29 augustus 2010

'Groene oase' of 'Waar de courgette-dieven vandaan kwamen'

De enorme stortbuien die Den Haag troffen de afgelopen dagen hebben de tuin zo op het eerste gezicht weinig schade toegebracht. Komen de afwateringsgeulen, zoals vele mannelijke voorbijgangers de paden noemen, toch nog van pas. Ofzo.

Het groeit en groeit maar. Ook het gras verspreidt zich razendsnel. En hoewel het goed is als de kale bodem bedekt is, wil ik niet dat mijn heerlijke rode slakropje verdwijnt onder het woekerende groen. Vandaar mijn gang gisteren naar de ijzerhandel in de Reinkenstraat om aldaar een Gardenia tuinschaar met anti-kleef blad aan te schaffen. Daarna was gras verwijderen ineens stukken leuker.

Van de week was ik er ook eventjes. Een buurtgenoot die ik recentelijk een courgette gaf ('Ow, er groeien hier bonen! Wat ben ik toch een stadsmens!') had me gezien en haastte haar huis uit de tuin in. Ze gaf me een prachtige fles biologische fles wijn als dank. Ze vertelde me ook dat haar man jongetjes uit de buurt in de tuin had zien sjouwen met een reuze courgette. Dit werd later bevestigd door de buurvrouw van nummer 2. Zij had de jongetjes gevraagd wat ze aan het doen waren, waarop ze recht in haar gezicht hadden gezegd dat ze toestemming van twee meisjes hadden gekregen (Vicky!). Volgens de buurvrouw wonen de jongetjes gewoon op de Suezkade, en hebben ze het niet echt nodig.

Ik vind het allemaal wel mooi. Toch leuk dat buurtbewoners de tuin in de gaten houden, en zich druk maken als ze een boontje terugvinden op de brug ('Die rotjochies ook, ze slaan je bonen gewoon met stokken van het hek!'). De anti-krakers uit de andere helft van het pand zijn inmiddels vertrokken. De kunstenaar houdt zich voorlopig stil. Nog eventjes langer in het tuintje dus, hoop ik.




























Geen opmerkingen: