20 december 2014

Hoeksche Waard, o Hoeksche Waard

Vaak fantaseer ik over een dijkhuisje in de Hoeksche Waard, dat prachtige eiland ten zuiden van Rotterdam. Mijn tante is er huisarts en vroeger gingen we vanuit Brabant vaak naar Alcazar. Niet dat ik de Hoeksche Waard toen al mooi vond, nee. Maar ik had er wel mijn eerste vriendje. Hij was keeper bij VV Puttershoek.

Mooi ging ik de Hoeksche Waard pas vinden toen ik er een cursus Ambassadeurs van het Landschap voor IVN mocht organiseren (zie deze link naar onze oude (!) site). Met 25 recreatieondernemers crossten we in een veel te grote bus over de smalle dijken van het eiland en ik vond het prachtig. Zeker na de liefdevolle woorden van oud-voorzitter van het Hoekschewaards Landschap, Joost Kievit, over de natuur op het eiland, was ik verliefd. Er was geen ontkennen aan.

Tijdens de presentatie die een van de cursisten aan het eind van de cursus gaf vertelde ze over een magisch moment met de natuur toen ze op een vlonder lag in Ambachtsheerlijkheid Cromstrijen. We hadden slechts vanuit de bus vanaf een dijk naar dit gebied gekeken, dus ik kende de plek die ze bedoelde niet. Maar ik wilde er wel heen, naar het vlonder in Ambachtsheerlijkheid Cromstrijen. Die naam alleen al, Ambachtsheerlijkheid Cromstrijen - dat klinkt toch fascinerend!

Maar goed, de Hoeksche Waard is met het OV al behoorlijk onbereikbaar en de Ambachtsheerlijkheid al helemaal. 35 minuten lopen vanaf een halte waar je alleen maar kan komen met de belbus. Ik neem graag OV-drempels, maar deze was me iets te hoog. Daarom heeft het sinds voorjaar 2011 tot vandaag geduurd voordat ik voet zette op deze gronden. Erheen gereden met een MyWheels-auto. Waarom vandaag? Omdat ik wilde wandelen, de Ambachtsheerlijkheid opzocht op Google Maps en er, jawel, een foto verscheen van een vlonder.

En jeminee, wat was het mooi. Scheuren over smalle dijkjes in een Eco-Clio (met begrenzer!), in de harde wind toch helemaal het vlonder op, besproeid worden door de golven van het wilde Hollands Diep, genieten van de kleuren van het landschap, wat een heerlijkheid! Ow, en de Ambachtsheerlijkheid Cromstrijen bleek helemaal geen natuurgebied, maar een echt landbouw-gebied. Het vlonder ligt in de Oosterse Bekade Gorzen, een stukje deltanatuur ten oosten van Numansdorp dat pas een paar jaar bestaat. De buitendijkse akker die ervoor heeft moeten wijken was wel onderdeel van de Ambachtsheerlijkheid.

Van de zomer ga ik op een mooie dag eens een half uurtje op het vlonder liggen, kijken wat er dan gebeurt....

PS Foto's staan ook op m'n Facebook-pagina.