iemand?



































































3 opmerkingen:

Mathilde zei

20? Wordt je tuintje zo groot? Dat belooft wat :-)

cheruchan zei

Best een uitdaging idd. Maar, denk dat we komende keer gaan leren over wat bij wat mag - wat de beestjes bij wat weghoudt ofzo. En dan moet je wel wat plantjes hebben bestudeerd ;) Jaja, tis me wat!

Anoniem zei

I congratulate, a remarkable idea