30 juni 2010

Het idee achter de moestuin

Natuurlijk ben ik niet zomaar met het hele moestuin-project begonnen. Achter de hele praktijk van het rondbanjeren in regenlaarzen met gieters en emmers water, en het kijken naar groeiende plantjes, zit een idee. Intiemer dan voedsel wordt het namelijk haast niet, en ik had geen idee wat het was dat ik allemaal naar binnen werkte. Waar het vandaan kwam, wat het kostte aan grondstoffen (inclusief verpakking), hoe het gemaakt was, waar het aan groeide, wat voor subsidieregelingen erop van toepassing waren, etc. etc.

Daarbij kwam de confrontatie met de volledige afhankelijkheid van voedsel van ver weg. En met het thema veerkracht. We hebben met z'n allen vele basale processen en vaardigheden geoutsourced, en hoewel dat makkelijker en efficiënter is, laat het ons zeer afhankelijk achter. Ik kwam erachter dat ik weinig echt kan. Als je als mens, of als gemeenschap, bepaalde kennis verliest, of onnodig gaat achten, verlies je aan veerkracht.

Het is niet de weg misschien, maar het is een weg en een thematiek die ik het onderzoeken waard vind.

Gezonde Gronden, de club waar ik mijn moestuincursus doe, en het Haags Milieucentrum hebben een rapport over de voedselproblematiek geschreven waarin heel duidelijk wordt verwoord waar het om gaat. "Sluit de voedselkringloop - Op weg naar duurzame regionale voedselproductie- en consumptie op basis van een gezonde bodem" is recentelijk aangeboden aan de lokale Haagse politiek. Aanrader!

27 juni 2010

Nacht van Duivenvoorde

In de ommelanden van Leiden en Den Haag ligt het mooie dorp Voorschoten. Vlakbij dit dorp ligt Kasteel Duivenvoorde. Amsterdammers die weleens de stad uit wilden, kozen dit kasteel als bestemming. Welkom op de Nacht van Duivenvoorde.

De vrees dat er enkel 50+'ers zouden zijn, werd al door de ballonnen bij de poort weggenomen. De oprijlaan was slechts een klein voorproefje van de schoonheid van de locatie. Op hooibalen zaten de gasten te luisteren naar muziek. Aan een hele lange tafel werd het diner opgediend. Er was een zelfs een heuse nar.

De kunstuitingen in en rond het kasteel vielen wat tegen. Dat de stier werd teruggebracht naar de plaats waar hij hoorde, maakte de organisator 'erg gelukkig'. De ontplofte kledingkast in het bos met stomerij-plastic aan de takken was wel leuk gevonden. De meneer die een publiek van 200 wilde vermaken met grappige Flickr commentaren op foto's van Kasteel Duivenvoorde, had duidelijk wat weinig inspiratie gehad. Maar lachen deed ik wel.

De setting deed echter genoeg. De wijn vloeide, het groen straalde, en ik sprak zelfs nog wat Japans. De muggenbulten op mijn rug en been neem ik dan maar even op de koop toe.





















































25 juni 2010

Collectebus

Terug in maart, toen ik beursvrouw was op de maatschappelijke markt voor de Slinger, meldde ik me aan voor het project 'Administratief huisbezoek' van het Rode Kruis. Gewoon omdat ik heerlijk nerdy kan zijn, en ik wel benieuwd was waar ik verzeild zou raken als ik mensen ging helpen hun administratie op orde te brengen. Na een intake en het regelen van een VOG bleek dat het nog wel een paar maanden ging duren eer de training zou plaatshebben. Of ik in de tussentijd niet mee wilde helpen in de collecteweek.

Collecteren. Het deed me denken aan vroeger. Mijn moeder haalde (haalt?) altijd braaf de bus voor het Astma Fonds ofzo bij tante Janny op de Nieuwstraat. En dan ging ik ook weleens mee de deuren af. Sindsdien eigenlijk zelden meer een collectebus gezien. Maar nu dus ingestemd met dit klusje.

Verbaasd was ik toch toen de meneer van het Rode Kruis belde. Hij bleef verwoed U tegen me zeggen, terwijl ik echt wel hoorde dat we ongeveer even oud waren. Een week later ging ik de bus halen hier om de hoek. Ik was vergeten op welk nummer de meneer woonde, dus toen ik een wat oudere dame ergens zag aanbellen, vroeg ik haar of zij ook haar collectebus kwam halen. Nee, maar ik mocht binnen wel even zoeken in het telefoonboek (!) naar het adres van de meneer. Zo kom je nog eens ergens.

De collectebus, tas en legitimatiebewijs werden vervolgens op straat uitgedeeld, waarbij de meneer nog steeds u tegen me zei. Hoewel, de blik van verstandhouding toen een andere collectant begon te tieren over dat haar bus vorig jaar verkeerd geteld was, gaf misschien wel aan dat hij niet zo formeel was als hij leek.

De hele week vertelde ik tegen iedereen dat ik ging collecteren. Wilde plannen over niet te sjouwen collectebussen vanwege een overdaad aan straten, en uren voor de Ap. Maar nee, het werd vrijdag en ik was nog steeds de straat niet op geweest. Tis toch een grens die je over moet om zomaar ergens aan te gaan bellen ofzo. Uiteindelijk trok ik mezelf van de bank en liep ik naar de mij toebedeelde straten.

