9 april 2010

Nagels uit China

Soms vind je gewoon dat je iets moet gaan doen. Zo vond ik deze week echt dat ik me moest aanmelden voor die introductiecursus moestuin. En vond ik vandaag dat ik echt eens een externe harde schijf moest aanschaffen. Deze week zou ook de week worden waarin ik mezelf, tijdens werktijd ook nog, betrapte op het zoeken naar een, jawel, nagelstudio. Het was er gewoon een keertje tijd voor. Nagels allemaal even lang, uitzonderlijke situatie.

Een vriendin raadde me aan mezelf eens goed te verwennen (32,50 voor een simpele manicure, inclusief handmassage). En dus belde ik met Nagelstudio Domino in de Reinkenstraat. Geen gehoor. Bij de tweede poging vroeg de eigenaresse of ik eerder ook had gebeld en dat ze toen niet kon opnemen omdat ze bij school stond. Ik kon pas over een week bij haar terecht. Ik vreesde dat mijn nagels tot die tijd niet allemaal even lang zouden blijven, dus helaas.

In het, naar mijn inschatting, betere segment kon ik toen weinig meer vinden, dus op richting Chinatown. De jongen van US Nails was aan de telefoon erg behulpzaam, vrijdagmiddag om 16:00 kon ik bij hem terecht. Tegen mijn collega schepte ik op dat ik eerder wegging omdat ik een afspraak had om mijn nagels te laten doen.

Wat onwennig stapte ik US Nails binnen. De luxaflex waren dicht, dus vanaf de straat had ik niet kunnen zien wat er zich binnen afspeelde. Het was er donker. De kale ruimte was gevuld met acht verrijdbare bureautjes in allerlei kleuren met zo'n steuntje erop voor je armen, een ventilator, en een bakje met plaknagelfoto's. De prijzen waren op de muur geschilderd. Tegen de achterwand stond een karaokeset, klaar om gebruikt te worden.

Ik kon gelijk gaan zitten. De jongen van het telefoongesprek bekeek mijn handen even, vroeg wat ik wilde, en zei dat 'ze' zo bij me zou zijn. Ze? In de ruimte liepen wel acht Aziatische dames rond, of zaten achter een van de bureautjes. Vol concentratie bewerkten ze nagels van jonge vrouwen, of riepen wat tegen elkaar. Aan een bureautje werkten zelfs twee vrouwen aan een vrouw, beide een hand. Serieuze blikken, snauwerig klinkende opmerkingen. Ook de jonge vrouwen waren enkel gericht op hun nagels, keurden mij en elkaar geen blik waardig. Alleen het wachtende meisje bij de ingang keek me in mijn verbaasde ogen, en ik dacht eenzelfde emotie te bespeuren.

Toen 'ze' eindelijk kwam, keek ze naar mijn nagels en vroeg wat ik wilde. Beetje vijlen, beetje lakken, simpel. Ow, maar dat doen we hier niet. Hier doen we alleen plaknagels. Ai., dat wilde ik dan weer niet. Dieper Chinatown in, moest ik volgens haar.

Bij de buren, waar de deur netjes voor me open werd gedaan door alweer een Aziatische dame, trof ik een bijzonder gezelschap van Aziatische dames en weinig appetijtelijke Hollandse heren. Op een manicure moest ik een uurtje wachten. Op naar de volgende salon dus maar. Aan het einde van de Wagenstraat, vlakbij waar ze die nieuwe Chinese poort hebben neergezet, zei een prijslijst dat ze nagels deden, maar de meneer binnen ontkende dat.

Een stukje terug had ik geluk. Terwijl een zwanger dame en een wat oudere dame, die duidelijk geboren was aan de overkant van de oceaan, een beenmassage ondergingen en commentaar gaven op DWDD, en er door een Chinese Nederlandse lessen werden geoefend voor wat leek op een middenstandsdiploma, ging een volgende Aziatische aan de slag met mijn nagels. Recht of rond? 'French' of niet? Doe maar rond. Nee, je moet recht doen, dan lijk je jonger (!). Ok.

Weinig tevreden over mijn rechte nagels ('gewoon even wennen'), en 11 euro lichter, stapte ik een kwartier later de 'salon' uit. Op hetzelfde moment stapte een oudere blanke man binnen, die gelijk mocht doorlopen naar de massageruimte achterin de zaak.

2 opmerkingen:

aeml zei

Pas op hoor: je nagels LATEN doen is verslavend!
Ben wel benieuwd hoe de combi rechte, gepimpte nagels en moestuincursus bevalt trouwens...

Prisc zei

Gets, zijn dat jouw nagels?!
Je hadt bij mij moeten kommen!
x prisc