26 december 2015

August en het schaap

M'n ouders gaan naar het kerstspel van m'n neefje in Puttershoek, ik ga met vriend August naar de prachtige Oosters Bekade Gorzen bij Numansdorp. August loopt los en gaat braaf achter z'n balletje aan. De hond van het stel dat de enorme spruiten op de akker rechts bewondert vindt hij niet boeiend.

Ineens spot hij de schapen op de dijk links aan de andere kant van de steile sloot. Na een korte twijfel vergeet hij z'n bal en springt de sloot over. Rennende schapen op de dijk, met ertussen een niet luisterende August. Ik ren erachter aan en pas als hij een schaap de sloot in heeft gejaagd luistert hij. Ik zet 'm vast aan het hek langs de akker en moedig het schaap aan om op de kant te klimmen. Wat het niet doet.

Een verdronken schaap op m'n geweten op Eerste Kerstdag notabene, ik dacht het niet. Schoenen uit, sokken uit, broek uit, door de brandnetels de sloot in. Maar het schaap is inmiddels drijfnat en loodzwaar, en ik krijg er geen beweging in. En verder dan m'n bovenbenen het water in lijkt me ook niet zo'n strak plan. De mensen van de spruiten staan te kijken, maar de man peinst er niet over om me te komen helpen.

Dan verschijnt er een lange man die ik, inmiddels enigszins wanhopig, vraag om me te helpen. Hij vraagt waarom de spruitenman dat niet doet. Geen idee, zeg ik. Hij springt met zijn lange benen over de sloot en pakt het schaap vanaf de steile kant vast, ik geef haar ook nog een flinke zet vanuit het water en goddank blijkt ze niet zo levenloos als ik dacht en klimt ze met een flink tempo de kant op.

Ik klim ook het water uit en laat een traantje van de schrik. De man met de lange benen legt z'n hand op m'n schouder en zegt dat ik het goed gedaan heb. Een stukje verderop waar de sloot smaller is, steken we 'm over en klimmen we terug naar het pad. De man vindt het toch een wat ongemakkelijke situatie geloof ik, en neemt afscheid.

August heeft ons de hele tijd vanaf het pad piepend gadegeslagen. Ik droog mezelf af met m'n t-shirt en ga stinkend van de sloot m'n kleren weer in. Zonder de Oosters Bekade Gorzen gezien te hebben loop ik met August kort aan de lijn terug naar de auto. Hij is nu fan van schapen, want ik kan 'm er maar net van weerhouden een stukje verder over een hek te springen en achter de volgende kudde aan te gaan.

Terug in Puttershoek is m'n vader vooral trots op hoe goed August toch kan springen. En ik, ik ben dankbaar voor de man met de lange benen met wie ik het schaap redde. De talloze brandnetel-brandjes op m'n huid heb ik er graag voor over.... :)

Precies een jaar geleden bereikte ik de Oosters Bekade Gorzen wel, kijk hier voor het verslag 'Hoeksche Waard, o Hoeksche Waard.' 

24 december 2015

Haagse Engel

Op Kerstavond mocht ik tijdens de kerstnachtdienst in de Grote Kerk in Den Haag als Haagse Engel gevleugelde woorden spreken over duurzaamheid. Mij was gevraagd om het donker te schetsen en van daaruit naar het licht te gaan. 

Het was erg bijzonder om in deze prachtige kerk voor dit grote publiek te spreken, maar gaandeweg mijn verhaal voelde het wel alsof het een beetje té donker werd. Alsof ik in mijn verhaal het donker en het licht niet goed in balans bracht. Achteraf realiseerde ik me dat dat natuurlijk ook klopt met de werkelijkheid. Er zijn tekenen dat de duurzame transitie op gang begint te komen, maar helemaal 'in het licht' zijn we nog niet. 

HET DONKER

Het daglicht, kan mijn gedrag het daglicht verdragen?
Ik doe het elke dag de hele dag, elke dag maar weer, iedereen doet het. Vaak met de beste bedoelingen. 
Maar kan mijn gedrag het daglicht wel echt verdragen?

