14 februari 2016

Over het Huisje

Beste Monique en Erik,

Ik ken jullie niet, maar ik draag iets van jullie al een tijdje met me mee en ik geloof dat het moment gekomen is om jullie te vertellen wat dat voor mij betekent.

Zo’n anderhalf jaar geleden was ik op uitnodiging van mijn oude baas en leermeester op bezoek bij zijn leidsvrouwe. Met een groep mensen verbleven we in de Drenthse leegte en leerden we belangrijke lessen. We kregen voor een meditatie de opdracht om een woord boven te laten komen en ons daarop te richten. Bij mij was dat woord direct ‘thuiskomen’. Thuiskomen bij mezelf, thuiskomen in mijn lichaam, thuiskomen bij de man bij wie ik dat toen wilde en, veel groter, het thuiskomen van de mens bij de natuur als we ons weer als onlosmakelijk verbonden met haar gaan zien.

Ik gaf mezelf direct toestemming om de ketting met het huisje, jullie ketting, die ik eerder al bij Tas-ka had zien liggen, te kopen.

Sindsdien herinnert de ketting me dagelijks aan m’n afspraak met mezelf. De afspraak om steeds weer terug te keren naar mijn huis, om daar te rust en de stilte te vinden die als basis dient voor het hobbelige pad dat ik regelmatig bewandel. Elke avond berg ik het op in een klein Koreaans doosje dat ik ooit van mijn vader kreeg, elke ochtend voelt het speciaal om de ketting weer om te doen. 

Jullie creatie & mijn idee daarbij werden ook naamgever voor het project dat ik afgelopen jaar van mijn sabbatical maakte: Project Eigen Huis Eerst. Twee verhalen leidden mij ertoe om deze naam te kiezen.

Zo vroeg een andere leermeester mij ooit om me mijn verhouding tot de wereld voor te stellen als een woonkamer, een portiek en een straat. In de woonkamer ben ik alleen met mezelf, daar komt niemand. In het portiek vindt de interactie met de buitenwereld plaats. De straat is de buitenwereld. Ze zei ‘draai je om’ en maande me mijn blik te verplaatsen van de straat naar de woonkamer. Ze vroeg hoe ik me die voorstelde. Hoe zag die ruimte, mijn binnenruimte, eruit? Ik schrok van de kille, harde bedoening die het er was. Veroorzaakt door teveel focus op wat er op straat gebeurde.

De andere inspiratie kwam van een dominee uit het Gooi die rond het begin van mijn sabbatical begon met het versturen van digitale nieuwsbrieven, de Preek van de Week. Ik noem mezelf geen Christen, maar ik ben wel benieuwd naar de lessen voor een goed leven die in het Christendom verborgen zitten. Zo leerde ik uit de nieuwsbrieven over de Bergrede van Jezus dat hij redelijk systematisch heeft aangegeven hoe je de relaties in je leven moet prioriteren: het belangrijkste is de relatie met God/het Al/datgene dat ons verbindt, daarna komt de relatie met jezelf en dáárna pas de relatie met de ander. De eerste twee zijn voorwaardelijk voor het goed kunnen invullen van de derde. Ook hier begint het dus met je eigen huis, dat ik haast als Huis ga schrijven.

Het opruimen, herschikken, warmer aankleden en openstellen van mijn huis heeft me het afgelopen jaar veel gebracht en geleerd. En steeds was jullie ketting het fysieke symbool dat ik daarbij met me meedroeg.

Mensen reageren met complimenten op de ketting, en dat geeft mij de kans om het verhaal erachter te vertellen. Een tweede exemplaar kocht ik bij Tas-ka voor mijn oudste vriendinnetje, die ook haar eigen huis centraler wilde gaan stellen. Een derde exemplaar bestelde ik net bij jullie. Het is voor iemand die op een keerpunt in haar leven staat, en voor wie ik vanuit het diepste van mijn hart hoop dat ze de kracht vindt om haar kluspak aan te trekken om haar huiskamer zo in te richten dat hij een warme basis voor haar gaat vormen.

En zo zal het huisje nog vele stappen met mij gaan zetten.

Met dank voor jullie creatie en een hartelijke groet,

Rachelle Eerhart

Geen opmerkingen: