7 juli 2010

De pompoenen in de groene emmer

Ten tijde van No Impact Week, bestelde ik bij de gemeente Den Haag zo'n groene compost-emmer. De gemeente doet officieel niet aan gescheiden inzameling, maar voor mensen die echt willen, maakt ze een uitzondering. Al snel kwam ik erachter dat het ding voor me werkte. Zonder al dat zwetende gft in je afvalbak, duurt het veel langer voordat de afvalzak mijn zonder-ramen-open-best-warme huisje moet verlaten (tel daar het plastic apart verzamelen bij op - erg licht om te vervoeren ook - en er blijft een wat zielig zakje restafval over).

Alles goed, zou je zeggen. Echter, ik bleek te lui om echt in de gaten te houden wanneer die groene emmer nou bij de straat kon, dus het ding werd voller en voller. En, er kwamen ook wat van die vliegjes. Al snel was de groene emmer de persona non grata van mijn steeds vriendelijker wordende dakterras.

Ooit was het de bedoeling om de bodem uit het ding te halen en er dan een echte compostbak van te maken. Wat wormen erin, klaar. Ook dat werd 'm niet. De moestuinvrienden raadden me aan er dan maar gewoon planten in te zetten, maarja, waarheen met de gft-resten?

Een bezoek aan de permacultuur-tuin op Madestein hielp. Daar zag ik hoe pompoenen groeiden in oude autobanden, en hoorde ik hoe pompoenen zelfs op composthopen groeiden. Thuis boorde ik met een in het gas verhitte spijker een gat onderin de groene emmer. Heerlijke gft-smurrie gaf mijn reukorgaan een volstrekt nieuwe ervaring. Gelukkig volgde er die dag een fikse regenbui. Op de gft-resten ging een laag aarde, erin gingen de pompoenstekjes die ik nog had staan.

Inmiddels zijn we een maand of wat verder. De plantjes, die de overgang van de kas/overloop naar het dakterras sowieso al wat onprettig vonden, moesten even wennen aan hun nieuwe habitat. Maar de laatste twee weken voltrekt er zich een ware groeispurt voor mijn ogen.

Vanochtend rolde ik mijn blauwe matje uit, groette meneer Muis, en stak mijn neus tussen rek en strek even in de groene emmer. En wat schetste mijn verbazing? Ook de pompoenzaadjes uit het gft-afval (van Sijns pompoensoep, en de pompoen/spruit-risotto!) zijn aan het ontkiemen (denk ik)! Nu maar hopen dat straks biologisch en niet-biologisch samen geen kindjes gaan maken, maar mooi is het wel.























Geen opmerkingen: