3 februari 2015

Op pad met de echte boeren

Een paar jaar geleden, toen ik net een beetje ingevoerd was in de wereld van de stadslandbouw, vond ik dat het ook weleens tijd werd met al dat gebabbel over voedsel, om echte boeren te leren kennen. Rond die tijd kwam er een tweet langs van @Beleefboerderij die op zoek was naar een vrijwilliger om een netwerk van jonge multifunctionele boeren te ondersteunen. 1 en 1 was 2 et voila, binnen no-time had Rachelle er nog een mooie klus bij: Ondersteuner van het Junior WaardeWerken Netwerk.

Fast-forward 2,5 jaar verder, ben ik inmiddels redelijk ingevoerd in de multifunctionele landbouw EN heb ik er een groep fijne mensen in mijn leven bij. Tijdens het kennismakingsgesprek gaf de toen nog betrokken projectleider van Wageningen duidelijk aan dat ik mijn eigen verhaal niet teveel in het netwerk moest inbrengen, maar vooral ondersteunend moest zijn. Het kwam een beetje op me over alsof de boeren niet echt behoefte zouden hebben aan mijn idealistische en vast ook naïeve voedselpraat.

Wat kan ik zeggen? We zijn naar elkaar toegegroeid? Dat moet wel, want de afgelopen tweedaagse stond in het teken van, jawel, duurzame landbouw. Met een bezoek aan de Lindenhoff, een prachtig bedrijf onder de rook van Amsterdam met een visie die bol staat van verantwoordelijkheidsgevoel en rentmeesterschap en een bedrijfspraktijk waarin o.a. Amsterdamse junks tussen de PC Hooft-tractor-klanten door een nuttige en eervolle dagbesteding vinden. Met verhalen van Jaring Brunia en Fransjan de Waard, mensen die de principes van de permacultuur op allerlei manieren in praktijk proberen te brengen. En met filmpjes van Joel Salatin van Polyface Farm, die geweldige Amerikaanse boer die Fransjan in mei naar Nederland haalde en waar ik dit stuk over schreef.

Het meest raakte mij misschien wel het bezoek aan de Zonnehoeve, een biologisch-dynamisch bedrijf in Zeewolde, waar ik al een paar keer was geweest. Piet van IJzendoorn leidde ons rond en vertelde over hoe ze daar het multifunctionele bedrijf (vee, akkerbouw, zorgtak, bakkerij, paarden, evenementen, etc.) niet zien als verschillende bedrijfsonderdelen die allemaal winstgevend moeten zijn, maar dat ze naar het bedrijf kijken als een organisme dat moet kunnen voortbestaan. Dat daar alles wat ze doen op gericht is.

Dit alles in de geweldige setting van het Nederlandse platteland en een heerlijke vila in Nunspeet. Dit doet de mens, deze mens, goed. Opladen heet dat.

En, de betaling in streekproducten is natuurlijk ook behoorlijk prettig.

Geen opmerkingen: