2 juli 2016

Verder met Pleidooi voor Plek op ZinWeb

Ooit volgde ik een honours class met Sharon Hagenbeek. We bestudeerden als een antropoloog verschillende academische disciplines om te kijken hoe die op elkaar lijken en van elkaar verschillen qua aanpak en uitgangspunten. Sharon schreef er dit over.

Inmiddels is ze hoofdredacteur van Zinweb, een online magazine voor zingeving en levensbeschouwing. Een paar weken geleden nam ze contact met me op omdat ze bezig was met een reeks artikelen over vrijwilligerswerk en mij wel wilde portretteren. Dat resulteerde in een mooie correspondentie die mij weer even aan mijn #PleidooiVoorPlek-project zette. Het hele artikel is hier te lezen, hieronder het laatste deel van het artikel over mijn kijk op o.a. vrijwilligerswerk.

--

En inderdaad, het wordt pas echt goed duidelijk waarom Rachelle de prijs heeft gekregen als je haar hoort spreken over hoe we onze duurzame toekomst kunnen verwezenlijken:

“Ik denk dat we de komende decennia toch toe moeten naar een nieuwe kijk op ‘duurzame’ en ‘onduurzame’ banen, maar vooral ook naar een herwaardering van de activiteiten die we buiten het publieke en het private systeem ontplooien.”

“Het subsidiariteitsbeginsel inspireert mij om zaken te willen laten organiseren op het niveau waar ze de beste slagingskans hebben. We hebben zoveel dingen die vroeger gewoon tussen mensen werden opgelost, in de publieke of private systemen getild zodat we onze handen vrij hadden om te werken. Maar dat betekende vaak wel dat het ver weg stond van het normale sociale weefsel dat ons doorgaans hoort te verbinden. Die systemen zijn steeds verder gegroeid, met alle negatieve gevolgen van dien, je ziet die systemen aan allerlei kanten kraken (overheidsorganisaties worden te groot en complex, bedrijven worden te onpersoonlijk, etc.). Daarbij zie ik inmiddels een soort tegenbeweging ontstaan van mensen die juist weer kleinschaliger of persoonlijker bezig zijn; mensen die echt om zich heen kijken en juist niet voorbij de eigen straat gaan.”

Met andere woorden: we moeten onze interpretatie van vrijwilligerswerk veranderen, zodat er ook ruimte is voor de persoonlijke wereld van de vrijwilliger: “Als je het in deze tijd hebt over ‘vrijwilligerswerk’, dan gaat het vaak over ‘ergens heen gaan, vaak buiten je eigen directe leefomgeving, om daar te helpen ergens aan’. Ik geloof veel meer in mensen die een bijdrage leveren aan hun sociale weefsel; niet uit een vorm van opoffering, maar vanuit welbegrepen eigenbelang en plezier vooral. Zodoende zou ik iedereen willen zeggen: kijk om je heen! Hoe kun jij een bijdrage leveren om je omgeving prettiger te maken voor jezelf én voor anderen?”

“Duurzaamheid, in fysieke én in sociale zin, is daar voor mij een integraal onderdeel van. Als mensen elkaar weer kennen, daar levensvreugde uit halen, spullen delen, slim dingen samen regelen etc. Dan denk ik dat er ineens ook een stuk ‘duurzamer’ geleefd wordt. Het moet hand in hand gaan, goed voor de aarde en de mens.”

Voor Rachelle zijn projecten die echt werken aan een meer solide benadering van een duurzame toekomst, dus projecten die werken met de sociale en menselijke kant, en die bovendien oog hebben voor de houdbaarheid van het geheel: “Met Rechtstreex bouwen we bijvoorbeeld aan een korte, regionale voedselketen. Mensen kennen elkaar en hebben elkaar nodig. En doen dat zoveel mogelijk volgens principes die de aarde niet teveel belasten. Hier komen sociale en fysieke duurzaamheid en levensvreugde bij elkaar in een veerkrachtig systeem. Het is nog lang niet perfect, maar het experiment geeft me nu al heel veel voldoening!”