Durf ik wel écht eerlijk te kijken naar de gevolgen van mijn dagelijkse keuzes. 
  • De gevolgen voor het klimaat, dat grondig gaat veranderen door de enorme CO2-uitstoot van de olie, kolen en gas die ook voor mij verstookt worden, 
  • De gevolgen voor de zeeën, die ook voor mij worden leeggevist en waar ook mijn plastic troep in belandt,
  • De gevolgen voor de bossen, die ook voor mij worden gekapt zodat de koe die ik eet zijn maaltje soja kan krijgen,
  • De gevolgen voor alle andere levende wezens, die ook voor mij in hun vrijheid worden beperkt omdat ik en de mijnen zoveel ruimte nodig hebben,
  • De gevolgen voor de ander ver weg, die ook door mijn manier van het inrichten van de wereldeconomie wordt betrokken bij een systeem dat naast goeds ook veel slechts brengt,
  • De gevolgen voor de ander dichtbij, die maar beter kan passen in mijn systeem en anders niet meedoet of niet zo welkom is,
  • De gevolgen voor mijzelf, die maar werkt en werkt, koopt en koopt en gaat en gaat, en onderwijl de dingen ziet vérgaan die een mensenleven echt waarde geven
Kan dit gedrag het daglicht verdragen?
Kunnen we onszelf, de minder gefortuneerden in onze nabijheid, de mensen in ontwikkelingslanden én ons eigen nageslacht nog wel recht in de ogen kijken? 
We prediken naastenliefde, en doen alsof dat enkel gaat over aardig zijn voor de ander.

Dit, terwijl deze tijd bol staat van verwijdering.
Verwijdering van onszelf en van wat echt goed voor ons is.
Verwijdering van de ander en hoe we daar echt voor willen zorgen en ons ermee willen verbinden.
En, verwijdering van het natuurlijke systeem waarin wij leven én sterven.

HET LICHT

Het mooie is dat steeds meer mensen willen dat het tij keert. En dat we steeds meer tekenen zien van dat dat ook daadwerkelijk gebeurt. Het is nog niet zoveel in het nieuws, maar als je daarachter gaat zoeken zie je veel mooie berichten over mensen die het anders willen én doen. 

Nog belangrijker, als je in je directe omgeving gaat kijken zijn er dingen waar je zelf gewoon aan mee kan DOEN. Waar ook U in actie kan komen, of misschien al bent.
  • Denk aan buurtmoestuinen, energiecoöperaties, kledingruilfeestjes, Repair Cafés en voedselcollectieven - waar samen gewerkt wordt aan fysieke en sociale duurzaamheid. 
  • Denk aan de ondernemers die de oplossingen voor de totstandkoming van een circulaire economie al ontwikkeld hebben en die wachten op klanten. 
  • Maar denk ook aan het doen van je boodschappen bij lokale middenstand én aan minder gaan werken zodat je kan investeren in je lokale, sociale omgeving en kan gaan delen in plaats van kopen.
  • Denk aan de prachtige natuur die Den Haag heeft, waar je je aan kan laven en die je kan helpen beschermen.
  • Denk aan alle plekken van bezinning, de yoga-studios en de mindfulness-activiteiten die je helpen de relatie met jezelf te versterken. 
  • Denk aan de politieke partijen die ook op systeemniveau schakelaars om willen zetten ten behoeve van de duurzame transitie.
  • Denk aan de rol die de kerk zou kunnen spelen op het vlak van bewustwording over verwijdering en verbinding. 
Zo bouwen we een samenleving die bol staat van IK en HEBBEN om naar eentje die gaat over WIJ en ZIJN. 
Een samenleving die écht goed is voor mij, voor de ander én voor de Aarde.
Dat is een samenleving waarin het licht echt mag schijnen, een samenleving waarvan ík onderdeel wil zijn.
Foto: Hanneke Laura

2 december 2015

Climate Miles sponsors, bedankt!!

Derde dag thuis, terug uit Parijs van de Climate Miles, alles is opgeruimd, tijd voor de administratie! En, een heel mooi bedrag opgebracht door de lieve sponsoren van mijn wandeltocht :) Zie hier de oproep die ik daarvoor deed. Net ruim 1000 euro overgemaakt naar Urgenda voor het belangrijke werk dat deze organisatie doet! Wil je Urgenda ook steunen? Dat kan via deze link.

Lieve sponsoren, dank voor jullie steun!

Brigit Kuypers
Cees Bongers
Foto: Hans Duran
Elske Boerwinkel
Eva Vrouwe
Frank van den Bos
Gerard van den Ende
Grad Jansen
Ingrid Leijten
Jan Jaap Bongers
Jan Vriesinga
Jelle de Jong
Joke Hermsen
Laura van Geel
Leonie Thush
Linda Telleman
Marielle Selser
Matthijs Groeneveld
Nelleke Okkerse
Noortje Witte
Rene Wagenaar
Rutger Henneman
Ruud & Edith Eerhart
Suzanne Eerhart
Ton & Ria Meurs
Wouter Spekkink
Xavier San Giorgi

1 december 2015

Terugblik op de #ClimateMiles: Back to normal, in actie!

De vraag naar het gat
Nu ik na een maand op een geweldig mooie en leuke wijze aandacht vragen voor een daadkrachtige aanpak van het klimaatprobleem weer op mijn tweedehands zwart/bruine stoeltje aan mijn tweedehands witte tafel in mijn met 14 andere mensen gedeelde huis op mijn MacBook Air (11 inch, nieuw gekocht) zit te typen, denk ik na over wat iedereen me vraagt de afgelopen dagen: 'Val je niet in een enorm gat nu?'.

Het antwoord op de vraag
Het antwoord is NEE. Want hoe mooi de Climate Miles bubbel ook was, hoe ik ook genoten heb van hoe mensen genoten van mijn routes, hoe ik ook de groei van de gemeenschapszin in de groep heb mogen ervaren en hoe tof het is als je bijna elke avond met je neus op tv bent, ik was eerlijk gezegd erg blij om terug naar huis te gaan. Ik had enorme zin na al die bewustmakerij om me weer te gaan wijden aan het andere aspect van de duurzame transitie. Het DOEN.

Wat waren we nou eigenlijk aan het doen op dat pad naar Parijs?
Ja, want hoewel er heel veel fysieke inspanning bij nodig was, gingen de Climate Miles voor mij toch grotendeels over bewustwording. Een stukje bij mezelf: ik leerde veel over mijn rol in zo'n groep en hoe dat zich tot de rollen van anderen verhoudt, ik leerde over hoe anderen zich tot duurzaamheid verhouden, ik leerde wat nieuwe dingen over de duurzame transitie in verschillende sectoren & ik leerde hoe mijn lichaam eigenlijk verrekte sportief is. Andere deelnemers hebben hun eigen persoonlijke lessen, hoop ik.

Als collectieve inspanning echter, gingen de Climate Miles voor mij over twee vormen van bewustwording bij het bredere publiek.
  • Bewustwording over bestaande oplossingen: Aan de wereld laten zien welke oplossingen er al bestaan voor de duurzame transitie: Alle technologische innovaties zijn er, we hoeven ze enkel te gaan implementeren. Hierbij waren de Urgenda Walkshows en de 'Mijlpalen voor Parijs'-items van NPOgroen onwijs nuttig. 
  • Bewustwording over dat actie op systeemniveau nodig is: Een boodschap naar de wereldleiders, dus ook naar ons eigen kabinet, sturen dat er op hoger niveau schakelaars om moeten worden gezet die de duurzame transitie bevorderen i.p.v. tegenwerken. Denk hierbij aan beleid & regelgeving op het gebied van duurzame energie, duurzame landbouw, circulaire economie, etc. Hierover gingen onze #EarthtoParis-berichten, hierover ging de tekst op mijn rugzak en hierover ging ook mijn Brief van een Wandelaar aan MP Mark Rutte. 
Cirkel van Invloed & Cirkel van Betrokkenheid
En dat brengt me tot Stephen Covey, jawel die van dat boek 'The 7 Habits of Highly Effective People'. Dat leert ons dat je als mens dingen hebt waar je echt invloed op kunt uitoefenen, en dat er dingen zijn waar je je betrokken bij voelt, maar waar je weinig directe invloed op hebt. Volgens Covey is het zaak om niet teveel energie te steken in de Cirkel van Betrokkenheid en je te focussen op het groter maken van je Cirkel van Invloed. 

Mijn rol
Mijn persoonlijke invloed op het duurzame gedrag van anderen en het duurzame beleid van wereldleiders is beperkt. Toch ben ik ervan overtuigd dat het belangrijk is om hier een deel van mijn energie in te steken. Daarom deel ik online over mijn activiteiten, daarom stem ik op een politieke partij die staat voor mijn idealen en daarom liep ik de Climate Miles naar de klimaattop in Parijs.   

Maar ik zie het ook als een valkuil van deze tijd om teveel bezig te zijn met zaken in onze Cirkel van Betrokkenheid, zaken waar we niet direct invloed op hebben. Onze sterk ontwikkelde hoofden kunnen in korte tijd veel van dat soort zaken behapstukken en er een mening over vormen & uiten. De echte uitdaging zit hem wat mij betreft in het daadwerkelijk realiseren van concrete, fysieke verandering, daar waar ik invloed heb. Het realiseren van die verandering gaat veel trager dan mijn hoofd het wil, het lichaam en de bijbehorende fysieke wereld opereren immers in een andere versnelling. 

Geen gat
Je stem laten horen en het concrete doen - het moet allebei. Na lange tijd van het eerste - bij IVN & Groen Dichterbij ter bevordering van de connectie tussen mens & natuur en tijdens de Climate Miles ter bevordering van bewustwording over het hoe van de duurzame transitie, is het nu tijd voor meer aandacht voor het tweede, in de lijn van wat ik deed bij Eetbaar Park. Daarom ervaar ik geen gat op dit moment, maar juist een reikhalzend uitzien naar mijn nieuwe baan als regiocoordinator Rotterdam bij Rechtstreex

Het concrete doen, het concrete bouwen aan de duurzame transitie - benieuwd hoe ik het ervan af ga brengen :)