26 december 2015

August en het schaap

M'n ouders gaan naar het kerstspel van m'n neefje in Puttershoek, ik ga met vriend August naar de prachtige Oosters Bekade Gorzen bij Numansdorp. August loopt los en gaat braaf achter z'n balletje aan. De hond van het stel dat de enorme spruiten op de akker rechts bewondert vindt hij niet boeiend.

Ineens spot hij de schapen op de dijk links aan de andere kant van de steile sloot. Na een korte twijfel vergeet hij z'n bal en springt de sloot over. Rennende schapen op de dijk, met ertussen een niet luisterende August. Ik ren erachter aan en pas als hij een schaap de sloot in heeft gejaagd luistert hij. Ik zet 'm vast aan het hek langs de akker en moedig het schaap aan om op de kant te klimmen. Wat het niet doet.

Een verdronken schaap op m'n geweten op Eerste Kerstdag notabene, ik dacht het niet. Schoenen uit, sokken uit, broek uit, door de brandnetels de sloot in. Maar het schaap is inmiddels drijfnat en loodzwaar, en ik krijg er geen beweging in. En verder dan m'n bovenbenen het water in lijkt me ook niet zo'n strak plan. De mensen van de spruiten staan te kijken, maar de man peinst er niet over om me te komen helpen.

Dan verschijnt er een lange man die ik, inmiddels enigszins wanhopig, vraag om me te helpen. Hij vraagt waarom de spruitenman dat niet doet. Geen idee, zeg ik. Hij springt met zijn lange benen over de sloot en pakt het schaap vanaf de steile kant vast, ik geef haar ook nog een flinke zet vanuit het water en goddank blijkt ze niet zo levenloos als ik dacht en klimt ze met een flink tempo de kant op.

Ik klim ook het water uit en laat een traantje van de schrik. De man met de lange benen legt z'n hand op m'n schouder en zegt dat ik het goed gedaan heb. Een stukje verderop waar de sloot smaller is, steken we 'm over en klimmen we terug naar het pad. De man vindt het toch een wat ongemakkelijke situatie geloof ik, en neemt afscheid.

August heeft ons de hele tijd vanaf het pad piepend gadegeslagen. Ik droog mezelf af met m'n t-shirt en ga stinkend van de sloot m'n kleren weer in. Zonder de Oosters Bekade Gorzen gezien te hebben loop ik met August kort aan de lijn terug naar de auto. Hij is nu fan van schapen, want ik kan 'm er maar net van weerhouden een stukje verder over een hek te springen en achter de volgende kudde aan te gaan.

Terug in Puttershoek is m'n vader vooral trots op hoe goed August toch kan springen. En ik, ik ben dankbaar voor de man met de lange benen met wie ik het schaap redde. De talloze brandnetel-brandjes op m'n huid heb ik er graag voor over.... :)

Precies een jaar geleden bereikte ik de Oosters Bekade Gorzen wel, kijk hier voor het verslag 'Hoeksche Waard, o Hoeksche Waard.' 

24 december 2015

Haagse Engel

Op Kerstavond mocht ik tijdens de kerstnachtdienst in de Grote Kerk in Den Haag als Haagse Engel gevleugelde woorden spreken over duurzaamheid. Mij was gevraagd om het donker te schetsen en van daaruit naar het licht te gaan. 

Het was erg bijzonder om in deze prachtige kerk voor dit grote publiek te spreken, maar gaandeweg mijn verhaal voelde het wel alsof het een beetje té donker werd. Alsof ik in mijn verhaal het donker en het licht niet goed in balans bracht. Achteraf realiseerde ik me dat dat natuurlijk ook klopt met de werkelijkheid. Er zijn tekenen dat de duurzame transitie op gang begint te komen, maar helemaal 'in het licht' zijn we nog niet. 

HET DONKER

Het daglicht, kan mijn gedrag het daglicht verdragen?
Ik doe het elke dag de hele dag, elke dag maar weer, iedereen doet het. Vaak met de beste bedoelingen. 
Maar kan mijn gedrag het daglicht wel echt verdragen?

Durf ik wel écht eerlijk te kijken naar de gevolgen van mijn dagelijkse keuzes. 
  • De gevolgen voor het klimaat, dat grondig gaat veranderen door de enorme CO2-uitstoot van de olie, kolen en gas die ook voor mij verstookt worden, 
  • De gevolgen voor de zeeën, die ook voor mij worden leeggevist en waar ook mijn plastic troep in belandt,
  • De gevolgen voor de bossen, die ook voor mij worden gekapt zodat de koe die ik eet zijn maaltje soja kan krijgen,
  • De gevolgen voor alle andere levende wezens, die ook voor mij in hun vrijheid worden beperkt omdat ik en de mijnen zoveel ruimte nodig hebben,
  • De gevolgen voor de ander ver weg, die ook door mijn manier van het inrichten van de wereldeconomie wordt betrokken bij een systeem dat naast goeds ook veel slechts brengt,
  • De gevolgen voor de ander dichtbij, die maar beter kan passen in mijn systeem en anders niet meedoet of niet zo welkom is,
  • De gevolgen voor mijzelf, die maar werkt en werkt, koopt en koopt en gaat en gaat, en onderwijl de dingen ziet vérgaan die een mensenleven echt waarde geven
Kan dit gedrag het daglicht verdragen?
Kunnen we onszelf, de minder gefortuneerden in onze nabijheid, de mensen in ontwikkelingslanden én ons eigen nageslacht nog wel recht in de ogen kijken? 
We prediken naastenliefde, en doen alsof dat enkel gaat over aardig zijn voor de ander.

Dit, terwijl deze tijd bol staat van verwijdering.
Verwijdering van onszelf en van wat echt goed voor ons is.
Verwijdering van de ander en hoe we daar echt voor willen zorgen en ons ermee willen verbinden.
En, verwijdering van het natuurlijke systeem waarin wij leven én sterven.

HET LICHT

Het mooie is dat steeds meer mensen willen dat het tij keert. En dat we steeds meer tekenen zien van dat dat ook daadwerkelijk gebeurt. Het is nog niet zoveel in het nieuws, maar als je daarachter gaat zoeken zie je veel mooie berichten over mensen die het anders willen én doen. 

Nog belangrijker, als je in je directe omgeving gaat kijken zijn er dingen waar je zelf gewoon aan mee kan DOEN. Waar ook U in actie kan komen, of misschien al bent.
  • Denk aan buurtmoestuinen, energiecoöperaties, kledingruilfeestjes, Repair Cafés en voedselcollectieven - waar samen gewerkt wordt aan fysieke en sociale duurzaamheid. 
  • Denk aan de ondernemers die de oplossingen voor de totstandkoming van een circulaire economie al ontwikkeld hebben en die wachten op klanten. 
  • Maar denk ook aan het doen van je boodschappen bij lokale middenstand én aan minder gaan werken zodat je kan investeren in je lokale, sociale omgeving en kan gaan delen in plaats van kopen.
  • Denk aan de prachtige natuur die Den Haag heeft, waar je je aan kan laven en die je kan helpen beschermen.
  • Denk aan alle plekken van bezinning, de yoga-studios en de mindfulness-activiteiten die je helpen de relatie met jezelf te versterken. 
  • Denk aan de politieke partijen die ook op systeemniveau schakelaars om willen zetten ten behoeve van de duurzame transitie.
  • Denk aan de rol die de kerk zou kunnen spelen op het vlak van bewustwording over verwijdering en verbinding. 
Zo bouwen we een samenleving die bol staat van IK en HEBBEN om naar eentje die gaat over WIJ en ZIJN. 
Een samenleving die écht goed is voor mij, voor de ander én voor de Aarde.
Dat is een samenleving waarin het licht echt mag schijnen, een samenleving waarvan ík onderdeel wil zijn.
Foto: Hanneke Laura

2 december 2015

Climate Miles sponsors, bedankt!!

Derde dag thuis, terug uit Parijs van de Climate Miles, alles is opgeruimd, tijd voor de administratie! En, een heel mooi bedrag opgebracht door de lieve sponsoren van mijn wandeltocht :) Zie hier de oproep die ik daarvoor deed. Net ruim 1000 euro overgemaakt naar Urgenda voor het belangrijke werk dat deze organisatie doet! Wil je Urgenda ook steunen? Dat kan via deze link.

Lieve sponsoren, dank voor jullie steun!

Brigit Kuypers
Cees Bongers
Foto: Hans Duran
Elske Boerwinkel
Eva Vrouwe
Frank van den Bos
Gerard van den Ende
Grad Jansen
Ingrid Leijten
Jan Jaap Bongers
Jan Vriesinga
Jelle de Jong
Joke Hermsen
Laura van Geel
Leonie Thush
Linda Telleman
Marielle Selser
Matthijs Groeneveld
Nelleke Okkerse
Noortje Witte
Rene Wagenaar
Rutger Henneman
Ruud & Edith Eerhart
Suzanne Eerhart
Ton & Ria Meurs
Wouter Spekkink
Xavier San Giorgi

1 december 2015

Terugblik op de #ClimateMiles: Back to normal, in actie!

