30 september 2010

Afscheid

De vorige keer schreef ik dat de kunstenaar maar niets van zich liet horen, maar het bord voor het pand op Laan van Meerdervoort 211 zei toch al een tijdje dat het einde eraan zat te komen. En daar was dan inderdaad de voicemail van de kunstenaar, een week of twee geleden. De anti-krakers moesten het pand verlaten, de kunstenaar moest uit zijn atelier. En ik uit m'n tuin.

Ergens was ik er niet zo rouwig om. De No Impact Week drukte, het afscheid nemen van TNT en de andere dingen die ik ook graag doe, vroegen de afgelopen weken zoveel energie, dat MyTuin er een beetje bij in schoot. Maar toch, ik wilde nog wel eventjes de laatste dingen oogsten. De laatste bonen voor het zaad voor volgend jaar, de snijbiet en de laatste courgettes. Ik besteedde nog een heerlijk middagje wat uurtjes in de tuin.

Het moment dat de mensen het pand verlieten veranderde eigenlijk weinig aan de tuin. Ik kon er nog gewoon bij, mijn slotje was nog niet verwijderd. Tot gisterenavond. Ineens was er een enorm hek om de tuin geplaatst. Ze gaan blijkbaar toch echt beginnen.

Ik maakte wat foto's, en betrad de tuin nog voor de laatste keer, want het hek was nog niet dicht. De zaadjes voor de rucola van volgend jaar & de chocolademunt voor op het dakterras. De buurtbewoonster die ik in juni haar buurmeisje hoorde vertellen over de kruiden in de tuin, vroeg me waar ik nu ging wonen "Ach kind toch".



















22 september 2010

Zomaar ineens..

... was daar in een discussie op LinkedIn de perfecte beschrijving van wat No Impact Week NL ook beoogt!

"Thema's, definitie en inzichten over duurzaamheid veranderen, de mentaliteit erachter is een constante. Het broodnodige brede draagvlak voor 'any' duurzaamheidsgedachte (de attitude/gedrag verandering van een grote groep) begint zeker met 'ontdekken en ervaren' en niet in de laatste plaats: de lol die dat proces teweeg kan brengen. Vroeg beginnen & veel fantasie gebruiken. Daar ligt een grote taak voor ouders en scholen. Het is leuk om zelf een plant te kweken, je goddelijk lekkere schooltuinmais op te peuzelen. Ga naar een boer te gaan om te kijken waar iets vandaan komt, proef samen (blind, want blinddoek is leuk) het verschil tussen fabrieksvoer en iets dat je zelf maakt. Informeren en faciliteren moet hand in hand gaan met enthousiasmeren en inspireren, dat is een beetje de formule die we bij Keet Smakelijk proberen toe te passen (maak van gezond duurzaam eten een feestje!) en gezien de reacties werkt dat heel goed. Ook qua nonfood: samen met je kinderen op technische ontdekkingsreis, samen dingen te repareren ipv meteen weg te gooien (de overwinning, het inzicht is goud waard - zelfs als het niet lukt leer je iets). En als tegenhanger van de merkengekte .... te gekke tweedehands kleren voor een prikkie vinden in een spannende winkel, die speurtocht... cool! ik ken geen kind die dat niet leuk vindt, er gaat een wereld voor ze open. De gehavende poten van een kapotte grofvuiltafel zagen, die je met z'n allen naar huis meesleept, en van het blad mooie lage loungetafel maken. Het verschil tussen leren en beleren is 3 letters: lol! Dat begrip moeten we misschien ook in die container gooien."

12 september 2010

Het hek van de Moerdijk

Afgelopen donderdag nam een collega afscheid. Op het prachtige landgoed Voorlinden in Wassenaar werden in de zaal waar hij 40 jaar gelden de toenmalige interne PTT HiPo-opleiding begon, speeches tot hem gericht. Zijn mooiste jaren bracht hij door in West-Brabant en Zeeland als rayonmanager. In de tijden dat de decentrale regelruimte nog stevig was, betekende die functienaam dat je min of meer zelfstandig ondernemer was. Pure nostalgie voor hen die het huidige besturingsprincipe Beleid Centraal Uitvoering Decentraal (BCUD) liever vandaag dan morgen in de bak met onherstelbare stukken zouden laten verdwijnen. "Als ik dan weer uit Den Haag kwam met een berg instructies, deed ik het hek van de Moerdijk achter me dicht en ging mijn eigen gang."

