7 september 2015

Twee liedjes over de liefde

Vorige week liep ik ’s avonds na achten in de Albert Heijn hier vlakbij huis, waar ik eigenlijk zelden kom omdat ik graag het dubbele uitgeef bij de EkoPlaza nog dichterbij huis voor (hopelijk) beter eten. De piepjonge vakkenvullers waren zich uit de naad aan het werken terwijl uit de boxen ‘My Destiny’ van Lionel Richie schalde. Een lekker nummer, maar op een gemiddelde donderdagavond was het me waarschijnlijk niet eens opgevallen.



Hoe anders deze donderdagavond. Zacht zingend stond ik bij de chocola, waar de vakkenvuller prompt wat verlegen wegdook. Tussen de wijn en de chips ging het nummer echt in me resoneren en werden de uithalen al wat groter. Nu ik dit zo opschrijf voelt het alsof het gaat eindigen in een musicalachtig optreden met dansende, blauwgeklede vakkenvuljongetjes achter mij en een juichende menigte voor me, maar dat soort dingen gebeuren natuurlijk alleen in de film. Ik verontschuldigde me schamper bij dezelfde vakkenvuller die inmiddels in een ander pad bezig was, waarop hij prompt zei dat hij het wel leuk vond, mevrouw. Al neuriënd liep ik verder richting kassa, waar toch ook een paar winkelende heren mijn geluiden opmerkten en me geïnteresseerd leken aan te kijken.

De reden dat ik dit opschrijf is niet omdat ik hier nou zo graag uit wil weiden over mijn zangkwaliteiten, maar omdat ik zo verbaasd ben geweest de afgelopen dagen over de kracht van dit liedje. Het bereikte mijn brein, vond ergens achterin een luikje een klein gevoel van verliefdheid en wist het in no time op te blazen tot een gigantisch luchtkasteel, waar ik later die avond zeker vier vriendinnetjes over moest vertellen omdat ik anders zou knappen. Toegegeven, na thuiskomst schalde het liedje nog minstens 10x uit mijn eigen boxen. Dit had vast een versterkend effect.

En terwijl ik dit opschrijf, ligt het boek ‘Het Romantisch Misverstand’ van Jan Drost mij aan te staren vanaf m’n leesstapel. Ik kreeg het van een reisgenoot en heb het nog niet gelezen. Ik vermoed echter dat het bovenstaande ervaring ongekend gaat neersabelen. En het voelt ook alsof dat goed is, ik weet immers al jaren (2006!) dat er van zelfopgeklopte luchtkasteel-verliefdheden maar bar weinig komt. Maar wat voelt het goed om na al dat in vergelijking halfbakken geTinder, weer even een volstrekt illusoire, maar desalniettemin volledig overtuigende JA te voelen.

Een nacht gedegen slaap later zat het gevoel weer braaf achter z’n luikje. Dat bij het opnieuw draaien van het nummer echter soepeltjes weer van het slot ging. Ik nam me voor om het luchtkasteel naar beneden te halen en om mijn prille gevoel nu maar eens gewoon direct in actie om te zetten en niet maanden te fantaseren.

Want dat, lieve mensen, past inmiddels gelukkig veel beter bij me. Nu de die-hard zelfzorgfase van mijn sabbatical ten einde loopt (niet de zelfzorg natuurlijk, maar het daar volledig op gericht zijn), kan ik hier namelijk met veel, heel veel plezier en geluk enzo melden dat er eigenlijk een ander liedje is dat volcontinu rustigjes op de achtergrond van mijn bewustzijn draait. Ik zal later hier misschien nog weleens uitweiden over hoe en wat, maar de conclusie van de uitweiding zou zomaar kunnen zijn dat ik mijn eigen ‘my destiny’ ben. En jij die van jou, natuurlijk.

Hier de tekst & hier op Spotify.