De vraag naar het gat
Nu ik na een maand op een geweldig mooie en leuke wijze aandacht vragen voor een daadkrachtige aanpak van het klimaatprobleem weer op mijn tweedehands zwart/bruine stoeltje aan mijn tweedehands witte tafel in mijn met 14 andere mensen gedeelde huis op mijn MacBook Air (11 inch, nieuw gekocht) zit te typen, denk ik na over wat iedereen me vraagt de afgelopen dagen: 'Val je niet in een enorm gat nu?'.

Het antwoord op de vraag
Het antwoord is NEE. Want hoe mooi de Climate Miles bubbel ook was, hoe ik ook genoten heb van hoe mensen genoten van mijn routes, hoe ik ook de groei van de gemeenschapszin in de groep heb mogen ervaren en hoe tof het is als je bijna elke avond met je neus op tv bent, ik was eerlijk gezegd erg blij om terug naar huis te gaan. Ik had enorme zin na al die bewustmakerij om me weer te gaan wijden aan het andere aspect van de duurzame transitie. Het DOEN.

Wat waren we nou eigenlijk aan het doen op dat pad naar Parijs?
Ja, want hoewel er heel veel fysieke inspanning bij nodig was, gingen de Climate Miles voor mij toch grotendeels over bewustwording. Een stukje bij mezelf: ik leerde veel over mijn rol in zo'n groep en hoe dat zich tot de rollen van anderen verhoudt, ik leerde over hoe anderen zich tot duurzaamheid verhouden, ik leerde wat nieuwe dingen over de duurzame transitie in verschillende sectoren & ik leerde hoe mijn lichaam eigenlijk verrekte sportief is. Andere deelnemers hebben hun eigen persoonlijke lessen, hoop ik.

Als collectieve inspanning echter, gingen de Climate Miles voor mij over twee vormen van bewustwording bij het bredere publiek.
  • Bewustwording over bestaande oplossingen: Aan de wereld laten zien welke oplossingen er al bestaan voor de duurzame transitie: Alle technologische innovaties zijn er, we hoeven ze enkel te gaan implementeren. Hierbij waren de Urgenda Walkshows en de 'Mijlpalen voor Parijs'-items van NPOgroen onwijs nuttig. 
  • Bewustwording over dat actie op systeemniveau nodig is: Een boodschap naar de wereldleiders, dus ook naar ons eigen kabinet, sturen dat er op hoger niveau schakelaars om moeten worden gezet die de duurzame transitie bevorderen i.p.v. tegenwerken. Denk hierbij aan beleid & regelgeving op het gebied van duurzame energie, duurzame landbouw, circulaire economie, etc. Hierover gingen onze #EarthtoParis-berichten, hierover ging de tekst op mijn rugzak en hierover ging ook mijn Brief van een Wandelaar aan MP Mark Rutte. 
Cirkel van Invloed & Cirkel van Betrokkenheid
En dat brengt me tot Stephen Covey, jawel die van dat boek 'The 7 Habits of Highly Effective People'. Dat leert ons dat je als mens dingen hebt waar je echt invloed op kunt uitoefenen, en dat er dingen zijn waar je je betrokken bij voelt, maar waar je weinig directe invloed op hebt. Volgens Covey is het zaak om niet teveel energie te steken in de Cirkel van Betrokkenheid en je te focussen op het groter maken van je Cirkel van Invloed. 

Mijn rol
Mijn persoonlijke invloed op het duurzame gedrag van anderen en het duurzame beleid van wereldleiders is beperkt. Toch ben ik ervan overtuigd dat het belangrijk is om hier een deel van mijn energie in te steken. Daarom deel ik online over mijn activiteiten, daarom stem ik op een politieke partij die staat voor mijn idealen en daarom liep ik de Climate Miles naar de klimaattop in Parijs.   

Maar ik zie het ook als een valkuil van deze tijd om teveel bezig te zijn met zaken in onze Cirkel van Betrokkenheid, zaken waar we niet direct invloed op hebben. Onze sterk ontwikkelde hoofden kunnen in korte tijd veel van dat soort zaken behapstukken en er een mening over vormen & uiten. De echte uitdaging zit hem wat mij betreft in het daadwerkelijk realiseren van concrete, fysieke verandering, daar waar ik invloed heb. Het realiseren van die verandering gaat veel trager dan mijn hoofd het wil, het lichaam en de bijbehorende fysieke wereld opereren immers in een andere versnelling. 

Geen gat
Je stem laten horen en het concrete doen - het moet allebei. Na lange tijd van het eerste - bij IVN & Groen Dichterbij ter bevordering van de connectie tussen mens & natuur en tijdens de Climate Miles ter bevordering van bewustwording over het hoe van de duurzame transitie, is het nu tijd voor meer aandacht voor het tweede, in de lijn van wat ik deed bij Eetbaar Park. Daarom ervaar ik geen gat op dit moment, maar juist een reikhalzend uitzien naar mijn nieuwe baan als regiocoordinator Rotterdam bij Rechtstreex

Het concrete doen, het concrete bouwen aan de duurzame transitie - benieuwd hoe ik het ervan af ga brengen :)

30 november 2015

One month of #ClimateMiles pics!

Climate Miles 2015

29 november 2015

27 november 2015

Mijn #ClimateMiles Brief aan Mark Rutte


Beste Mark,

In m’n studententijd in Leiden droomde ik zelfs nog weleens over je, maar sinds je premier bent gebeurt dat niet meer.

Het lijkt er soms op dat je niet ziet dat de wereld om je heen verandert, dat er steeds meer mensen zijn die hun leven willen inrichten vanuit WIJ en ZIJN in plaats van vanuit IK en HEBBEN. Mensen die er vanuit hun individuele vrijheid voor kiezen om de verbinding aan met zichzelf, de verbinding met anderen en de verbinding met het systeem van de natuur aan te gaan. Dit klinkt jou als rationele man wellicht wat overmatig zweverig in de oren, maar het komt er gewoon op neer dat deze mensen goed voor zichzelf en hun omgeving zorgen en het belangrijk vinden ook wat over te laten voor mensen elders en toekomstige generaties. Als consument willen ze duurzame keuzes maken en als burger kunnen zij tegen een stootje, stootjes die klimaatverandering hoe dan ook gaat brengen, al was het maar in de vorm van klimaatvluchtelingen. Ze schuiven niets door, maar nemen hun verantwoordelijkheid.

Ik dacht dat jij daarvan hield.

Beste Mark, net als jij vind ik dat elk mens de vrijheid zou moeten hebben zijn pad op eigen wijze te bewandelen. En ik vertel je dit dan ook niet omdat ik vind dat je je moet gaan bemoeien met individuele keuzes van mensen. Ik vertel je dit omdat ik vind dat de regels die onze maatschappij ordenen, de regels die jij als politicus maakt, vaak dat wat mensen echt willen tegenwerken. Ze verleiden ons tot IK en HEBBEN, en brengen onszelf en de Aarde schade toe.

Jij kan die grote systeemzaken aanpakken, jij kan op dat niveau de verandering in gang zetten.

Ik ben blij dat je toch naar de klimaattop gaat, Mark. En ik hoop dat je daar doet wat echt nodig is. Wij doen wat wij kunnen doen, doe jij wat jij kan doen?

Kijk hier voor de brieven van andere Climate Miles wandelaars & hier voor alle Climate Miles filmpjes.

In november loop ik met Urgenda de Climate Miles naar de klimaattop in Parijs om zo aandacht te vragen voor klimaatverandering en een daadkrachtige aanpak daarvan. Via mijn blog en social media doe ik verslag van de tocht. Wil jij mij, maar vooral Urgenda financieel ondersteunen? Sponsor dan 1 of meerdere kilometers van mijn Climate Miles. Kijk op http://bit.ly/RachelleClimateMiles voor alle info!

17 november 2015

Waarom ik wandel

Ik weet nog goed dat ik in de zomer van 2012 in het Groningse Winsum een geweldig gesprek met een lokale kroegbaas had. Ik was die ochtend net in Pieterburen begonnen met het Pieterpad en mijn benen deden pijn. Even later lag ik naast de trekkershut op de plaatselijke camping waar ik die nacht zou verblijven op een watertrampoline. Daar bedacht ik me dat ik het gesprek met de kroegbaas zo geweldig vond omdat ik erdoor iets van mijzelf beter leerde kennen. Ik was in een uithoek van mijn land beland, een plek waar ik nog nooit geweest was, waarvan ik niet wist dat hij bestond. Door het gesprek met de kroegbaas, leerde ik de entiteit waar ik mij onderdeel van voel, Nederland, beter kennen. Je begrijpt dat er verderop langs het Pieterpad nog vele van dit soort ervaringen volgen.

Misschien begreep ik toen ook pas echt goed wat er in de theorievorming over patriottisme bedoeld werd met 'constructief patriottisme'. Toen ik in 2007 mijn scriptie aan het schrijven was over het debat over de patriottisme-clausule in de nieuwe Japanse onderwijswet, leerde ik dat deze vorm van patriottisme betekent dat je als mens eerst een stevige worteling in het jouwe moet hebben voordat je een goed wereldburger kan zijn. Het jouwe gaat dan over de plek waar je vandaan komt, de streek of stad en het land. Een vorm van patriottisme waarvan door critici betwijfeld werd of de Japanse politici hem beoogden. Boze Chinezen, Koreanen en pacifisten geloofden er niets van.

Ook in de theorievorming over duurzaamheid zie je soms iets soortgelijks terug. Een definitie van een duurzame lifestyle die mij erg aanspreekt is dat je als mens in verbinding moet zijn met jezelf, de ander en het systeem van de natuur. Als je deze verbindingen werkelijk voelt, dan wil je ervoor zorgen en dan wil je de zaken waar je mee verbonden bent door je gedrag geen schade toebrengen. 

De connectie met de natuur (of het fysieke systeem waar wij onderdeel vanuit maken) leg ik vaak uit aan mensen door middel van het voorbeeld van mijn moestuin en voedsel. Een andere manier om de connectie met de natuur (en eigenlijk ook met de ander aangezien in Nederland alles cultuurlandschap is) aan te gaan is door je land te leren kennen. Door plekken te bezoeken die wel horen bij de entiteit waartoe jij behoort, maar die je niet kent.

Wandelen geeft die kennismaking een andere dimensie. Het geeft je eigen fysieke lichaam namelijk een functie: Je doet datgene waarvoor ons lichaam echt gemaakt is, lopen. Je maakt met elke stap contact met dat deel van het fysieke systeem waar je tijdens je wandeling mee kennismaakt. Het ritme van je stappen, brengt (soms) een stilte in je gedachten, waardoor je er echt bent.

Ik zeg niet dat ik nooit meer een exotisch buitenland wil bezoeken, ik wil zeggen dat wandelen in Nederland mij op een andere manier heeft leren kijken naar mijn land. En ook nu tijdens de Climate Miles naar Parijs voelt het hier in Frankrijk anders dan twee weken geleden in Nederland. Toen was ik verbaasd over dat Vianen, waar ik al zo vaak over gehoord had (files!), een prachtige oude kern bleek te hebben. Toen was ik verbaasd over de geweldige schoonheid van de paden tussen Geertruidenberg en Roosendaal en tussen Breda en Rijsbergen. Normaal raas je daar langs met trein of auto, nu trok het prachtige landschap op mijn eigen tempo aan me voorbij. Hier in Frankrijk gebeurt hetzelfde, maar is het landschap niet 'van' mij, ik maak kennis met het landschap van een ander. Ook geweldig, maar wel anders.

Wandelen is in enge zin denk ik de meest duurzame vorm van recreatie, de enige CO2 die je uitstoot is die van jezelf. Maar ook in brede zin is wandelen duurzaam, het verbindt je met het systeem waar je onderdeel van bent en opent op een natuurlijk tempo nieuwe werelden.

Dus, dat is waarom ik wandel.

In november loop ik met Urgenda de Climate Miles naar de klimaattop in Parijs om zo aandacht te vragen voor klimaatverandering en een daadkrachtige aanpak daarvan. Via mijn blog en social media doe ik verslag van de tocht. Wil jij mij, maar vooral Urgenda financieel ondersteunen? Sponsor dan 1 of meerdere kilometers van mijn Climate Miles. Kijk op http://bit.ly/RachelleClimateMiles voor alle info! 

13 november 2015

Tomorrow's Child

Vandaag liep Rob Boogaard, de CEO voor Europa, het Midden-Oosten en Afrika van InterfaceFLOR (= 1 vd meest geweldig bedrijven die ik ken), een stukje naast me vooraan de Climate Miles stoet tussen Nivelles en La Louvière. Een inspirerende baas van een inspirerend bedrijf.

Het deed me denken aan dit gedicht van Glenn C. Thomas dat hij schreef in 1996 toen hij de voormalige CEO van Interface, Ray Anderson, de nieuwe missie van het bedrijf om in 2020 geen negatieve impact op het milieu te hebben hoorde aankondigen. In deze TED-talk van Ray Anderson over de zakelijke logica van een duurzame aanpak, reciteert Anderson zelf het gedicht.

Tomorrow’s Child

Without a name; an unseen face
and knowing not your time nor place
Tomorrow’s Child, though yet unborn,
I met you first last Tuesday morn.

A wise friend introduced us two,
and through his shining point of view
I saw a day that you would see;
a day for you, but not for me.

Knowing you has changed my thinking,
for I never had an inkling
That perhaps the things I do might someday,
somehow, threaten you

Tomorrow’s Child, my daughter-son
I’m afraid I’ve just begun
To think of you and of your good,
Though always having known I should.

Begin I will to weigh the cost
of what I squander; what is lost
If ever I forget that you
will someday come to live here too.

2 november 2015

Fix yourself, fix the world

De Climate Miles van Urgenda zijn begonnen, gisteren voltooiden we met een groep van een paar honderd mensen de korte etappe tussen Utrecht en Vianen. Vannacht sliepen we op de Andere Boeg, een prachtig en duurzaam gerenoveerd binnenvaartschip dat nu een groepsaccomodatie is. Het is heerlijk dat het nu echt begonnen is!

Met de Climate Miles willen we aandacht vragen voor het belang van een daadkrachtige aanpak van klimaatverandering. We hopen dat de wereldleiders die deelnemen aan de klimaattop COP21 in Parijs begin december met de daar te maken afspraken een nieuw speelveld creeren waarop duurzame ontwikkeling kan versnellen. Daarnaast laten we zien wat er al allemaal gebeurt, waar de mensen al mee bezig zijn, en hoeveel energie en enthousiasme er is om deze duurzame transitie te laten plaatsvinden. 

Wat ik zelf altijd een belangrijke vraag heb gevonden is hoe ik zelf een beter leven kan hebben dat ook duurzaam is. Duurzaam met mijzelf, met de mensen om mij heen en met het fysieke systeem van de natuur waar ik onderdeel vanuit maak. Het krijgen van een beter leven, van meer levenskwaliteit, lijkt mij de grootste motivator om te veranderen. 

Iemand die mij daar altijd in geinspireerd heeft is Colin Beavan, de man die bijna 10 jaar geleden een jaar in New York City leefde als No Impact Man en later de No Impact Week bedacht die ik naar Nederland haalde en hier driemaal organiseerde. Hoewel de naam van dit experiment voor velen klinkt als extreme karigheid en als wat duurzaamheid juist niet moet zijn, ging het voor mij altijd over het gevoel van eigenaarschap over mijn eigen leven dat ik voelde toen ik de dingen net iets anders ging doen. Beter voor mij, beter voor de planeet.

Nu wil het toeval dat Colin Beavans nieuwe boek een paar weken voor de start op de mat lag. Hij heeft zijn trouwe volgers gevraagd de proefdruk te lezen en vervolgens mee te helpen in de PR van het boek. Het boek heet 'How to be Alive - A guide to the kind op happiness that helps the world', De hoofdvraag is: 'How do we fix our lives in ways that help the world, and how do we fix the world in ways that fix our lives?'. En dit gaat natuurlijk veel breder dan de 'enge' kijk op duurzaamheid die we gewend zijn. Het gaat over relaties, huisvesting, zorg, kinderen, winkelen, bankieren, pensioenen, vriendschap, onderwijs, etc. Eigenlijk gaat het over alles. Ambitieuze meneer, die No Impact Man.

Het lijkt mij het perfecte boek om tijdens mijn Climate Miles tocht te lezen en om het er met mensen over te hebben. Erg benieuwd hoe mensen die zo bezig zijn met projecten en politiek kijken naar hun eigen leven en hoe dat anders & beter zou kunnen worden! 


In november loop ik met Urgende de Climate Miles van Utrecht naar de klimaattop in Parijs om zo aandacht te vragen voor klimaatverandering en een daadkrachtige aanpak daarvan. Via mijn blog en social media doe ik verslag van de tocht. Wil jij mij, maar vooral Urgenda financieel ondersteunen? Sponsor dan 1 of meerdere kilometers van mijn Climate Miles. Kijk op http://bit.ly/RachelleClimateMiles voor alle info! 

23 oktober 2015

Staande ovatie voor Marjan Minnesma bij De Correspondent

Op 10 oktober vond het Festival der Vooruitgang plaats van De Correspondent. Marjan Minnesma van Urgenda gaf hier een lezing over de urgentie van de aanpak van klimaatverandering en de oplossingen die hier al voor voorhanden zijn. Een staande ovatie was het gevolg, kijktip dus!

In november loop ik met Urgenda de Climate Miles van Utrecht naar Parijs om aandacht te vragen voor het belang van een stevige aanpak van het klimaatprobleem. Sponsor jij mijn tocht? http://bit.ly/RachelleClimateMiles

19 oktober 2015

Sponsor jij mijn #ClimateMiles tocht naar Parijs?



Meer aandacht voor het klimaatvraagstuk is nodig, de urgentie om nu echt in actie te komen wordt steeds groter. Daarom loop ik in november met de Urgenda #ClimateMiles mee van Utrecht naar de klimaattop COP21 van wereldleiders in Parijs.

Waardeer jij het belangrijke werk van Urgenda (Klimaatzaak tegen de Nederlandse Staat), Dag van de Duurzaamheid, etc)? Sponsor dan 1 of meerdere kilometers van de ruim 500 Climate Miles kilometers die ik ga lopen voor een tientje per kilometer (of een euro per 100m :))! 15% van het opgehaalde bedrag gebruik ik voor mijn eigen onkosten, de rest gaat naar Urgenda!

Kijk op de website van The Climate Miles voor meer informatie. En bekijk hier al mijn blogposts over dit sabbatical project. Als je zelf een etappe mee wilt lopen kan dat natuurlijk ook, de hele route staat hier.

Sponsoren?
En, als je me wilt sponsoren kan dat door jouw sponsorbedrag over te maken op NL06TRIO0254710387 t.a.v. R. Eerhart o.v.v. ClimateMiles. Alvast onwijs bedankt!!

Veel dank ook aan Peter Kasbergen van Public Cinema voor het maken van onderstaande oproep!

12 oktober 2015

Joke Hermsen over Kairos en Chronos

Een tijdje geleden hebben we met de leesclub het boek 'Kairos - Een nieuwe bevlogenheid' van Joke Hermsen gelezen. Een geweldig boek waarin het overkoepelende thema het belang van kairos, zijnde de tijd als je de tijd kwijt bent, en chronos, de kloktijd die onze levens steeds meer is gaan bepalen, in essays over verschillende onderwerpen terugkomt. Naast een goede schrijfster vind ik Joke Hermsen ook een begenadigd spreekster, zo ook in dit filmpje over kairos, chronos en transitie.

7 oktober 2015

Verkenning Urgenda Climate Miles: Van Antwerpen naar Mons

In november loop ik met Urgenda de Climate Miles van Utrecht naar Parijs om aandacht te vragen voor het belang van een stevige aanpak van het klimaatprobleem. Sponsor jij mijn tocht? http://bit.ly/RachelleClimateMiles

Climate Miles verkenning - Van Antwerpen naar Mons

Verkenning Urgenda Climate Miles: Van Saint Quentin naar Parijs

In november loop ik met Urgenda de Climate Miles van Utrecht naar Parijs om aandacht te vragen voor het belang van een stevige aanpak van het klimaatprobleem. Sponsor jij mijn tocht? http://bit.ly/RachelleClimateMiles

Climate Miles verkenning - Van Saint Quentin naar Parijs

7 september 2015

Twee liedjes over de liefde

Vorige week liep ik ’s avonds na achten in de Albert Heijn hier vlakbij huis, waar ik eigenlijk zelden kom omdat ik graag het dubbele uitgeef bij de EkoPlaza nog dichterbij huis voor (hopelijk) beter eten. De piepjonge vakkenvullers waren zich uit de naad aan het werken terwijl uit de boxen ‘My Destiny’ van Lionel Richie schalde. Een lekker nummer, maar op een gemiddelde donderdagavond was het me waarschijnlijk niet eens opgevallen.



Hoe anders deze donderdagavond. Zacht zingend stond ik bij de chocola, waar de vakkenvuller prompt wat verlegen wegdook. Tussen de wijn en de chips ging het nummer echt in me resoneren en werden de uithalen al wat groter. Nu ik dit zo opschrijf voelt het alsof het gaat eindigen in een musicalachtig optreden met dansende, blauwgeklede vakkenvuljongetjes achter mij en een juichende menigte voor me, maar dat soort dingen gebeuren natuurlijk alleen in de film. Ik verontschuldigde me schamper bij dezelfde vakkenvuller die inmiddels in een ander pad bezig was, waarop hij prompt zei dat hij het wel leuk vond, mevrouw. Al neuriënd liep ik verder richting kassa, waar toch ook een paar winkelende heren mijn geluiden opmerkten en me geïnteresseerd leken aan te kijken.

De reden dat ik dit opschrijf is niet omdat ik hier nou zo graag uit wil weiden over mijn zangkwaliteiten, maar omdat ik zo verbaasd ben geweest de afgelopen dagen over de kracht van dit liedje. Het bereikte mijn brein, vond ergens achterin een luikje een klein gevoel van verliefdheid en wist het in no time op te blazen tot een gigantisch luchtkasteel, waar ik later die avond zeker vier vriendinnetjes over moest vertellen omdat ik anders zou knappen. Toegegeven, na thuiskomst schalde het liedje nog minstens 10x uit mijn eigen boxen. Dit had vast een versterkend effect.

En terwijl ik dit opschrijf, ligt het boek ‘Het Romantisch Misverstand’ van Jan Drost mij aan te staren vanaf m’n leesstapel. Ik kreeg het van een reisgenoot en heb het nog niet gelezen. Ik vermoed echter dat het bovenstaande ervaring ongekend gaat neersabelen. En het voelt ook alsof dat goed is, ik weet immers al jaren (2006!) dat er van zelfopgeklopte luchtkasteel-verliefdheden maar bar weinig komt. Maar wat voelt het goed om na al dat in vergelijking halfbakken geTinder, weer even een volstrekt illusoire, maar desalniettemin volledig overtuigende JA te voelen.

Een nacht gedegen slaap later zat het gevoel weer braaf achter z’n luikje. Dat bij het opnieuw draaien van het nummer echter soepeltjes weer van het slot ging. Ik nam me voor om het luchtkasteel naar beneden te halen en om mijn prille gevoel nu maar eens gewoon direct in actie om te zetten en niet maanden te fantaseren.

Want dat, lieve mensen, past inmiddels gelukkig veel beter bij me. Nu de die-hard zelfzorgfase van mijn sabbatical ten einde loopt (niet de zelfzorg natuurlijk, maar het daar volledig op gericht zijn), kan ik hier namelijk met veel, heel veel plezier en geluk enzo melden dat er eigenlijk een ander liedje is dat volcontinu rustigjes op de achtergrond van mijn bewustzijn draait. Ik zal later hier misschien nog weleens uitweiden over hoe en wat, maar de conclusie van de uitweiding zou zomaar kunnen zijn dat ik mijn eigen ‘my destiny’ ben. En jij die van jou, natuurlijk.

Hier de tekst & hier op Spotify.
 

31 augustus 2015

De Social Media Detox & ik

Twee weken terug kwam ik erachter dat Judith, een oud collegaatje van PostNL, een leuke blog, Pretty Words Please, heeft en van daaruit een Social Media Detox organiseerde. Ik kwam daar natuurlijk via Facebook achter. Aangezien ik na een interessante zomer ook net Tinder van m'n iPad had gegooid, besloot ik om Facebook, Twitter en LinkedIn ook naar een achteraf-mapje te verbannen en het eens een weekje zonder te proberen. Hieronder wat bevindingen!

1. Efficiëntie! 
Het gebeurt zo vaak dat ik bedenk dat ik even iets op Facebook moet doen, dat vergeet zodra ik op de site ben, en me dan na 10 minuten rondkijken actief moet gaan bedenken wat het ook alweer was dat ik kwam doen. Al die doelloosheid mocht niet meer, dus de acties die toch echt moesten vorige week (zoals iets plaatsen op een pagina van een initiatief of organisatie die ik beheer) deed ik gelijk als ik inlogde en erna was ik ook gelijk weer weg. Time saver!

2. Niet meer automatisch inloggen
Het navigeren naar Facebook is een soort automatisme. Gmail gaat open, Google Calendar gaat open, Workflowy gaat open, en Facebook gaat open. Ook op m'n telefoon zit Facebook steevast in het rijtje dat ik op onbewaakte ogenblikken afloop. Moeten inloggen vraagt (enigszins) om bewuste aandacht en op dat moment is er dus ook de optie om me af te vragen of ik wel echt in hoef te loggen.

3. Het is vooral Facebook 
Het kostte geen enkel moeite om Twitter en LinkedIn links te laten liggen tijdens de detox. Daar was ik eigenlijk ook al maanden amper geweest vanwege m'n sabbatical. Het is vooral Facebook dat lastig was om te missen, zeker toen ik toch even een blogje had gedeeld en ik echt wilde zien of er likes en reacties kwamen....

4. Goede vrienden in een lijstje
Facebook biedt de mogelijkheid om lijsten te maken en iemand tipte me om een lijst te maken van de mensen wiens activiteiten ik echt wil volgen. Het nadeel is dat je die 'Goede Vrienden'-lijst niet in plaats van je news feed kan laten laden, maar er in de linkerbalk op moet klikken. Even een tussenstapje dus, maar het werkt wel. Opvallend: mijn 'Goede Vrienden' plaatsen eigenlijk maar heel weinig, daarvoor is 1x per twee dagen inloggen eigenlijk genoeg.

5. Ik ga vooral meer Appen
Niet Facebook'en zorgt niet voor meer bellen of langsgaan, het zorgt vooral voor meer Appen. Niet dat dat nou zo makkelijk om mijn oude HTCtje met half kapot scherm gaat, maar als ik thuis ben en WebWhatsApp aan kan zetten op m'n MacBook vliegen de kwartiertjes voorbij. Een vriendin van me heeft haar smartphone weggedaan en met haar bel ik ineens veel vaker, dat zou ook best een goede detox zijn.

Uiteindelijk was ik in de detox-week een stuk minder afgeleid, minder op zoek naar externe bevestiging van dat ik besta en 'leuk' ben. Dat geeft rust en tijd om dat alles in mezelf en in echte, fysieke contacten te zoeken, iets dat toch de mooiste voldoening geeft. Toch zou ik Facebook, straks Twitter en LinkedIn en hoogstwaarschijnlijk Tinder (of Happn?) niet willen missen. Uiteindelijk zijn het communicatiemiddelen die mij nooit zelf zullen leren hoe en hoe vaak ik ze moet gebruiken. 'Met mate' is waarschijnlijk het antwoord, en naar wat dat precies inhoudt mag ik zelf op zoek.

Dank Judith, voor het experimentje! Mensen, lees hier Judiths eigen ervaringen.

25 augustus 2015

Langzaam weer de wereld in: Blije Maag bij Fine Fresh Food

Ken je dat gevoel in je maag na een lichte doch voedzame maaltijd? Het gevoel dat je ervan verzekert dat je iets goeds gegeten hebt waar je lichaam echt iets aan heeft? Ik leerde dat gevoel voor het eerst kennen bij Gezonde Gronden aan de Weimarstraat, daar maakte ik kennis met de soepen van Menno die uit enkel groenten en een kruidenmengsel bestonden. Weinig of geen zuivel, geen vlees, rijk brood en veel, veel groenten. Later genoot ik op Eetbaar Park veelvuldig van de kookkunsten van teamleden als Suzanne en Louise. Zelf leerde ik langzaam maar zeker ook zo koken en inmiddels weet ik regelmatig huisgenoten en vrienden te verrassen met borden eten met allerhande creaties erop. Hierin staat groente altijd centraal.

Inmiddels weet ik ook best goed waar ik in Den Haag moet zijn om dit echte 'blije-maag' gevoel te krijgen. De Hagedis en Baklust natuurlijk, en ook krakersbolwerk Water en Brood verraste mij ooit enorm. Waar ik echter het liefst kom is bij Fine Fresh Food (zie hier de mooie recensies op Iens) aan de Korte Houtstraat bij het Plein. Ik kan mij menig maal herinneren dat ik in alle werkdrukte om 14:00 nog niets gegeten had en met een knorrende maag omfietste om bij eigenaar Gert Verdonk een overheerlijke wrap met gegrilde seizoensgroenten te gaan eten. En eigenlijk strijk ik er ook gewoon graag neer, tis een fijne, rustige plek om te zijn en het wifi is er verrassend goed.

Vorige week zat ik er bij het raam wat te lezen en ik babbelde wat met Gert en met Stef van Coöperatief Eigenwijzer die de groenten van stadsboer Elemam Musa kwam afleveren. Ik had tijdens m'n reis al regelmatig de gedachte laten passeren om bij thuiskomst iets in de horeca te gaan doen. En dan natuurlijk wel op een plek waar ik achter het concept sta. Voor ik het wist had ik dit aan Gert voorgesteld en hij reageerde positief! Dus, vanmiddag een lunch meegedraaid en achteraf ook lekker gegeten natuurlijk. Tuinman Tom van Eetbaar Park II die groente en fruit kwam brengen ook nog even gezien :)

Vervolgens met een meisje dat er ook werkt zitten brainstormen over hoe we meer mensen met het eten en de sapjes van Fine Fresh Food het 'blije maag'-gevoel kunnen bezorgen. Het (h)eerlijke, biologische en meestal vegetarische eten dat ook nog eens zoveel mogelijk van lokale herkomst is, gunnen we namelijk iedereen!

Ga ook eens lunchen op de Korte Houtstraat 14c en laat me weten wat je ervan vindt!

6 augustus 2015

Pics Sabbatical Reis

Van half juni tot eind juli maakte ik een prachtige reis! Eerst een roadtrip met mijn vader van vijf dagen door België, Luxemburg, Duitsland, Frankrijk, Zwitserland, Italië, Liechtenstein en Oostenrijk. Toen een tiendaagse yoga- en wandelvakantie in Val Sinestra in Engadin en daarna nog vier weken hiken, stadjes en leuke mensen in Italië en Zwitserland. Sabbatical Reis Zwitserland & Italië 2015

20 juli 2015

'Ik wil je' of 'Airco-Tinder'

Niet om je prachtige lokken
Of je heerlijke lijf

Niet om je elektrische lach
Waar m’n knieën van gaan trillen

Niet om je mooie verhalen
En je ideeën

Nee, ik wil je zelfs niet
Omdat ik voel dat dit weleens wat zou kunnen zijn

Ik wil je 
Omdat ik mezelf hier kwijt raak

In de zweterige, stinkende hitte
Die me alles doet vergeten

Die me doet verlangen naar
Simpelweg zijn in de niet-hitte

Zijn op een plek waar
Ik dan ook echt kan Zijn

En jij
Misschien kan dat met jou samen

Maar ik wil je vooral 
Om je airco

19 juli 2015

Het water van Venetië

De mooiste stad ter wereld
Zeggen ze
Maar het water langs onze lijven
Is wat domineert

De mooiste jurkjes
Plakken aan lichamen
Zweet tussen benen
Schuur, schuur, glij, glij

Natte haren
Natte t-shirts
Natte ruggen
Waarom ben je die waaier vergeten?

Elk binnen
Is een schuilplaats
Maar de vochtige lucht komt overal
Zelfs de kerk biedt weinig soelaas

Het ijs
Het heerlijke ijs
Is gesmolten voordat het op is
Zelfs bij mij

Het water loopt
Van m’n rug
Over m'n borst
En het hangt aan m’n kin

Daar waar de verkoeling kunstmatig is
Komen lichaam en geest even tot rust
Maar de terugkeer naar het water
Komt onherroepelijk

Het enige dat de geest afleidt
Zijn de kunstwerken van het Guggenheim
En het vuurwerk van het Redentore
Eeuwigheid in het ogenblik

21 mei 2015

Plaatjes

Soms zijn dingen gewoon heel mooi, of heel waar & toepasselijk.

29 april 2015

Year of Play

Naast 'Braak liggen' doe ik deze maanden ook aan 'Year of Play'. Ook dat heeft weer iets dubbelzinnigs - en deed het daarom goed op Tinder ;) Maar ook deze noemer heeft een diepere bedoeling. Spelen, lachen, je weinig aantrekken van wat er morgen moet, even niet verantwoordelijk zijn. Cherish the child within you.

Zoiets gaat prima met m'n huisgenoten tijdens potjes Jenga en Kapla. Maar het lukt ook goed tussen gesprekken over klimaatzaken en de lessen van Jezus door bij vrienden met koters thuis.

Dus zo kwam het dat ik gisteren terugliep naar een bushalte in het volgebouwde Groene Hart met mijn eigen kleurplaat in de hand.
En zo kon het ook zomaar gebeuren dat ik met het excuus van een 9 maanden oude baby op m'n arm een dansje deed in een hipster koffiebar in het Amsterdamse. Soepeltjes op film gezet door vaderlief. 

video

28 april 2015

Doorvoelen

Op een aantal manieren probeer ik mezelf en anderen uit te leggen waarom ik voor deze sabbatical gekozen heb en hoe ik deze tijd in wil vullen. 'Year of Play' is er eentje, maar 'Braak liggen' gebruik ik eigenlijk het meest. Een Wassenaarse dame zei dat ooit tegen me nadat ik een verhaal had gehouden voor haar vrouwengezelschap op de Haagse Golf & Country Club: "Rachelle, moet jij niet eens een jaartje braak liggen?". Sindsdien zit het in m'n hoofd en gebruik ik het. De laatste tijd dus behoorlijk vaak. Het heeft iets shockerends, iets vunzigs, en dat maakt het leuk om te gebruiken. Maar het heeft ook iets aards en iets ouds, en dat klopt wel met mijn pad.

In de permacultuur leren we dat je altijd als eerste observeert wat er is voordat je ontwerpbeslissingen neemt. Dus ook in deze periode van braak liggen is het devies: observeren! En als je van jezelf niet zoveel mag doen om de zaken naar je hand te zetten, dan komt er vanalles op dat normaal misschien niet altijd de ruimte krijgt.

Van Brecht kreeg ik ooit een versie van het gedicht 'Achter de Poort' en op deze site vond ik een uitgebreidere versie in het Engels. Het wordt me niet helemaal duidelijk wie de schrijver is.

Het gedicht helpt me om het belang in te zien van echt te doorvoelen van wat er opkomt. En meestal leidt dat dan ook tot een mooi nieuw inzicht!


Achter de poort

Achter de poort van het voelen van je zwakheid
Ligt je kracht

Achter de poort van het voelen van je pijn
Ligt je plezier en blijdschap

Achter de poort van het voelen van je angst
Ligt je veiligheid en zekerheid

Achter de poort van het voelen van je eenzaamheid
Ligt je vermogen voor liefde, vervulling en vriendschap

Achter de poort van het voelen van je haat
Ligt je vermogen om lief te hebben

Achter de poort van het voelen van je hopeloosheid
Ligt echte gerechtvaardigde hoop

Achter de poort van acceptatie van wat je vroeger gemist hebt
Ligt je vervulling nu

Bij het ervaren van deze gevoelens en gemoedstoestanden is het van essentieel belang dat je jezelf niet misleidt. Door te geloven dat ze veroorzaakt worden door iets dat je nu al dan niet ervaart.

Wat het heden ook voortbrengt.

Het kan alleen maar omdat het verleden nog in je aanwezig is. 

Het lijkt overbodig maar het moet telkens opnieuw gezegd worden.

22 april 2015

Pieterpad: van Susteren naar Maastricht

Het laatste stuk Pieterpad, 50 kilometer Zuid-Limburg. Wat een pracht!


Created with flickr slideshow.

19 april 2015

Vlieland!

In het restaurant van Rederij Doeksen in Harlingen maakte ik mijn laatste werk voor IVN af. 1 alinea schrijven, 1 hapje appeltaart. Een half uur voordat de boot naar Vlieland zou vertrekken klapte ik mijn Macbook dicht.

Vrijheid.

Onwennig.

En wat kan je dan beter hebben dan een prachtig eiland dat je drie dagen van haar schoonheid laat genieten?


Created with flickr slideshow.

12 april 2015

Groene Gast

Super leuk, net op het einde van mijn baan bij IVN nog even geïnterviewd door Tuin en Landschap voor de 'Groene Gast'-rubriek!



31 maart 2015

Weg bij Groen Dichterbij

Onderstaand interview verscheen ter gelegenheid van mijn vertrek bij IVN op de site van Groen Dichterbij, het prachtige platform voor groene buurtprojecten dat ik de afgelopen jaren samen met een geweldig team heb mogen opbouwen. 
Na 4,5 jaar bij IVN gaat Groen Dichterbij-projectleider Rachelle Eerhart per 1 april haar ontdekkingstocht in de wereld van natuur, duurzaamheid en energieke samenleving elders voortzetten. Een mooi moment om haar wat vragen te stellen over het waarom van haar vertrek en over wat ze de afgelopen jaren geleerd heeft.

Waarom ga je weg?
Eigenlijk is het korte antwoord dat ik even een tijdje geen projectleider wil zijn. Organiseren en coördineren zit in mijn bloed, maar ik heb sterk het gevoel dat het de hoogste tijd is om een betere balans te vinden met andere belangrijke dingen in mijn leven. Ik ben super dankbaar dat ik de afgelopen jaren de beweging in de samenleving van mensen die samen aan de slag gaan met groen heb mogen ondersteunen. Samen met het Groen Dichterbij team heb ik een platform opgebouwd dat denk ik echt een meerwaarde heeft voor groene buurtprojecten. Dat bestaande initiatieven ondersteunt en nieuwe initiatiefnemers enthousiasmeert om ook aan de slag te gaan. Het was mooi en het sluit enorm goed aan bij mijn persoonlijke idealen, maar het was ook hard werken – zeker in combinatie met mijn vrijwillige coördinatorschap van Stichting Eetbaar Park in Den Haag. Hoogste tijd voor een periode van rust & reflectie dus!

Wat waren je mooiste Groen Dichterbij-momenten?
Waar kan ik beginnen? Als eerste natuurlijk het moment op 8 februari 2012 dat ik op Twitter zag dat IVN en het Oranje Fonds 2,2 miljoen euro van de Nationale Postcode Loterij kregen om het project Groen Dichterbij te gaan uitvoeren. Dan de momenten dat ik van initiatiefnemers van groene buurtprojecten terughoorde dat we als Groen Dichterbij goed bezig waren. Heel bijzonder was het eerste grote event in de Rijtuigenloods toen we de icoonprojecten van 2013 bekend maakten. Er was toen zoveel blijdschap, zeker toen het Oranje Fonds ook alle genomineerden nog een cheque gaf. Ik denk ook nog aan alle regiobijeenkomsten en workshops waar ik zag hoe belangrijk het is om initiatiefnemers met elkaar te laten uitwisselen. Tenslotte noem ik ook graag hoe bijzonder het was dat mensen uit vier behoorlijk verschillende organisaties langzaam een echt team werden – dat was vanuit mijn rol als projectleider echt heel mooi om te zien!

Wat heb je geleerd?
De lessen zijn haast ontelbaar! De belangrijkste les is denk ik dat het allemaal gaat om de fysieke plek, daar waar mensen zijn komt alles bij elkaar. In deze tijden zijn we met onze hoofden via de schermen overal ter wereld en hebben onze banen vaak amper meer wat te maken met ons eigen leven. Ik zie de trend in de samenleving om op lokaal niveau weer meer met je handen te doen als een tegenreactie, iets waar veel mensen blijkbaar behoefte aan hebben, een balans tussen lichaam en geest die weer wat hersteld moet worden.

Als er op de plek waar mensen wonen, naar school gaan, zorgen of zelfs werken nieuwe sociale connecties worden gelegd dan kan er zoveel ontstaan. Er kan dan zoveel meer meerwaarde worden gerealiseerd op onderwerpen als groen, voedsel, gezondheid, sociale cohesie, educatie, economie, re-integratie, integratie, etc. dan je als overheid of maatschappelijke organisatie van een afstand kan bewerkstelligen. Het project op die fysieke plek is nooit van jou als maatschappelijke organisatie of overheid, het enige dat je kan doen is de mensen op die plek naar behoefte ondersteunen in de hoop en het vertrouwen dat zij er dan iets moois van te maken.

Hoe zie je het vervolg van de beweging van groene buurtprojecten?
Ik vind het super mooi om te zien dat zelf aan de slag gaan met natuur en voedsel kweken steeds meer mainstream wordt. Wat dat betreft zijn de moestuinactie van de Albert Heijn en het programma Van Hollandse Bodem indirect een kroon op ons werk. En ook vanuit het perspectief van duurzaamheid vind ik al die initiatieven die de laatste jaren door mensen zelf worden genomen erg hoopvol. Ik geloof er namelijk echt in dat de sleutel voor de transitie naar een duurzame samenleving ligt in de integrale aanpak, dus in het tegelijkertijd aanpakken van uitdagingen op sociaal, economisch en fysiek (=natuur, landbouw, ruimtelijke inrichting, etc.) terrein. Het liefst geïnitieerd door de mensen zelf, geholpen door bedrijven, overheden en maatschappelijke organisaties.

Maar, ik zie ook hoe lastig het vaak nog voor initiatiefnemers is om een breed draagvlak voor projecten te vinden. Of hoe zij aanlopen tegen een sectoraal georganiseerde overheid, die nog weinig begrijpt van het integrale karakter van hun initiatief. En hoe ingewikkeld het kan zijn om naast groen ook met sociale thema’s of met bijvoorbeeld energie aan de slag te gaan.

Ik denk dat we de afgelopen jaren grote stappen hebben gezet in het samen leren over hoe dit werkt, hoe je initiatieven kan laten slagen en hoe je dat proces kan ondersteunen. Ik kan alleen maar hopen dat overheden, fondsen en hopelijk ook bedrijven dit leerproces willen blijven ondersteunen en een platform als Groen Dichterbij financieel mogelijk blijven maken.

Wat ga je doen?
Braak liggen. Het leven op z’n beloop laten. Zoiets? Niet echt mijn natuurlijk neiging, maar ik weet uit ervaring dat het toelaten van leegte veel mooie dingen op kan leveren. Zo heb ik immers 4,5 jaar geleden ook mijn baan bij IVN gevonden! En het is wat boeken als Synchronicity en De Reis van de Held me leerden. Soms moet je gewoon weer even in het diepe springen….

