26 november 2014

Zendstation

Hoewel de publieken
Steeds een beetje meer
Beginnen te lijken
Op John de Mol
Klinkt dit zendstation
Nog graag als 1, 2 of 3

Naast genieten
Want dat mag best
Is verheffing
Dat wat centraal staat
Samen groeien
Zo te zeggen

Dit zendstation
Stuurt liefde
En verwacht groei
Komt die voeding niet
Dan krijg je net als bij de publieken
Korting op subsidies

Zeker de winter
Als de rust wat wederkeert
Is de tijd om net als de boeren
Te bouwen aan je eigen (t)huis
Net zoals in de bodem
Humus zich juist dan vermeerdert

Noem het elitair
En misschien wat naïef
Maar net als op het land
Is slecht zorgen voor Humusje
Inmiddels
Zo onaantrekkelijk

Gaat heen
En verhef uzelve
Klinkt de roep
Van dit zendstation
Dat zelf ondertussen ook
Stevig aan het (ver)bouwen is

22 november 2014

Samen met jezelf

Net dit plaatje op m'n bureaublad gezet. Gepikt van de site van The Optimist. In dat blad las ik vanavond het artikel 'Samen met jezelf', dat hier online te vinden is.

In 2007 schreef ik het stukje 'Kan jij nog alleen zijn met je gedachten?' en tot op de dag van vandaag blijft het elke keer weer een stap om me af te sluiten. Terwijl ik weet hoe weldadig het altijd is.

Het artikel in The Optimist geeft een aantal mooie inzichten. O.a. over waarom het voor veel mensen nodig is om alleen te wonen en over het belang van langere periodes van afzondering om zo tot diepere inzichten te komen. Mooie quote van Osho: 'Wie zich van binnenuit vult, merkt tot zijn verrassing dat zijn vermogen om zich met anderen te verbinden aanzienlijk toeneemt.'

De laatste dagen fantaseer ik over een voettocht naar Rome. Misschien ga ik dat wel doen in mijn sabbatical in 2015. Het Pieterpad doortrekken naar de St. Pieter. Wie weet.

17 november 2014

Jij de wereld

Daar sta je dan
Jij de wereld
Hoe nu verder?
Is er een weg?

In het groot 
En in het klein
Gewoonte, schuld, verplichting
Kramp, kramp, kramp

Inmiddels zeggen alle meters
Dat het anders moet
Het lichaam dat ons huis is 
Wil dit niet meer

Maar hoe, maar hoe?
Hoe maak ik het anders?
En moet het echt?
Het gaat toch best wel nog?

Er is een antwoord
Er zijn antwoorden
Bij anderen
En in jezelf

De crux is vertrouwen
In dat loslaten, verstoren
Iets oplevert
Dat ook goed is, beter

Laat los
Laat de chaos
Wij, ik, de wereld
Zullen dankbaar zijn

7 november 2014

Volle maan

Een maancyclus geleden
Keken we
Na onze avond met de wonderlijke broeders
En de lawaaierige treinen
Allebei naar de volle maan

Hij was toen nog feller
Alsof er iets mis was
We stuurden elkaar foto’s
En je zei me
Dat ik m’n ramen moest wassen

Nu is de volle maan er weer
Even hoog in de lucht
Maar ik kan je niet appen
M’n ramen zijn nog net zo vies
Verder is alles anders

6 november 2014

Duurzaamheid als naastenliefde

Het Apostolisch Genootschap
Begin dit jaar kwam ik via een bijzonder iemand terecht bij het de Haagse afdeling van het Apostolisch Genootschap. Ik was verbaasd en verblijd over het treffen van een religieus genootschap dat zo de taal van deze tijd spreekt. De thema’s die werden behandeld spraken me aan, hun Godsbeeld klopte met het mijne (God als liefde, en wij hebben als mensen steeds weer de keuze om te kiezen tussen liefde of haat/angst) de teksten van de liederen raakten me en het gemeenschapsgevoel was als een warm bad. Dat de diensten om half tien beginnen, was wonderlijk genoeg geen bezwaar.

Mooie bijkomstigheid was dat het prachtige gebouw van het ‘ApGen’, vlak achter Eetbaar Park Zuiderpark ligt, aan de Haagse Loevesteinlaan. Normaliter kom ik daar op de zondagse tuindagen gehaast rond enen aanzetten, maar nu werd het zo dat ik na een dienst rustig door Zuiderpark en kruidentuin naar Eetbaar Park wandelde en nog nadenkend over het in de dienst geleerde, geheel ontspannen en geestelijk verkwikt Eetbaar Park klaarmaakte voor de tuinmiddag.

Zoals dat gaat raak je natuurlijk ook aan de praat enzo. De leden van het ApGen vonden het maar al te mooi dat ik de groene achterbuurvrouw bleek te zijn, al was de achtertuin bij veel broeders en zusters volledig onbekend.

Fête de la Nature
Na een paar weken hoorde ik er wat zoemen over Fête de la Nature, het weekend eind mei dat dit jaar voor het eerst in Nederland georganiseerd zou worden. O.a. door het Natuurcollege. Doel was een bottom-up beweging creëren waarin mensen met een zelfbedachte activiteit anderen konden betrekken bij de natuur. Het Haagse Apostolisch Genootschap bleek grootse plannen te hebben voor Fête de la Nature en zocht nog een locatie voor de buitenactiviteiten. Dus toog ik ergens in april na een dienst met het groepje organisatoren naar Eetbaar Park en liet ik hen onze tuin en de omliggende tuinen zien. De locatie bleek perfect en al pratende deed zich ook nog een mooi staaltje synchroniciteit voor toen bleek dat een van de heren die ik een rondleiding gaf naast lid van het landelijk bestuur van het Apostolisch Genootschap, ook nog eens de vader van een nieuwe goede vriendin bleek te zijn.

Op deze manier raakte ik betrokken bij de thema’s ‘duurzaamheid’ en ‘verbinding met natuur’ binnen een religieus genootschap waarin ‘naastenliefde’, ‘medemenselijkheid’ en ‘verbinding met jezelf’ nagestreefd worden. Waar voor mij de trits verbinding met jezelf, de ander en het natuurlijke systeem waar we onderdeel van zijn de basis vormt voor een duurzame levensstijl (zie voor een uitleg bijvoorbeeld deze presentatie), was ik er tijdens de diensten van het ApGen al achter gekomen dat men ‘duurzaamheid’ toch wat ongemakkelijk vond. Meedoen met Fête de la Nature was voor de initiatiefnemers een manier om de dialoog en de bewustwording hierover te vergroten.

Fête de la Nature Zuiderpark op 25 mei was prachtig, een waar feestje. Maar, hoe de thematiek van het feest tijdens de eredienst van het ApGen aan bod kwam, was voor mij teleurstellend. Waar in de missie van het Natuurcollege ‘verbinding met natuur’ de kern is, werd dit niet overgenomen door de voorganger, die het hield bij ‘verwondering over natuur’. En, het testament van Wubbo Ockels werd enkel aangehaald voor wat betreft zijn pleidooi om weer te gaan geloven in de mens, ‘we kunnen het samen oplossen’. Hierbij liet de spreker na te noemen dat de kern van Ockels’ opdracht is dat we onszelf weer moeten gaan zien als onderdeel van het systeem van de natuur en dat dát de voorwaarde is voor het realiseren van de duurzame transitie.

Een prachtig gesprek op Eetbaar Park
Voor Prinsjesdag was het landelijk bestuur van het Apostolisch Genootschap in Den Haag en ik had de eer om een rondleiding te geven op Eetbaar Park Zuiderpark. We spraken weinig over plantjes en veel over de wijze waarop we met onze stichting mensen proberen mee te nemen in de verbinding tussen mens en natuur middels systeemdenken en permacultuur. Mijn gasten leerden mij over ‘Verwondering, Verbinding & Verantwoordelijkheid’ – een mooie manier om over duurzaamheid te spreken.

Ik deelde ook mijn teleurstelling over de Fête de la Nature-eredienst met hen. De voorzitter van het landelijk bestuur, Apostel Bert Wiegman, herhaalde daarop iets dat een lid van de Haagse afdeling me na afloop van de eredienst ook al vertelde, dat je een grote terughoudendheid moet hebben in het voorschrijven van bepaald gedrag aan mensen. Omdat je nooit precies weet wat de situatie van die persoon is en in wat voor aarde je voorschrift valt.

Duurzaamheid = Naastenliefde
Hoeveel hier ook voor te zeggen is, ik ben het er niet mee eens. Om te beginnen is er een verschil tussen ‘verbinding met natuur’ en het ‘prediken van duurzaamheid’. Het eerste werkt zingevend, het maakt je als mens onderdeel van iets. Voor veel mensen in onze cultuur is het echter ook iets zweverigs dat riekt naar bomen knuffelen. Of het is iets waar een taboe op rust, omdat het ons dierlijk maakt of ons herinnert aan onze sterfelijkheid. Het voelen van verbinding met natuur zorgt in mijn overtuiging voor nadenken over je eigen gedrag t.o.v. natuur en maakt het verduurzamen van je consumentengedrag een logische vervolgstap. Dus niets geen gepredik.

Toch is er inmiddels, gezien alle milieuproblemen die steeds prangender worden, ook wel iets te zeggen voor het ‘prediken van duurzaamheid’. Ik zou hier een pleidooi willen doen om dit gelijk te scharen aan het ‘prediken van naastenliefde’ of 'Heb uw naaste lief zoals uzelf', dat in christelijke kerkgenootschappen gemeengoed is. Iemand (en jezelf!) een bepaald gedrag voorschrijven heeft namelijk meer en meer iets te maken met het beschermen van onze directe leefomgeving. En met het beschermen van de leefomgeving van onze kinderen. Duurzaamheid gaat daarmee over het liefhebben van jezelf en de mensen die lief zijn.

'Heb de natuur lief zoals uzelf'
‘Verbinding met natuur, met de ander en met jezelf’ is de rustige manier om via bewustwording te geraken bij verduurzaming van onze maatschappij. Inmiddels is het gezien de urgentie van de milieuproblematiek (klimaatverandering, grootscheeps verlies aan biodiversiteit, de impact van onze vlees-verslaving, verlies aan bodemvruchtbaarheid, etc.) de vraag of er niet iets meer gepredik nodig is. Gedoseerd, en met in achtneming van de situatie van de ander. Uit naastenliefde.

Ondanks mijn scherpte op dit onderwerp, kijk ik met enorm veel plezier en waardering terug op mijn kennismaking met het Apostolisch Genootschap. Ik denk dat het een club is die met haar boodschap en cultuur voor veel mensen in de maatschappij een zeer welkome aanvulling op hun leven zou kunnen zijn. Ikzelf haper inmiddels wat harder op zondag half 10, en dat vind ik elke week zonde.

5 november 2014

Standing on the shoulders of giants

Jeminee, dat wil ik bij hem! (En ja, ik weet het, aanbidding is nooit een goed plan....)
 

1 november 2014

Je weet niet waar je liefde toe leidt

Ik was van de week op een natuur-retraite in Drenthe. Twee dagen bedoeld om professionals uit de natuur- en duurzaamheidswereld (nog) sterker in hun schoenen te laten staan. Tijdens deze dagen werd heel duidelijk dat het pad dat je privé bewandelt en de lessen die je daar leert vaak ook hun weerslag (kunnen) hebben in je professionele ambities. En andersom natuurlijk.

Op de eerste dag werd ter bemoediging het liedje 'Only Time' van Enya gedraaid. Het is een nummer dat ik natuurlijk wel kende, maar de tekst had me nooit bereikt. De boodschap die we eruit meenamen is dat je nooit weet waar een handeling, privé of professioneel, uiteindelijk toe leidt. En dat alleen de tijd dat uit zal wijzen. Het gaf me vertrouwen in deze roerige tijden waarin de echte resultaten en gevolgen van mijn en ons handelen niet altijd direct zichtbaar zijn in de wereld.