Natuurlijk was het geweldig. Schattige kinderen, mooie tuinen, lieve oudjes, flirtende mannen, mensen die al giraal doneren, en lui die niet open doen ook al zijn ze thuis. 'Papa, je gulp staat open' was misschien wel de klapper van de avond. Ow, en de vraag of mijn oranje jurkje misschien ook van Bavaria was. Van die man kreeg ik wel vijf euro.

Met spijt dat ik er niet eerder deze week mee was begonnen (het mag maar tot morgen), maar wel met een redelijk volle groene bus, keerde ik huiswaarts. Toch wel een mooie opbrengst waarschijnlijk voor de kansarmeren in het Haagse die het Rode Kruis o.a. meeneemt op eenouder vakanties, een cursus 'Vrienden maken' aanbiedt, en leert hoe om te gaan met de mobiele telefoon (aan ouderen).

22 juni 2010

If we turn things upside down...

15 juni 2010

Nieuwe begraafplaats

Achter het hek verrijzen bedden en geulen, die wel iets weghebben van loopgraven. Een man die langsloopt vraagt of dit de nieuwe begraafplaats is. Hij heeft nog wel wat lijken in de aanbieding.

De kinderen uit de buurt hebben hun dode hamster aan de andere kant van het hek begraven en zoeken er bloemetjes voor. Ze staan plechtig om de bloemenkrans heen als moeders hen komt zoeken.

Het pubermeisje moet voor school een klein herbarium maken, maar omdat zij wat vies is van de natuur heeft ze haar buurvrouw meegenomen, wiens moeder ooit haar plantencollectie aan het Leids Herbarium schonk. Daarmee was de kennis verdwenen.

En ineens is daar ook de jongen van het ontbijtje. We weten niet meer van elkaar hoe we heten, maar de herinnering blijft mooi. Hij vindt dat ik maar aardbeien moet gaan verbouwen.

Oud-huisgenootje Vicky, die wel weet hoe ze een spade dient te hanteren (alsook een snoeischaar), graaft ondertussen de geulen een stukje dieper en zaait wat schorseneer en pastinaak. MyTuintje krijgt vorm.






















14 juni 2010

Plantjes kijken

Op het dakterras gebeurt momenteel ook het een en ander. Zo dacht ik dat de kouwen de stouterds waren die mij tegenwerkten, blijken het ineens muizen (ipv wormen) te zijn die het gft in de plastic flessen oppeuzelen. Maar, het groeit! En hoe. De grond is vruchtbaarder dan in MyTuin, en het groen verwelkomt me dus elke ochtend uitbundig! Nice.

Vergelijk 20 mei (bovenste 2 rijen) & 13 juni (onderste 2 rijen):























13 juni 2010

Sportdag

Gisteren was het zover, de TNT Sportdag. Locatie: Papendal Arnhem. Voor zessen stapte ik uit mijn bed, om te fietsen naar cs, want de tram was nog niet wakker. Andere tram naar het sorteercentrum in Leidschendam, in de dubbeldekker. Een zaterdagpostbode met klein kontje, strakke broek en een enorme tattoo, liet de hele bus zuchten over het extra half uur slaap dat genuttigd had kunnen worden.

Tussen discussies over Wilders en de staat van het land door, genoot ik van het mooier wordende landschap. Sinds vorig jaar Kröller-Müller had ik ernaar uitgekeken om terug te gaan naar de Veluwe. Papendal bleek een enorm complex, natuurlijk geheel in staat om 'ons' event te 'faciliteren'.

Het onderdeel waarvoor ik me had ingeschreven was genaamd de 'GPS Treasure Hunt'. In de afgelopen weken wierp menig collega me een bevreemdende blik toe als ik dit vertelde. En, ze hadden gelijk. Waar ik had verwacht te moeten zwoegen met landkaarten, kompassen en ruig terrein, waarbij we het GPS-apparaatje slechts als hulpmiddel zouden gebruiken, werd het een groep drie-speurtocht waarbij de pijlen niet in stoepkrijt op de grond waren aangegeven, maar reeds in het apparaatje voorgeprogrammeerd stonden. Verder niets geen wilde natuur, nee de tocht leidde ons langs de sportvelden waar collega's zich wel in het zweet werkten.

Maar goed, het was gezellig met de mannen van business control en public affairs, en de dames van het sorteercentrum Amsterdam. Dus dat was allemaal prima, suffe activiteit spoedig vergeten. Behalve dan dat ik, een beetje zoals de inmiddels gebruikelijke TomTom-ervaring, aan het eind van de dag geen idee had hoe het terrein in elkaar stak. Dat was vroeger naast paps in de auto met routekaart op schoot wel anders. Ik wil niet overmatig nostalgisch zijn hoor, maar die apparaatjes maken ons dommer, denk ik. In elk geval afhankelijker.

Hoewel de sorteerdame best te vangen was voor mijn ietwat bijzondere overwegingen op een dergelijk event, stortten we ons toch maar op de jacht naar de schat. Dat diende wel te gebeuren aan de hand van ouderwetse instructies (passen, vierde paal van het hek, zoveel graden, 4,5 meter, straal van 1 meter). Alleen was een 'boef' ons voor geweest, schat weg.

Ik keek nog wat naar het voetbal, babbelde met collega's, werd uitgenodigd om te dansen met de ge-wel-di-ge Samba-band (aanrader!!), en at een hamburger. Ow, en mopperde nog wat over de toeter natuurlijk. In de bus terug mocht ik naast de chef de mission van onze hoofdkantoor-delegatie. Best leuk, zo'n sportdag.




























11 juni 2010

Mijn stem kreeg ze