25 juni 2010

Collectebus

Terug in maart, toen ik beursvrouw was op de maatschappelijke markt voor de Slinger, meldde ik me aan voor het project 'Administratief huisbezoek' van het Rode Kruis. Gewoon omdat ik heerlijk nerdy kan zijn, en ik wel benieuwd was waar ik verzeild zou raken als ik mensen ging helpen hun administratie op orde te brengen. Na een intake en het regelen van een VOG bleek dat het nog wel een paar maanden ging duren eer de training zou plaatshebben. Of ik in de tussentijd niet mee wilde helpen in de collecteweek.

Collecteren. Het deed me denken aan vroeger. Mijn moeder haalde (haalt?) altijd braaf de bus voor het Astma Fonds ofzo bij tante Janny op de Nieuwstraat. En dan ging ik ook weleens mee de deuren af. Sindsdien eigenlijk zelden meer een collectebus gezien. Maar nu dus ingestemd met dit klusje.

Verbaasd was ik toch toen de meneer van het Rode Kruis belde. Hij bleef verwoed U tegen me zeggen, terwijl ik echt wel hoorde dat we ongeveer even oud waren. Een week later ging ik de bus halen hier om de hoek. Ik was vergeten op welk nummer de meneer woonde, dus toen ik een wat oudere dame ergens zag aanbellen, vroeg ik haar of zij ook haar collectebus kwam halen. Nee, maar ik mocht binnen wel even zoeken in het telefoonboek (!) naar het adres van de meneer. Zo kom je nog eens ergens.

De collectebus, tas en legitimatiebewijs werden vervolgens op straat uitgedeeld, waarbij de meneer nog steeds u tegen me zei. Hoewel, de blik van verstandhouding toen een andere collectant begon te tieren over dat haar bus vorig jaar verkeerd geteld was, gaf misschien wel aan dat hij niet zo formeel was als hij leek.

De hele week vertelde ik tegen iedereen dat ik ging collecteren. Wilde plannen over niet te sjouwen collectebussen vanwege een overdaad aan straten, en uren voor de Ap. Maar nee, het werd vrijdag en ik was nog steeds de straat niet op geweest. Tis toch een grens die je over moet om zomaar ergens aan te gaan bellen ofzo. Uiteindelijk trok ik mezelf van de bank en liep ik naar de mij toebedeelde straten.

Natuurlijk was het geweldig. Schattige kinderen, mooie tuinen, lieve oudjes, flirtende mannen, mensen die al giraal doneren, en lui die niet open doen ook al zijn ze thuis. 'Papa, je gulp staat open' was misschien wel de klapper van de avond. Ow, en de vraag of mijn oranje jurkje misschien ook van Bavaria was. Van die man kreeg ik wel vijf euro.

Met spijt dat ik er niet eerder deze week mee was begonnen (het mag maar tot morgen), maar wel met een redelijk volle groene bus, keerde ik huiswaarts. Toch wel een mooie opbrengst waarschijnlijk voor de kansarmeren in het Haagse die het Rode Kruis o.a. meeneemt op eenouder vakanties, een cursus 'Vrienden maken' aanbiedt, en leert hoe om te gaan met de mobiele telefoon (aan ouderen).

Geen opmerkingen: