31 januari 2014

Lekker ongezouten Stadmaker

In mei werden Christina en ik geïnterviewd door Roos Berendsen over Eetbaar Park. Meestal gaat het met dit soort interviews zo dat er dan een kort tekstje verschijnt dat inderdaad over jou gaat. Wel, inmiddels staat het interview online en dit is toch echt andere koek! Roos heeft er een uitgebreid verslag van gemaakt dat een haast woordelijke weergave geeft van dat wat wij vertelden. Hier en daar behoorlijk stevig, maar da's wel verfrissend, toch? :)

Het interview is hier in te zien.

27 januari 2014

Een beetje spijt

Twee weken geleden overleed mijn oom Rob, de zwager van mijn vader. Ik herinner me hem vooral van feestjes bij oma, toen zij nog leefde. Daar voelde ik altijd een klik met Rob, en veel nieuwsgierigheid naar zijn ideeën. Sinds oma dood is, zien de broers en zussen elkaar niet vaak meer. En als ze elkaar zien, ben ik er meestal niet bij. Zo gaan die dingen, zegt men dan.

Toch dacht ik er regelmatig aan de laatste jaren. Om langs te gaan in dat huis met al die beelden. En te luisteren naar verhalen over vroeger en over het leven. Om misschien zelfs een yogales bij Rob te nemen. Maar, hoe regelmatig ik tegenwoordig ook in geweldig Rotterdam kom, nooit ging ik bij hen langs.

En nu ik dit opschrijf, vind ik een mailwisseling met hem uit 2010. Hij mailde me om meer te weten te komen over Japanse zwaarden. Ik ging op onderzoek uit en mailde hem ook dat ik was geïnterviewd door de Boeddhistische Omroep over No Impact Week. In reactie daarop schreef hij deze waardevolle woorden:

"Tegen het grote krachtenspel van onze huidige wereldcultuur, kun je in principe niet op, het enige wat je te doen staat is te beginnen bij je zelf, en dit als voorbeeld uit te dragen in kleine kring, dat werkt, vooral als je zelf het levende voorbeeld bent van wat je uitdraagt."

"Belangrijk, blijf dicht bij je zelf, en bedenk dat met het vervullen van je begeerte, eerst echt het probleem ontstaat dat jou de boeien omdoet, en als een willoos slachtoffer vastzet in de huidige cultuur. Kijk om je heen, en zie!"

Op de een of andere manier was zijn 'Ben trots op je!!' aan het eind van zijn mail me veel waard.

In een kleine twee maanden werd een hersentumor hem fataal. Bang voor de dood was hij niet, tijdens de uitvaart werd een aantal keer gezegd dat hij had gezegd nieuwsgierig te zijn.

De dienst vond plaats in de prachtige zaal van Hofwijk in Rotterdam. Het was overvol, veel van zijn, gelukkig fitte, yoga-studenten moesten staan. Terwijl vijf mensen spraken en we een mantra zongen, waar ik na wat onwennigheid volledig in mee- en opging, lag het lichaam van Rob in doeken gewonden voor in de zaal op een baar tussen vele bloemen.

Robs vriend Erwin Kompanje sprak een rede uit die het midden hield tussen een college over de dood en een afscheidswoord. Zijn visie op verbintenissen tussen mensen, hoe die je vormen en hoe ze over gaan raakte me, veranderde mijn blik.

"Een relationele, zelf gekozen, verbintenis vormt doorgaans een positieve aanvulling op de eigen levens. Je gaat een verbintenis aan met een andere ziel waardoor jezelf een beter, vollediger, krachtiger en gelukkiger mens kunt worden. De ander kan jouw eigenschappen bevestigen en versterken en aanvullen en jij die van de ander. De ander kan de zin van jouw bestaan ook bekrachtigen en bevestigen en andersom. In de nabijheid zijn van iemand waarmee je een verbintenis hebt maakt wederzijds gelukkig. We zoeken dit soort verbintenissen dan ook op en als we ze gevonden hebben onderhouden we ze door regelmatig bij elkaar te zijn. Ik had zo’n verbintenis met Robert. Over het algemeen geeft een verbintenis tussen twee mensen die ontstaan is vanuit vertrouwen rust, neemt angst weg en geeft geborgenheid en zekerheid. Een kostbaar bezit."

"Verbintenissen geven ons leven dus zin. Zij vormen een reden om te bestaan en de reden om voort te bestaan. Zit daar dus de pijn na een overlijden? Een deel van de zingeving is weggevallen! Als verbintenissen die wij aangegaan zijn vervallen zijn vervalt de zin van ons leven. Zoals de schrijver Maarten Toonder aan het einde van zijn leven, ontdaan van al zijn geliefden, vrienden en dierbare bezit, zei; Ik ben volledig onthecht'. Een onthecht leven heeft voor het individu geen zin meer. De dood is dan echt een bevrijding."

Na de dienst was het overheersende gevoel spijt. Spijt dat ik deze bijzondere man niet echt gekend heb. 

22 januari 2014

Eik en Cypres

Het boek 'De Profeet' van Kahlil Gibran kreeg ik ooit van een vriendin. Sindsdien is het een belangrijk werk in mijn leven. Een tijdje geleden vroeg ik kunstenaar Marjolijn Zwakman om van het hoofdstuk 'Over het Huwelijk' een tekening te maken. Zo word ik elke dag aan de voor mij zo belangrijke principes herinnerd, gewoon in m'n woonkamer.

Kijk op de site van Marjolijn voor haar andere werk en projecten.

19 januari 2014

Pieterpad - Van Braamt naar Groesbeek

Pieterpad, o Pieterpad
Wat kom je toch langs mooie plekjes
Ook dit keer weer
Daar in het Oosten
Waar de Rijn ons land binnenstroomt

Treurig, treurig Doetinchem
Maar omdat in de regen wachten op de bus ook niets is
Wandel ik de stad in
Rond de kerk ontvang ik een plensbui
En laat ik me verrassen door de gedichten

De rijke bossen tussen Braamt en Groesbeek
Worden in hun winterrust verstoord
Door vaderlands natuurbeheer
Die wel, die niet
Paden veranderen in survival-routes

De route volgt de grens
Hoch Elten, Spijk, Leuth, Zyfflich
Het enige dat ons nu van de Duitsers scheidt:
Akker/berm, akker/sloot
Met grenspalen als herinnering aan roeriger tijden

Het is eigenlijk niet bij Lobith, maar bij Spijk
Dat de Rijn de grens overschrijdt
Lobith ligt niet eens aan het water
Spijk is een 'Kern met Pit'
Maar de pit lijkt ver te zoeken

Na de lange Spijksedijk
Bij de scheepswerven van Tolkamer
Stuit ik op het mooie Tuindorp
Een dame babbelt graag met vreemden
'Da's toch de jus op het leven'

Het is enkel een voetveer
Dat de Achterhoek hier met het Nijmeegse achterland verbindt
Direct proef je een verschil
Op de Zuidoever is het rijker, levendiger
De Rijn als echte grens