Ik vermoed echter dat na een behoorlijke vakantie ik nog lang niet uitgeleerd en -gedaan ben op deze thema’s en dat jullie me zeker nog zullen gaan treffen. Ik fantaseer nu weleens over aan de ene kant een zeer lokale rol, misschien iets als een Transition Town op straatniveau, een ‘One Street Revolution’ en aan de andere kant een politieke of kennisrol. Om zo het binnen Groen Dichterbij geleerde verder te verspreiden en de zo belangrijke ontwikkeling richting een duurzame samenleving verder te (helpen) realiseren.

Rachelle wordt als projectleider van Groen Dichterbij opgevolgd door Bastiaan Verberne, die zich hier binnenkort zal voorstellen.

3 maart 2015

Pieterpad - Van Swalmen naar Susteren

Afgelopen weekend weer een stuk Pieterpad gelopen, dit keer van Swalmen naar Susteren in Midden-Limburg. Dit keer een stukje met gezelschap van Lian. Vooral de tweede dag was het stuk ten zuiden van Melick prachtig!

26 februari 2015

Tot ziens

Eentje van een tijdje geleden alweer....

Ze zeggen altijd
Dat het gaat om de reis
Maar bij jou vond ik een bestemming

Een haven
Waar ik even ervoer
Hoe samen Zijn kan zijn

Maar de trossen zijn weer los
En onze schepen varen uit
Bestemming onbekend

Een behouden vaart
Wens ik je
En kracht om ballast te lossen

Niemand weet
Of en in welke haven
We elkaar weer treffen

Maar ik hoop op een weerzien
Nieuwe ik, nieuwe jij
En dat we elkaar weer vinden

Lachen, praten, Zijn
Van elkaar genieten in de haven
Om dan het achterland te verkennen

Tot die dag
Draag ik jou en ons
Met me mee

24 februari 2015

Kerk in Den Haag: 'Duurzaamheid is naastenliefde'

Eerder schreef ik zelf al eens een stuk over 'Duurzaamheid als naastenliefde' - laatst ook over dit onderwerp geïnterviewd voor het blad 'Kerk in Den Haag'.  Blijft lastig om zoiets persoonlijks als je eigen spiritualiteit over te brengen op iemand, maar uiteindelijk is het toch een mooi stukje geworden.  


17 februari 2015

Pay it forward – over multifunctionele bakkers en systemen die (niet) werken

De multifuncionele bakker
Ik hoorde vandaag over een bakker in Dordrecht. Iemand die levensmiddelentechnologie studeerde, maar uiteindelijk toch de bakkerszaak van zijn ouders overnam. Hij werd beschreven als een filosoof die zijn klanten allerlei verhalen, analyses en beschouwingen meegeeft. Dat is nog eens wat anders dan een halfje bruin.

Meteen betrap ik mezelf er bij het horen van zo’n verhaal op dat de bakker dan vast bepaalde idealen heeft die zo’n keuze verklaren. Ik denk er dan aan dat hij een traditie wilde voortzetten, qua familiegeschiedenis en qua vakmanschap. Dat hij teleurgesteld raakte in het commerciële van de voedselindustrie en zich stoorde aan al die bewerkte producten die mensen tegenwoordig (genoodzaakt zijn te) eten. Dat hij het belangrijker vond om een bijdrage te leveren aan de buurt waar zijn bakkerswinkel staat, verbanden aangaat met andere ondernemers, sportverenigingen sponsoren, een praatje maakt met de oude mevrouw om de hoek. Wie weet zelfs meedoet aan het schoonhouden van de straat en het bijhouden van het plantsoen om de klanten een mooie winkelomgeving te geven. En heel misschien dat hij zijn gezin dichtbij wilde hebben, vrouw in de winkel, misschien zoon die hem opvolgt. Of dochter.

Mijn fantasie slaat op hol, weet ik veel wat hij doet en waarom.

Koken in de Pauluskerk
Vorige maand waren de dames van Stadslandbouw Schiebroek (een voormalige sloopwijk in 010) bij onze bijeenkomst in het provinciehuis. Onder begeleiding van iemand die 5 jaar werd betaald door Vestia, startten zij een moestuintje, bouwden ze een sociaal netwerk in de buurt, gingen ze gezonder koken voor hun kinderen en begonnen ze uiteindelijk een cateringbedrijfje. Afgelopen zaterdag tijdens Stadslandbouw Festival ERGroeit in Rotterdam waren ze er ook en gaven ze een kookworkshop.

Zondag liep ik na een lunch met mijn ouders en een uurtje boekje lezen bij Hotel New York in de zon mijmerend terug naar Rotterdam Centraal. Bij de Pauluskerk stopte ik even om op een bord te lezen over het werk van de organisatie. Ineens werd ik geroepen door een dame in hoofddoek. ‘He Rachelle, wat doe jij hier? Je kent me toch nog wel?’ – Het was een van de dames van Stadslandbouw Schiebroek. Binnen stonden er nog twee. Trots vertelde ze me dat ze voortaan een keer in de maand gingen koken voor de drugsverslaafden, armen en illegalen in de Pauluskerk. Bam. Over paying it forward gesproken.

Horiuchi-san
Pay it forward. Dat kennen we natuurlijk van de film. Maar ik leerde het van Horiuchi-san in Tokyo een jaar of tien geleden. Ik wilde iets terugdoen voor alle dingen die zij voor mij had gedaan als YFU-vrijwilliger, maar dat wilde ze niet. ‘Doe jij maar hetzelfde voor een ander.’ Je doet iets voor een ander, zet hem of haar in zijn kracht, in de hoop en verwachting dat het elders een doorwerking heeft.

De grote systeemwereld
Vanochtend had ik een gesprek met iemand die goed thuis is in de watersector. We willen samenwerken op iets simpels en praktisch als het ontstenen en vergroenen van particuliere tuinen. Da’s namelijk belangrijk i.h.k.v. klimaatadaptatie (o.a. het ons voorbereiden op piekbuien die klimaatverandering veroorzaakt). Zoals eerder gebeurde op de maatschappelijke thema’s sociale cohesie, gezondheid, voedsel, energie, educatie, natuur en openbare ruimte, ontsloot zich een enorm web aan organisaties voor me die hier allemaal mee bezig zijn. Die allemaal (ook) iets willen van die burger met een tuin. Ze hebben de afgelopen jaren prachtige rapporten geschreven achter pc’s op bureaus in gebouwen waar landelijke organisaties gehuisvest zijn. Het zijn wat ik noem ‘systeempartijen’. Organisaties die zich bezighouden met een klein onderdeel van het dagelijks leven. Waarin maar weinig rekening wordt gehouden, en gehouden kan worden, met al die andere onderdelen van het dagelijks leven van die burgers met die tuinen in die wijken. Onderdelen waarmee synergie kan ontstaan die energie (en geld!) kan besparen.

Ook ik heb de neiging om hierover te zeiken. Maar dat moet ik niet doen. Het zijn namelijk allemaal mensen die op hun beurt goed proberen te doen, die op hun beurt bezig zijn met paying it forward. Zij hebben de kans gekregen om een goede opleiding te volgen en daarmee een goede baan te vinden om vervolgens iets terug te doen voor de maatschappij.

Ze zijn simpelweg slachtoffer van een ontwerpfout.

Leren van de natuur
Van de permacultuur leerde ik dat de natuur systemen energie-efficiënt ontwerpt, dat elementen (denk aan de bakker!) in het systeem meerdere functies dragen, dat alles met elkaar samenhangt in een ingewikkeld web van input/output-relaties en dat belangrijke functies van het systeem (denk bijvoorbeeld ook aan veiligheid in de buurt) door meerdere elementen gedragen worden. Als je deze ontwerpprincipes (en nog wat andere) volgt, krijg je een veerkrachtig systeem dat tegen een stootje kan. Dat wil je natuurlijk ook voor je sociale systemen, niet?

In de eerste twee voorbeelden hierboven (waarvan 1 vooralsnog imaginary) zie je zo’n systeempje ontstaan. Heel lokaal, op een schaal waarop het hanteerbaar is voor mensen. Complexe maatschappelijke thema’s krijgen zo een menselijke maat.

In het derde voorbeeld dat model staat voor veel andere voorbeelden zijn er natuurlijk zaken die door landelijke partijen geregeld moeten worden, maar heel veel kan simpelweg niet landelijk of sectoraal geregeld worden, tenzij je heel veel geld (=energie) hebt. En dat lijkt de laatste jaren een beetje te gaan wringen, dat geld.

Het klinkt misschien naïef, maar als je er vanuit een positieve insteek naar kijkt is het doel van al bovenstaande machinaties uiteindelijk dat de mensen op de plek waar zij zijn een goed leven hebben. Dat is ook waar je tegenwoordig al die initiatieven ziet ontstaan: mensen die samen op de plek aan de slag gaan met groen, energie, zorg, etc. om daar een (vaak ook publieke) meerwaarde te realiseren. Als tegenreactie op alle inefficiënte systemen waar mensen als scholier, werknemer of zorgvrager ook als individu in gevangen zitten, bouwen zij lokaal een nieuw sociaal web met sterke pay it forward-relaties. En in dat sociale netwerk worden allerlei zaken die belangrijk zijn in het dagelijkse leven van mensen gerealiseerd. En als het niet vanzelf ontstaat, is er (zoals bij bovenstaand voorbeeld van Vestia) professionele hulp bij nodig.

Niets nieuws overigens natuurlijk, dit is hoe menselijke systemen van nature werken.

En ik dan?
Dus, wat moet je als welwillend individu dat wil doen aan pay it forward? Ik zou zeggen, begin een multifunctionele bakkerswinkel ofzo. Of, als je gevangen zit in het grote systeem, ga er binnen je mogelijkheden alles aan doen om ervoor te zorgen dat het grote systeem erop gericht raakt om de kleine, lokale systemen te laten floreren. Daar gebeurt het, daar hebben mensen een goed leven, of niet.

3 februari 2015

Op pad met de echte boeren

Een paar jaar geleden, toen ik net een beetje ingevoerd was in de wereld van de stadslandbouw, vond ik dat het ook weleens tijd werd met al dat gebabbel over voedsel, om echte boeren te leren kennen. Rond die tijd kwam er een tweet langs van @Beleefboerderij die op zoek was naar een vrijwilliger om een netwerk van jonge multifunctionele boeren te ondersteunen. 1 en 1 was 2 et voila, binnen no-time had Rachelle er nog een mooie klus bij: Ondersteuner van het Junior WaardeWerken Netwerk.

Fast-forward 2,5 jaar verder, ben ik inmiddels redelijk ingevoerd in de multifunctionele landbouw EN heb ik er een groep fijne mensen in mijn leven bij. Tijdens het kennismakingsgesprek gaf de toen nog betrokken projectleider van Wageningen duidelijk aan dat ik mijn eigen verhaal niet teveel in het netwerk moest inbrengen, maar vooral ondersteunend moest zijn. Het kwam een beetje op me over alsof de boeren niet echt behoefte zouden hebben aan mijn idealistische en vast ook naïeve voedselpraat.

Wat kan ik zeggen? We zijn naar elkaar toegegroeid? Dat moet wel, want de afgelopen tweedaagse stond in het teken van, jawel, duurzame landbouw. Met een bezoek aan de Lindenhoff, een prachtig bedrijf onder de rook van Amsterdam met een visie die bol staat van verantwoordelijkheidsgevoel en rentmeesterschap en een bedrijfspraktijk waarin o.a. Amsterdamse junks tussen de PC Hooft-tractor-klanten door een nuttige en eervolle dagbesteding vinden. Met verhalen van Jaring Brunia en Fransjan de Waard, mensen die de principes van de permacultuur op allerlei manieren in praktijk proberen te brengen. En met filmpjes van Joel Salatin van Polyface Farm, die geweldige Amerikaanse boer die Fransjan in mei naar Nederland haalde en waar ik dit stuk over schreef.

Het meest raakte mij misschien wel het bezoek aan de Zonnehoeve, een biologisch-dynamisch bedrijf in Zeewolde, waar ik al een paar keer was geweest. Piet van IJzendoorn leidde ons rond en vertelde over hoe ze daar het multifunctionele bedrijf (vee, akkerbouw, zorgtak, bakkerij, paarden, evenementen, etc.) niet zien als verschillende bedrijfsonderdelen die allemaal winstgevend moeten zijn, maar dat ze naar het bedrijf kijken als een organisme dat moet kunnen voortbestaan. Dat daar alles wat ze doen op gericht is.

Dit alles in de geweldige setting van het Nederlandse platteland en een heerlijke vila in Nunspeet. Dit doet de mens, deze mens, goed. Opladen heet dat.

En, de betaling in streekproducten is natuurlijk ook behoorlijk prettig.

2 februari 2015

Het belang van PLEK

Plek. Een woord dat ik steeds vaker in de mond neem, merk ik. Ik gebruik het om allerlei discussies te versimpelen. Discussies over allerlei maatschappelijke thema's en hoe die zich tot elkaar verhouden. Denk aan: gezondheid, sociale cohesie, integratie, ruimtelijke ordening, biodiversiteit, landbouw, leefbaarheid, vastgoed en leegstand, wijkeconomie, etc. Maatschappelijke thema's waar hele sectoren van bestaan. Sectoren met eigen opleidingen, cultuur, jargon, status, historie, etc. En die belegd zijn in aparte gemeentelijke en provinciale afdelingen, en op rijksniveau zelfs in aparte ministeries.

Maar, op de plek in de wijk, in het dorp, daar komt alles bij elkaar. Daar gaan mensen samen aan de slag en gaat een en dezelfde activiteit waar jongeren en ouderen samen tuinieren over allerlei van bovengenoemde thema's. En is die complexiteit ineens prima hanteerbaar.

De volgende vraag is dan natuurlijk hoe je dit, als het gerund wordt door betaalde mensen, financiert. Daar schreef ik een stukje over op Groen Dichterbij. Het raakt een snaar, want veel reacties. Leuk!

1 februari 2015

Pieterpad - Van Venlo naar Swalmen

Ik kende Limburg, buiten een bezoek aan Maastricht een paar jaar geleden, eigenlijk niet. Maar het bevalt me. De taal, het landschap, de natuur (beekjes!), het overal aanwezige katholicisme. Ow, en de prachtige monumentale bomen op het Munsterplein in Roermond, waar ik gisteren toevallig belandde omdat de intercity al weg was. Net als op 2 januari hielp het weer mee, maar toch. Bijzonder stukje Nederland.


17 januari 2015

Show me Rotterdam I - Het Scheepvaartkwartier

Rotterdam trekt, al jaren. Alsof ik resoneer met deze stad. Ik wil haar graag beter leren kennen. Daarom vroeg ik mijn oude huisgenootje Sachi om me wat van haar favoriete plekjes te laten zien. Na het bewonderen van haar appartement hoog in de Wijnhaven bij Blaak nam ze me mee naar het Scheepvaartkwartier, de wijk ten westen van de Erasmusbrug aan de noordzijde van de Maas.

Een bijzondere wijk omdat een groot deel tijdens de oorlog niet in vlammen is opgegaan. Daarom zijn er nog veel oudere gebouwen. Hier meer over de historie van deze wijk.

Na een fijne wandeling lunchten we bij Valente aan het Westplein. En voordat ik de trein terug naar het Haagse pakte moest ik echt nog even de koffie bij Hopper aan de Schiedamse Vest proberen.

Dit smaakt naar meer! Benieuwd wat een volgende #ShowMeRotterdam-expeditie zal brengen...


10 januari 2015

Pieterpad - Van Meerlo naar Venlo

1 januari, mooi moment om iets te gaan doen waar ik altijd van geniet: het Pieterpad op! Net als vorig jaar, toen ik begin januari van Braamt naar Groesbeek wandelde. En ja, inderdaad, in de rest van 2014 niet heel erg veel opgeschoten.

Het doel voor deze keer was om van Meerlo te komen tot Swalmen. De eerste overnachting had ik gepland in Swolgen, bij De Oude Pastorie. Een bijzondere plek omdat ik er eerder was, namelijk in 2012 toen IVN een paviljoen had op de Floriade in Venlo. Met deze B&B was een arrangement afgesproken en alle IVN'ers die een bijdrage leverden aan de Floriade mochten er overnachten. 's Ochtends maakte ik een wandeling door het bos en trof daar een Pieterpad-bordje. Een week later begon ik in Pieterburen met de wandeling.

Ik schreef hier al eerder dat ik aan het overwegen ben om tijdens mijn sabbatical, dat begint op 1 april, naar Rome te wandelen. Ik dacht namelijk altijd dat het Pieterpad tot aan de Sint Pieter liep en het was ooit enigszins teleurstellend om te horen dat het in Maastricht al over zou zijn met de pret.

En wat gebeurt er op 1 januari 2015? Bij mijn aankomst in Swolgen tref ik pal voor De Oude Pastorie een bord "Rome 1486km". Op de plek waar ik ooit besloot het Pieterpad te gaan lopen, tref ik nu dit bord. De eigenaresse vertelde me later dat het geplaatst was ter ere van de zoveelste verjaardag van Bertus Aafjes die het boek "Voetreis naar Rome" schreef. Aafjes kwam uit Swolgen en ligt begraven op het kerkhof naast de B&B. De volgende dag kwam ik aan in Venlo en in het eerste het beste antiquariaat dat ik binnen stap hebben ze geen boeken over pelgrimages, maar "Oooh, je bedoelt 'Voetreis naar Rome', maar dat hebben we wel." Synchroniciteit aan het werk?