Het hek van de Moerdijk. Dat ken ik maar al te goed. Grappig idee dat de projectleider met wie ik ook mijn laatste project bij de post doe, jarenlang eindverantwoordelijk was voor de bezorging van de brieven die ik ontving van mijn penvriendinnen.

Gisteren at ik, na een fietstocht door de polders die Hooge en Lage Zwaluwe omringen, een ijsje bij wat wij vroeger 'Ad patat' noemden. Achter de snackbar staat het oude postkantoor van het dorp waar ik ooit mijn eerst Easy Blue rekening opende. Maar de tijden veranderen, en de post die mijn ouders ontvangen komt al lang niet meer via dit gebouwtje.

Een paar weken geleden nodigde een jongen met wie ik vorig jaar SynCity organiseerde me uit om op Open Monumentendag naar de molen in Hooge Zwaluwe te komen. Hij groeide op in 'Hooge', ik in 'Lage' en hoewel we allebei tennisten kenden we elkaar niet. Goede gelegenheid dus om de dorpen met tussenliggende polders weer eens goed te bekijken. Toch mooi hoe je de schoonheid na 10 jaar afwezigheid gaat waarderen.

En voor het eerst, echt, kwam de gedachte in me op dat ik, net als mijn collega, de andere kant van het hek van de Moerdijk misschien niet eens zo gek vind. Over 10 jaar ofzo.






























































































5 september 2010

De piloot en het meisje van de roze kasten

Er was eens een jongen, een klasgenoot op de middelbare school. De jongen met de rugzak hoog op zijn rug, met dat voor hem zo karakteristieke loopje. Hij pestte me bij handvaardigheid met de oudere ICT'er die toen mijn soort van vriendje was. Bij wiskunde B vertelde hij me dat hij voor de pilotenschool ging, buschauffeur in de lucht wilde hij worden. Op een bepaald moment had ik desondanks een oogje op hem. Later spraken we elkaar nog weleens, in de kroeg, of online.

Er was eens een meisje dat kwam hospiteren bij de Rapbelles. Een blond Tukkers paardenmeisje uit Hengelo, grote mond, prachtige ogen. Corpsballen voor de deur, harde beats door de gangen, heftige discussies. Het meisje van de roze kasten, was ze voor mijn vader. In de roze kasten hingen de oorbellen keurig gerangschikt aan een lint. Iedereen binnen haar blikveld, ware sociale lijm.

Eind januari 2006 vertelde ze me via msn dat ze op Curaçao een piloot had ontmoet. Het zal toch niet waar zijn, dacht ik. De foto van hem in Japanse yukata die hij me eerder stuurde, stuurde ik haar toe, en mijn vermoeden werd bevestigd. Een paar dagen later sloeg het noodlot toe, en het meisje belandde met zwaar hartfalen in het LUMC.

Na de initiële schok, vroegen de andere Leidse meisjes zich af of ze de piloot op de hoogte moesten brengen. De een zei van niet, er was immers nog niet gezoend ofzo. De ander zei van wel. Omdat ik naast het meisje de enige was die het nummer van de piloot had, stuurde ik hem een sms.

En zo gebeurde het dat de piloot het meisje weer ging bestoken met berichtjes, waarop het meisje reageerde. Enkele weken later bezocht hij haar in het ziekenhuis, en misschien was het daar wel dat de eerste kus een feit was.

Na talloze belevenissen samen, van IPB'end de wereld over tot pratend met doktoren-professoren, werden ze gisteren man en vrouw. Zelden ontwaarde ik zo'n mooie vibe tussen twee mensen, zelden zag ik twee mensen zo bij elkaar hun prachtige zelf zijn. Ik was hun ringenmeisje, een bijzondere taak op een waarlijk bijzondere dag.